blogregels...

Ik las vandaag een blog dat ik vaker bezoek. Ik vind het vaak een bepaalde negativiteit uitstralen en het taalgebruik is behalve heel erg krom, soms ook behoorlijk grof.
De reden waarom ik het blog nog nét niet van mijn leeslijst heb geschrapt is dat de schrijfster ook wel gevoel voor humor heeft. Zodat ik toch altijd wel weer nieuwsgierig blijf en snel wat logjes lees. Bovendien heeft ze een leuke webwinkel waar ik graag een kijkje neem.
Vaak gaat haar blog over de belevenissen van de omvangrijke kroost, die heen en weer gependeld moet worden naar de andere ouder(s).
De inhoud van haar jongste logje vandaag gaf me kippenvel. Maar niet in positieve zin. Het ging over de moord op een 12-jarig meisje door haar buurman, die politieagent is. In het bericht wenste ze de agent een tergend langzame, pijnlijke dood toe en gebruikte een aantal verwensingen en termen die ik liever niet herhaal.
Ook in de reacties op dit blog trof ik uitingen aan die je haren ten berge doen rijzen.
Het deed denken aan de reacties van sommige volgelingen van Wilders met hun ongenuanceerde kritiek.
In het verleden ben ik wel vaker op zulke blogs terecht gekomen en heb ze onmiddellijk gewist als ik zag dat de inhoud beledigend of beschuldigend was.
Natuurlijk is een blog een persoonlijk document en je kunt uiteraard schrijven wat je wilt. Ook als dat scheldwoorden of denigrerende benamingen zijn. Of in blogvorm omgezette kroegpraat. Je kunt het, maar het hoeft niet!
Je hoeft een andere mening of overtuiging niet te delen, maar maak ze niet belachelijk of kam ze af met grof taalgebruik. Elke mening is het overdenken waard (al was het maar om tot de conclusie te komen dat de jouwe de juiste is!:-)
Je kunt best in discussie gaan of een heikel punt aanroeren dat je aan het hart ligt. Mét jouw argumenten en tegenargumenten, met voorbeelden, met feiten, met data. Maar doe het beleefd en met respect.
Het is natuurlijk een utopie om te denken dat er algemene blogregels moeten worden opgesteld en nageleefd maar je zou willen dat die mogelijkheid bestond!

Eddy Roos...

In het Hoge Noorden, in Uithuizen (Gr.) heeft beeldhouwer Eddy Roos een museum met een permanente tentoonstelling van zijn sculpturen, tekeningen en grafisch werk.
Hij maakt prachtige, elegante beelden die getuigen van vrijheid en sensualiteit en waar de emotie in is te herkennen. Hij is een klassieke beeldhouwer en maakt beelden van mensen die in beweging zijn. De beelden zijn vaak licht erotisch.
Zijn werk is naast figuratief toch ook abstract; de basis van zijn beelden bestaat uit geometrische vormen. Hij is geïnspireerd door voorgangers als Donatello, Michelangelo en Rodin, zeker niet de minsten!
Roos werkt volgens het Gulden Snede principe.
Het is tevens heel boeiend om zijn beeldhouwwerken in wording te zien. Je kunt dan als het ware in de keuken van de kunstenaar kijken.
Er staan ook een aantal bronzen beelden van hem in de beeldentuin bij borg Verhildersum in Leens.
Eddy Roos werkt ook wel in opdracht. Hij heeft o.a. het Spanje-monument gemaakt in Amsterdam-noord en de Luchtdanseres bij het metrostation Delfshaven in Rotterdam.
Toen wij zomers in het museum waren konden we ook nog even meegenieten van de mooie bloementuin en een wandeling maken op de dijk.
Het museum is niet elke dag geopend dus je kunt het best van te voren informeren als je erheen wil gaan.
Zeker een aanrader!

passie en flow...

Soms kan ik met enige weemoed denken aan de tijd dat ik dolenthousiast kon raken van gebeurtenissen, voorwerpen, mensen… oei, dit bekt niet goed, dit klinkt als een uitgebluste oude taart!
Als kind was ik b.v. absoluut dol op verkleedpartijen. De goedgevulde kasten van moeder en twee grote zussen bevatten een schat aan petticoats, wijde rokken, hoge hakken, stola’s en bontjassen waar ik graag in rond paradeerde. Kijkend in de spiegel waande ik me Doris Day of de chique vrouw van de dorpsdrogist, afhankelijk van mijn outfit van dat moment. Ik kon me er uren mee bezig houden en vergat alles om me heen.
Verkleden doe ik me niet meer maar de liefde voor mooie kleding is gebleven. Toch voel ik me zelden zo vrolijk in kleding als toen tijdens die kinderlijke verkleedpartijen.

In mijn tienerjaren “ontdekte” ik literatuur. Plotsklaps las ik dag en nacht. Op het schoolplein, in de kleedkamer bij gymnastiek, bij een stiekem lampje onder mijn dekens. Was in gedachten alsmaar bezig met boeken; met de auteurs en hun leefwereld. In mijn tas zaten op zijn minst twee boeken die ik overal waar dat maar kon wilde lezen. In discussies met vrienden en vriendinnen kon het er fel aan toe gaan als we onze keuze verdedigden!
Nog steeds lees ik veel en graag. Discussiëren over literatuur doe ik af en toe nog maar meer op een beschouwende manier. Geen hoogoplopende discussies over Sagan of Kerouac meer!

Komend uit een gezin waar alles om me heen nieuw en schoon was, ontwikkelde ik een passie voor oude dingen. Oude huizen, oude meubels, oude gebruiksvoorwerpen en oude accessoires. Ik herinner me nog de enorme blijdschap over dat eerste antieke tegeltje. De passie voor huizen en/of voorwerpen met een geschiedenis is nooit overgegaan. Er zijn heel veel momenten van geluk geweest omdat we b.v. een prachtig oud huis kochten of een tafel die al heel veel eerdere eigenaren had gehad. En toch niet helemaal te vergelijken met dat eerste gevoel, die eerste ontdekking…

Jammer dat we die verwondering, dat aanstekelijke enthousiasme of die uitzinnige vreugde over iets niet ons hele leven kunnen vasthouden.
Ergens in dit blog schrijf ik over het boek “Flow” van Mihaly Csikszentmihalyi.
De auteur geeft je handvatten om volledige betrokkenheid te ervaren.
Flow is een piekervaring die je hebt als je iets doet of beleeft waar je echt gepassioneerd van bent. Wanneer dat het geval is ga je in een extra versnelling. Het is als magie. Tijd lijkt niet meer te bestaan en het voelt alsof je onoverwinnelijk bent.
Nu is het gevoel van flow niet iets wat ons dagelijks overkomt maar bijna iedereen heeft wel eens een flow ervaring gehad, al was met maar voor één keer. Het is duidelijk dat er een direct verband is met dingen die je plezier geven, je passie dus.
Eigenlijk zouden we ons veel meer op de passies in ons leven moeten focussen. Omdat flow een indicatie is dat we op de goede weg zijn met de kwaliteit van ons leven.
Ik wens iedereen een leven met meer flow!!

De Midlife-crisis bestaat niet meer!

Ook gelezen dat de midlife-crisis niet meer bestaat?
Midlife: je weet wel… die periode in een mans leven dat hij een motor koopt, scharrelt met zijn secretaresse en zich in een strakke spijkerbroek wurmt! Die periode in een vrouwenleven dat ze zich ongeliefd en onbemind waant, waarin ze de korte rokjes wegbergt en pillen tegen opvliegers en depressies slikt.
Die midlifecrisis is niet meer!
Uit onderzoek blijkt dat veel mensen op deze leeftijd zelfs gelukkiger zijn dan in de jaren daarvoor.
Pakweg 40 jaar geleden ging men er nog van uit dat het leven van mensen vanaf hun 45ste alleen maar slechter kon worden Sommige mensen (lees vooral mannen) reageerden daar op door radicale beslissingen te nemen. Volgens diezelfde onderzoeken is bewezen dat deze periode nu één van de gelukkigste bij mensen is. Er werden 1.500 mensen van middelbare leeftijd ondervraagd waarvan de meesten zeiden dat ze nu evenwichtiger en gelukkiger zijn dan twintig jaar geleden. Hoe is dit zo veranderd?
Eerder had “men” toch vaak het gevoel dat idealen niet of maar gedeeltelijk waren uitgekomen. En het idee dat je leven te kort was om deze idealen nog te verwezenlijken gaf een depressief of neerslachtig gevoel.

Tegenwoordig heeft een betere gezondheidszorg ervoor gezorgd dat mensen gelukkiger ouder worden en daar geen angst meer voor hebben. Mensen dachten voorheen zo zeer dat de middelbare leeftijd een periode van verlies zou zijn, dat dit ook waar werd. Maar tegenwoordig zien we juist dat steeds meer oudere mensen beginnen op te bloeien.
Ze ondernemen dingen, durven veel meer van zichzelf te laten zien. Veel mensen beginnen zelfs op middelbare leeftijd nog aan iets geheel nieuws en onbekends!
En ze hebben daarmee ook meer kans om te slagen, want hun beslissingen zijn gebaseerd op kennis en ervaring.
Dus lieve lezers: er gloort heel veel licht aan de horizon!

And the winner is...

De 82e jaarlijkse Academy Awards oftewel de Oscars zijn uitgedeeld.
En ik ben hélemaal niet bevooroordeeld:-) als ik schrijf dat van mij Helen Mirren had mogen winnen voor haar rol in de film The Last Station. Een film over het leven van Tolstoi.
Ze was genomineerd voor Beste Actrice in een Hoofdrol.
De 64-jarige actrice ziet er nog steeds prachtig uit. Een toonbeeld van waardig en mooi oud worden. Ze was op de uitreiking met haar tegenspeler Christopher Plummer.
De twee hadden veel plezier toen een verslaggever op de rode loper vroeg wie Christopher’s pak maakte. Helen zei: ” Ik. Ik bleef de hele nacht wakker. Ik zoomde de broek voor hem!"

Verkiezingen...

Jammer dat de problemen rondom de landelijke politiek de gemeenteraadsverkiezingen van 2010 overschaduwden. We konden de laatste weken niet om de landelijke partijen heen! Jammer voor de plaatselijke politieke partijen die lang en hard hebben gewerkt om hun partij te supporten en omhoog te stuwen.
De kiezer heeft weliswaar gekozen maar de opkomst was zoals altijd laag, dit jaar zelfs nog lager dan voorheen.
Onze gemeente bestaat uit vijf dorpen. Mijn eigen hubby is hier raadslid geworden.
Er breekt een ongetwijfeld zware, maar boeiende tijd voor hem aan.
Het met zijn allen bekijken van de uitslagen in het Gemeentehuis was een spannend begin van zijn raadsperiode. En komende weken volgen beëdiging, kennismakingsrondes, portefeuille-besprekingen, e.d.
Ik vind het boeiend en interessant om nu van dichtbij te zien hoe gemeentelijke politiek wordt gemaakt en uitgevoerd.
Maar veel meer zal ik er in het vervolg niet over bloggen; het is tenslotte zijn aangelegenheid en niet de mijne. Alleen als er heel opvallende gebeurtenissen te vermelden vallen maak ik daar wellicht eens een uitzondering op.
Op naar een wat rustiger weekend sinds tijden!

elke maand een gedicht: gedicht: maart 2010

Ek het gedink

Ek het gedink
dat ek jou kon vergeet,
en in die sagte nag alleen kon slaap,
maar in die eenvoud het ek nie geweet
dat ek met elke windvlaag sou ontwaak:
Dat ek die ligte trilling van jou hand
weer oor my sluimerende hals sou voel-
Ek het gedink die vuur wat in my brand
het soos die wit boog van die sterre afgekoel.
Nou weet ek is ons lewens soos 'n lied
waarin die smarttoon van ons skeiding klink
en alle vreugde terugvloei in verdriet
en eind'lik in ons eensaamheid versin

Ingrid Jonker

Madeira en Winston Churchill...

Inmiddels is het enkele weken geleden dat Madeira getroffen werd door zware overstromingen ten gevolgen van extreme regenval. Omdat we er verleden jaar nog waren hebben we de gebeurtenissen op de voet gevolgd. Deze post heeft op zich niets te maken met die ramp. Daar kom ik later nog eens op terug. Deze blog is een herinnering aan een dorp en één van zijn illustere bezoekers.

Toen we verleden jaar in Madeira waren hebben we ook Camara de Lobos bezocht. Het is een mooi vissersdorp aan een ronde baai met ontelbare vissersbootjes op het strand. Met 15.000 inwoners is het de 2e grote plaats op Madeira, maar erg arm. Veel jonge mannen die er rondhingen (want werkloos) boden toeristen een minibloemetje aan en vroegen daar, tot onze verbazing, geld voor. De vissers zitten overdag vaak tussen de boten te kaarten of kijken televisie in de naburige bars.
Camara de Lobos werd destijds veel bezocht door Winston Churchill, die Madeira toeristisch gezien op de kaart heeft gezet. Door zijn bezoeken midden vorige eeuw, kwam het toerisme hier echt goed op gang, ook voor de middenklasse. Wij hebben in Camara de Lobos meermalen geluncht in een restaurant “Churchill’s Place”, waar je heerlijke vis kunt eten en een fantastisch uitzicht over de baai en het dorp hebt.
Een plakkaat op het terras van het restaurant markeert de plek waar Winston Churchill het uitzicht vanaf de rots zat te schilderen, het liefst met een panamahoed op en een sigaar in zijn mond.
Veel verhalen doen hier ook de ronde over Winston Churchill. Ondanks zijn bulldogachtige uiterlijk moet het een humoristische man zijn geweest. Een paar anekdotes heb ik onthouden en andere later weer ergens gelezen.

Vrouw: Mr. Churchill als u mijn man was, zou ik vergif in uw thee doen!
Churchill: Mevrouw, als u mijn vrouw was, zou ik het opdrinken ook!

Elizabeth Braddock: Mr. Churchill, dit is een schande, u bent dronken!
Churchill: En u, mevrouw, bent lelijk. Bij mij zal het morgenochtend over zijn als ik nuchter ben, maar u bent dan echter nog steeds lelijk!

Na het zien van Churchill die de badkamer verlaat zonder zijn handen te wassen, zegt een jonge man tegen hem: Op Eton leerden ze ons om onze handen te wassen na gebruik van het toilet.
Waarop Churchill antwoordde: Op Harrow leerden ze ons niet over onze handen te pissen!

Churchill: Mevrouw, zou u voor vijf miljoen pond met me willen slapen?
Mrs. S.: Mijn hemel, Mr. Churchill...nou, ik denk...uhh...we zouden de voorwaarden moeten bespreken natuurlijk...
Churchill: Zou u met me slapen voor vijf pond?
Mrs. S.: Mr Churchill, wat voor soort vrouw denkt u dat ik ben!?
Churchill: Mevrouw, dat hebben al vastgesteld. Nu zijn we aan het onderhandelen over de prijs!

Airborne Museum "Hartenstein"...

Afgelopen zondag bezochten we dan eindelijk het vernieuwde Airborne Museum in Oosterbeek. Na een grote verbouwing en uitbreiding is het museum Hartenstein in september 2009 weer heropend.
Nu ligt dit museum bij wijze van spreken bij ons om de hoek, dus afstand was het probleem niet bepaald. Maar de Tweede Wereldoorlog is niet direct een onderwerp waar ik erg in ben geïnteresseerd. Toch vind ik dat je als inwoner moet weten hoe één van de belangrijkste trekpleisters er uit ziet, dus vandaar het bezoek. En ik ben behoorlijk onder de indruk geraakt, moet ik zeggen.
Ik kende de feiten rondom De Slag om Arnhem natuurlijk wel.
(In september 1944 wilden de geallieerden de oorlog snel beslissen door een doorbraak te forceren om de Siegfriedlinie (zware verdedigingslinie van de Duitsers) heen, naar Berlijn en het Ruhrgebied. De doelstelling van Operatie Market Garden werd, na zware gevechten, niet volledig bereikt. De brug in Arnhem bleek letterlijk een brug te ver te zijn. Hartenstein is onderdeel geweest van de gebeurtenissen destijds. De villa was het hoofdkwartier van generaal Urquhart die de leiding over de veldslag had).
Airborne Museum 'Hartenstein' is een bijzonder museum geworden. Het is van binnen compleet gerenoveerd en er is een mooie glazen entree gebouwd. Verder is de villa o.a. ondergronds uitgebreid met 900 vierkante meters expositieruimte. En deze ruimten in de kelder hebben de grootste indruk op me gemaakt! Er is hier een unieke belevenis van de Slag nagebouwd, de “Airborne Experience”. Filmfragmenten op meters hoge wanden, oorlogsgeluiden, straatgevechten, lichtflitsen, nagebouwde oorlogstaferelen maken dat je het gevoel hebt er midden in te staan. Dat maakt het tot een erg realistische beleving. Je krijgt (een heel klein beetje) idee van de angsten die mensen destijds hebben moeten uitstaan.
Ik heb begrepen dat deze Airborne Experience uniek is voor heel Europa en het heeft dan ook terecht een prijs gewonnen: De Gouden Reiger voor de beste ruimtelijke media presentatie in 2009.
Dus voor alle lezers die in de buurt van Oosterbeek zijn of komen: het Airborne Museum "Hartenstein" is het bezoeken zeker waard!

uren, dagen, maanden, jaren...

Tijd vind ik een intrigerend begrip!
Er zijn weinig dingen die zo vanzelfsprekend lijken als "de tijd".
De meeste mensen ervaren tijd als een gegeven, totdat ze erover gaan nadenken.
Ik las recentelijk “Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt” van Douwe Draaisma en “Stil de tijd” van Joke Hermsen.
Al eerder las ik een boek waarin tijd ook een belangrijke rol speelt: de roman “Grensgevallen” van Peter Høeg. Een en ander zet me geregeld aan het denken over het begrip tijd.
Vandaag de dag leven we zo dynamisch en gebeurt er zoveel om ons heen dat het lijkt of druk bezig zijn en een overvolle agenda hebben noodzakelijk is voor een zinvol bestaan. Een dag dat er weinig mails binnenkomen lijkt vaak al een rustige dag!
De snelheid waarmee technologische ontwikkelingen in het bedrijfsleven zich opvolgen geven mij soms de indruk de tijd niet meer bij te kunnen benen. Een verschijnsel dat overigens ook vaak optreedt bij het volgen van gesprekken tussen jongeren, met name als het gaat over diezelfde technische ontwikkelingen.
Dit alles leidt ertoe dat mijn tijdsbesef tegenwoordig anders is dan vroeger.
Tijd heeft veel dimensies. Wij allen hebben een tijdbesef; we weten wat eerder was, we weten wat nu is en ook wat nog komen gaat. Maar is dat niet iets wat wij zelf bedenken? Bestaat er wel een objectieve tijd?
Professoren van de University of St. Thomas (Minneapolis, VS) lieten tientallen proefpersonen een test doen waarbij werd verteld dat die tien minuten zou duren. In werkelijkheid kreeg de ene groep stiekem maar vijf minuten voor de test en de andere groep twintig minuten. De “vijf-minuten-studenten”, bij wie het gevoel was gecreëerd dat de tijd voorbij vloog, gaven achteraf een veel positiever oordeel over de test dan de “twintig-minuten-studenten”, die het gevoel hadden gehad dat de tijd kroop. Daarna werd de studenten gevraagd een artikel te lezen dat vraagtekens plaatste bij het idee dat je het naar je zin hebt als de tijd vliegt. Toen ze daarna de bovenstaande test nog eens deden, verdween het effect van hoe positief ze het vonden. Het lijkt er dus op dat hoe kort of hoe lang de tijd dat we ergens mee bezig zijn van invloed is op hoe leuk we dat vinden én hoe onze gedachten hierover zijn.
De tijd is vaak zo'n moeilijk te bevatten begrip dat we er ook veel gezegden over hebben: we praten bijvoorbeeld over Vadertje Tijd. Of we zeggen: De tijd heelt alle wonden en Tijd is geld. En we hebben het over de tand des tijds.
Eén van de mooiste vind ik dit Duits gezegde: De tijd is een groot leermeester, jammer dat hij zijn leerlingen ombrengt.
Ja, zoals gezegd is voor mij de tijdsbeleving tegenwoordig anders dan toen ik jong was. Waarschijnlijk ook omdat er simpelweg minder tijd in het verschiet ligt!
Godfried Bomans zei eens: Ook onze tijd zal ooit ‘de goede oude tijd’ genoemd worden.
En daarmee geeft hij m.i. het relatieve van de tijd goed weer.

nogmaals Valentijnsdag...

Schreef ik in in mijn vorige blogje (of logje, zoals één van mijn lezers terecht opmerkte) nog dat ik Valentijn een commerciële feestdag vond, vandaag moet ik er wellicht toch op terug komen.
Ons geweldige chapter heeft vanochtend een Valentijnontbijt bezorgd bij een lieve vriendin die vecht tegen een nare ziekte.
Elk chapterlid heeft een bijdrage geleverd voor dit ontbijt dat o.a. bestond uit verse broodjes, vleeswaren, fruit, vruchtensappen, zalm, bonbons, jam, paarse en rode kaarsen en servetten, eitjes met gehaakte rode hoedjes erop, koffie, thee, allerlei kaasjes, champagneglazen en heerlijke rosé champagne! Alles van biologische oorsprong (uitgezonderd de champagne natuurlijk, ha, ha!) Een en ander nog aangevuld met heel veel lieve wensen en natuurlijk paarse bloemen!
Al vroeg in de ochtend kregen we de foto's doorgestuurd van een blijverraste vriendin met haar man en de Valentijnsdozen op hun stoep.
Ik ben zo trots op mijn geweldige chapter met prachtige dames!

Valentijnsdag...

Zondag is het weer zover… Valentijnsdag!
Mensen van mijn leeftijd;-) zullen er over het algemeen niet veel mee hebben. Net als veel anderen vind ik het commerciële flauwekul. Niet opgegroeid met het fenomeen en dan slijt het er klaarblijkelijk ook niet in. Niet dat dat zo’n groot gemis is, want we hebben feestdagen te over.
Het leuke van deze dag is echter wel dat mensen elkaar weer eens een kaartje sturen. Ik vind het sturen van kaarten en brieven een leuke manier om te laten zien dat je aan iemand denkt. Binnen ons RHS-chapter doen we het veelvuldig en het is een feest om al die (in dit geval vrijwel altijd paarse en/of rode) kaarten uitgestald te zien.
Deze Valentijnsdag gaat er wat bijzonders gebeuren! Daar verheug ik me al de hele week op! Ik kom er binnenkort op terug!

Ook Jan Mulder vind dat er al veel te veel feestdagen zijn, zie hieronder!