beelden...

Beelden die zo nu en dan weer opkomen:

-De stoere Griekse macho barman die elke dag stukjes worst aan de zwerfpoezen rond het hotel uitdeelt.
-Een midlife echtpaar, compleet met helm á la Willempie, op een Griekse quad.
-Groepen Japanse toeristen die echt van top tot teen bedekt zijn bij een temperatuur rond de 35 graden. Lange broeken, truien met lange mouwen, sokken, handschoenen, hoedjes, parasolletjes! En fotograferen als een bezetene! Bizar!
-Een woeste sirtaki dansende hotelmanager. Hij vertelt ons dat hij twee vrouwen en vijf kinderen heeft. Vindt dat de wereld er beter zou uitzien als we allemaal niet zo bezitterig waren t.o.v. onze partner.
-Amerikaanse cruise-gangers op leeftijd. Precies een uurtje tijd om een eiland te bekijken. Allemaal op grote sportschoenen, met kunststof broeken en/of pakken, vaak in opvallende kleuren of patronen. Vermakelijk om te zien.
-Een oud Grieks vrouwtje dat een kruidentuin bijhoudt nabij het grote Kourosbeeld dat we bekijken. Ze verkoopt me een potje tijmhoning in hartvorm. Pas later zie ik haar smerige handen met de zwarte nagels. Het potje honing is nog onaangebroken.
-Drie paar mooie oorbellen van zilver en zwarte lavasteen gemaakt (wel verschillende modellen:-) Eén voor Oudste, één voor Jongste en één voor Moi.
-De pittige vrouwelijke gids, die aan één stuk door kwettert in een leuk Belgisch taaltje. Ze vertelt dat ze hier al lang woont maar echt niet zal vallen voor een Griek. “Ze zijn toch allemaal mammas jongskes, hè”, zegt ze. “ Ginne echte venten!”
-De zonsondergang; prachtige rode bal wegzakkend achter de (zee) horizon, direct gevolgd door roze en gouden banen licht.
-Opluchting dat Grieken aardig voor de zwerfhonden en –katten zijn. Die zien er niet echt slecht uit. Dat hebben we in andere Zuidelijke landen wel anders meegemaakt.
-De ruwe stenen die ik zocht en mee naar huis nam: een van marmer en een van lava.
Gezamenlijk op een oud tinnen bord op mijn vensterbank

Pieken op je vijftigste...?

Hoe zit het met de ambitie van de midlifer van tegenwoordig?
Wetenschappers Ton Wilthagen en Sonja Bekker van de Universiteit van Tilburg kwamen medio 2008 tot de constatering dat mensen rond hun vijftigste het meest productief zijn. Lag bij vorige generaties de piekleeftijd nog tussen het veertigste en vijfenveertigste levensjaar, in 2008 lag deze rond de vijftig jaar. De leeftijdsgrens waarop mensen nog makkelijk dingen aan kunnen en aan willen pakken schuift dus langzaam op, volgens deze wetenschappers.
Toen ik dit artikel destijds las heb ik er een lange tijd bij stilgestaan en de laatste tijd denk ik er steeds vaker over na.
Klopt dit met mijn eigen bevindingen en met die van de mensen om mij heen?
Nou, als ik heel eerlijk moet zijn (en dat moet een mens toch, nietwaar?) klopt het bij mij niet.
Ik constateer bij mezelf een duidelijke afname in de behoefte aan professionele uitdaging, ambitie of scholingsbehoefte.
Doordat bibliotheken overal zich opmaken voor de digitale toekomst zie je de inhoud van het vak veranderen. Veel werkzaamheden gaan geautomatiseerd en gedigitaliseerd worden.

Heb ik zin om dat aan te gaan?
Kan ik het enthousiasme opbrengen om weer cursussen te volgen?
Heb ik zin in zo’n digitale (werk-)toekomst?
Heb ik zin in een andere werkplek?
Nee dus.

Ik bezin me op een zinvolle toekomst, maar ik denk niet dat dat nog in het bibliotheekwezen zal zijn.
Tja… pieken zit er aan deze kant dus niet meer in, vrees ik!
En dat bedoel ik uiteraard in professioneel opzicht (op privégebied hoop ik hier en daar nog wel eens te pieken:-)
Hubbie daarentegen begon dit voorjaar aan een periode van vier jaar raadslidschap.
Naast zijn veeleisende baan ziet hij er nog uitdaging in om dienstbaar te zijn voor de mooie gemeente waarin we wonen.
En nu is Hubbie wel een ietsiepietsie jonger, maar zoveel scheelt dat toch ook weer niet.
Waar zit hem dan het verschil in?
Ik ben daar wel nieuwsgierig naar.
Want uit een ander onderzoek, van MKB Nederland, bleek eigenlijk juist het tegendeel. Zij constateerden dat in de “piekfase” –tussen de zesenveertig en vijfenvijftig jaar– de behoefte aan scholing en het ambitiepeil relatief het laagst is. Dit is dus duidelijk een ander onderzoeksresultaat dan van bovengenoemde wetenschappers.
Welke conclusie klopt het meest met jullie gevoel hierover?

gedicht van augustus...

Ik dacht van de week weer aan dit gedicht na een gesprek met iemand waarvan de dochter op kamers gaat wonen in het volgende schooljaar.
Dit gedicht van Rutger Kopland gaf ik aan allebei mijn dochters mee bij hun vertrek uit huis, nu al vele jaren geleden.
Voor alle ouders dus die hun kinderen dit jaar uitzwaaien!


Vertrek van dochters

Ze moesten inderdaad gaan, ik heb het gezien
aan hun gezichten die langzaam veranderden
van die van kinderen in die van vrienden,
van die van vroeger in die van nu.

En gevoeld en geroken als ze me kusten,
een huid en een haar die niet meer voor mij
waren bedoeld, niet zoals vroeger,
toen we de tijd nog hadden.

Er was in ons huis een wereld van verlangen,
geluk, pijn en verdriet gegroeid, in hun
kamers waarin ze verzamelden wat ze mee
zouden nemen, hun herinneringen.

Nu ze weg zijn kijk ik uit hun ramen en zie
precies dat zelfde uitzicht, precies die
zelfde wereld van twintig jaar her,
toen ik hier kwam wonen.

Rutger Kopland.

weer terug...

Weer terug in het land!
Terwijl ik dit schrijf kijk ik uit op een weliswaar prachtig groene, maar natte tuin.
Wat een verschil met de eilanden waar we waren!
Daar was het droog en warm; zeg maar heet; 39 graden, gemeten om half zeven ’s avonds op een beschaduwde plek! We hebben het er echter heerlijk gehad!

Het eerste eiland dat we bezochten was Mykonos. Daar hadden we een fijn hotel dat prachtig uitkeek over de zee en het hele eiland. Nu is dat niet zo uitzonderlijk want de gehele oppervlakte van Mykonos is maar 86 km2. Ook hadden we er prachtig zicht op Chora, de schilderachtige hoofdstad van het eiland en de haven. De witgekalkte straatjes van Chora met de blauw geschilderde deuren en luiken zijn heerlijk om in rond te dwalen. De kleine mooie kerken, schilderachtige restaurantjes en winkeltjes; alles is zeer de moeite waard. We huurden een quad (ja, je leest het goed!) en verkenden het eiland bijna geheel.
Door een telefoontje naar huis, waar plagend gevraagd werd of we al van het uitbundige nachtleven van Mykonos genoten hadden, kwamen we er achter dat er klaarblijkelijk in de nachtelijke uren een heel ander Mykonos bestaat! Niks van gemerkt en nooit gemist ook overigens!

Het tweede eiland was Naxos; het grootste eiland van de Cycladen, met een oppervlakte van 448 km2.
Ook hier een schitterend hotel met een bescheiden strand en Naxos stad (of Chora, zo noemt men hier een hoofdstad) op loopafstand. En ook hier waren we weer erg onder de indruk van de smalle steile straatjes en de oude stenen huisjes in het oude centrum.
We verkenden het eiland per bus en per gehuurde auto. De wegen die over het Zas-gebergte lopen geven overal grootse vergezichten en alleen al het rijden hier is spectaculair.
We bezochten veel kleine dorpjes, bv. het bergdorp Filoti en het nabije kerkje Fotodoti Moni. We gingen naar Apollonia, een mooi kustplaatsje aan de andere kant van het eiland. We bezochten de antieke marmergroeven, de enorm grote Kouros beelden op diverse plaatsen, nog meer kerkjes (en dat voor een fanatieke ex-katholiek!) en nog meer dorpjes!
In het Venetiaanse kasteel in Chora woonden we een traditionele zang- en dansavond bij. De prachtige zandstranden, de schilderachtige dorpjes en de indrukwekkende natuur van Naxos maakten grote indruk op ons.

Het derde en laatste eiland was Santorini, een niet al te groot (72 km2) droog en bergachtig vulkaaneiland met aan de westkust steile rotsen en kliffen. De oostelijke kant is vlakker. Het heeft zijn huidige vorm (halve maan) te danken aan diverse vulkaanuitbarstingen die hier hebben plaatsgevonden.
Het lava op dit eiland is bijzonder doordat er drie kleuren van zijn: rood, wit en zwart.
Hier verkenden we het eiland ook per bus. Santorini heeft veel bezienswaardigheden en dat zijn vooral de dorpen die op de steile kliffen liggen. Er is een zonsondergang die tot de mooiste van de wereld behoort (hoewel ik vind dat dit te betwisten valt, hoor).

Zoals gezegd was de temperatuur erg hoog. Normaliter waait het op de Cycladen altijd behoorlijk maar deze weken was er helaas ook weinig wind.
En zoals ik eigenlijk wel wist is dit erg warme weer niet iets waar ik dol op ben. We hebben deze vakantie dan ook vaker dan gepland, in en aan het water gelegen. Geen straf overigens, onder de parasol; met een heerlijk glas en een mooi boek binnen handbereik!
De noodzakelijke afwisseling van actief en passief maakte wel dat het een heel ontspannen vakantie was.

Overigens is het ook heerlijk weer thuis te komen en te zijn!
Hier in ons mooie boshuis is alles overstelpend groen! Veel struiken en planten staan in bloei en het geheel doet weldadig aan na de droogte van de Cycladen!
Bedankt voor jullie vakantiewensen en aan iedereen die weg is geweest: welkom terug!

even weg...

Ook ik stop een poosje met bloggen om een lange en hopelijke fijne vakantie te gaan houden op Mykonos, Naxos en Santorini.
Nooit eerder geweest dus weer een geheel nieuwe ervaring!
Even iets geheel anders doen dan normaal, ik heb er veel zin in!
In onze afwezigheid komen oudste en schoonzoon hier logeren; het fort wordt dus bewaakt!
Ik wens een ieder een fijne, ontspannen vakantie; waar dan ook!
Tot over een paar weken!

zelfkennis…

Dit is weer zo'n heerlijk verhaal dat ik ergens tegenkwam en opgeslagen heb.
Mooi om in een verhaal te kunnen zien waar het ons mensen vaak aan ontbreekt!

Een jong stel verhuist naar een nieuwe buurt.
De volgende ochtend, tijdens het ontbijt, ziet de jonge vrouw
dat de buurvrouw buiten de was aan het ophangen is.
“Die was ziet er niet echt schoon uit.”, zegt ze.
“Ze weet niet goed hoe ze de was moet doen.
Misschien kan ze beter een ander wasmiddel gebruiken.”
Haar man keek op, maar zei niets.
Iedere keer wanneer de buurvrouw haar was buiten hangt,
maakt de jonge vrouw dezelfde opmerkingen.
Maar een maand later zag de vrouw tot haar verbazing een
mooie schone was aan de lijn hangen en ze zei tegen haar man:
“Kijk, ze heeft eindelijk geleerd hoe ze de was goed moet doen.
Ik vraag me af wie haar dit heeft geleerd.”
Haar man zei: ‘Ik ben vanochtend vroeg opgestaan en
heb onze ramen schoongemaakt.”

levenstuinen...

Niet lang geleden zijn we met ons chapter naar de Levenstuinen Groot Honschoten geweest. Een tuin die je inspiratie en energie geeft! Ze verhalen op filosofische en symbolische wijze het leven van de mens. Eigenlijk is het een westerse tuin volgens het Zen principe!
De Levenstuinen hebben ongeveer een oppervlakte van anderhalve hectare. De eigenaren zoeken hun inspiratie duidelijk in de levensloop, uitgebeeld in natuurlijke elementen.
Je wordt over een route gevoerd van twee kilometer lengte met allerlei keuzemogelijkheden onderweg.
De buitenste route geeft aan dat er nog van alles mogelijk is; weelderig, geen ordening.
Naarmate het levenspad verder gaat komt er meer structuur in; net zoals het in het gewone leven.
De rondgang door deze Levenstuinen vertelt een verhaal, waar je de belangrijkste facetten uit een mensenleven tegenkomt en herkent.
Een levensverhaal, vanaf de bevruchting tot en met de de dood.
Door middel van een bijzondere beplanting, vergezichten en veel spreuken en kunstwerken overal in de tuin is een bijzondere wereld vol westerse en oosterse symbolen gecreëerd.
Er zijn waterpartijen, een eiland, een tempel, een stilte centrum, tuinen op kleur en nog veel meer. Overal zijn sfeervolle hoekjes en schalen met stenen of bloemen.
Bij aankomst zagen we al een schitterende pauw met uitgespreide staart.
Ook in de tuin zelf kom je geregeld schitterende hagelwitte en blauwgroene pauwen tegen.


Er is een theehuis met een kleine kaart. Tevens wordt er op kleine schaal brocante en kunst verkocht.
In de afgelopen jaren is veel energie in de tuin gestoken. Ze wordt, behalve door de twee eigenaren, dan ook onderhouden door diverse vrijwilligers.
“De levenstuinen verhalen op een symbolische en filosofische wijze het leven van de mens” staat in de folder die we meenamen. En daar zijn ze, wat mij betreft, goed in geslaagd.
En net zo’n dagje bezinning en inspiratie als wij hadden wens ik alle lezers toe.
Dus: ben je in de buurt: ga erheen. Zeer de moeite waard.
De tuinen liggen in Teuge (gemeente Voorst) aan de N344, tussen Apeldoorn en Deventer.

gedicht juli: Waar ik naar verlang vandaag...

Waar ik naar verlang vandaag
een frisse zomerjurk te dragen
met blote schouders, een uitgesneden
hals en rug en vooral goed
los om de heupen

Waarmee ik dan de tuin in loop
de zon schijnt warm, maar de wind
houdt het draaglijk en brengt
de jurk in beweging en dan

ben jij er natuurlijk ook die
de jurk al even mooi vindt en samen
trekken we hem uit en hangen hem
aan een tak

en liggen te kijken in het gras naar
zo’n frisse zomerjurk in een boom, daar
verlang ik het meest naar vandaag.

Jo Govaerts

warm in de bostuin...

Woensdag, mijn vrije dag!
Even wat onkruid uittrekken en wat uitgebloeide planten snoeien, dacht ik vanochtend toen ik opstond. Een snel ontbijtje en hup… de tuin in.
Als ik de verandadeur open, slaat de warmte me al tegemoet.
Gewapend met snoeischaar en snoeimand begin ik aan het regelmatig terugkerende karwei.
Wat heerlijk toch altijd weer om over het schorspad te lopen en tussen de planten en bomen te lopen. Het zonnige gedeelte van de tuin is verleden jaar opnieuw aangeplant met bodembedekkers en her en der bloeiende vaste planten. Het is nog niet vol gegroeid dus staat er steeds behoorlijk wat onkruid tussen. Het raaigras, een vervelend te verwijderen onkruid, moet er regelmatig worden uitgehaald. Verder staat er een overvloed van wat iemand schapenzuring noemde. Ook zo’n vreselijke woekeraar. Ik hoop toch dat volgend jaar de planten zover zijn dat er geen ruimte meer is voor het onkruid! De digitalissen beginnen uitgebloeid te raken. Jammer, ze stonden zo fleurig en vrolijk. Ik verwijder er hier en daar een en snoei wat bruin blad weg.
Ik zie tot mijn genoegen dat de prachtige donkerrode roos die ik uit mijn vorige tuin meenam en die hier nog steeds stond te sukkelen, twéé grote bloemen heeft die heerlijk ruiken. Ik snoei wat dood hout eromheen weg en geef hem wat rozenvoeding. Dat kan wel omdat zijn wortels bedekt zijn en ze dus niet kunnen verbranden in de felle zon.
De vrouwenmantel bloeit in grote bossen aan de rand van het terras. Ik fatsoeneer ze wat en bind zo hier en daar wat op. De buddleia heeft dikke bloeiveren, maar is nog niet open. De clematissen bloeien al wel heel royaal: donkerpaars en lila. De blauwe Campanula portenschlagiana woekert ook de hele tuin door, vooral tegen de muren en treden van het terras op. Maar dat is nu eens een woekeraar die ik gráág zie komen! Ook de andere campanulasoorten bloeien mooi rose, violet en blauw.
De bonte hulst moet weer in bollen moet worden gesnoeid (want dat staat zo leuk aan de rand van de vijver). Maar dat doe ik wel op een dag dat het bewolkt is vanwege de verkleuring aan de bladen.
Ik zie veel verschillende vogels een bad nemen in de vijver. Sommige schudden zich uit op het oude bankje dat aan de vijver staat. Gelukkig heb ik daar nét de grote varen die de hele achterkant van de bank bedekte weggehaald zodat de vogels er heerlijk in het zonnetje kunnen opdrogen. Een grote roek wiegt op en neer op de slappe takken van de sierkers.
Na nog een stuk tuin onkruidvrij te hebben gemaakt besluit ik dat het voor vandaag welletjes is. Pfff…. Een uurtje in de tuin gewerkt: en nu al uitgeput!
Mijn haar, dat een uurtje geleden is gewassen en gedroogd, hangt weer nat om mijn hoofd en mijn lichaam dampt zowat. Mijn tong lijkt een lap leer.
Ik pluk nog even een grote bos vrouwenmantel want dat staat zo leuk in de grote, grijze potten van ruw aardewerk op de lange eettafel.
Als ik met een kop koffie en een koel glas water weer heerlijk op de beschaduwde veranda zit, voel ik me nat, bezweet maar intens gelukkig.
Wat hou ik toch van de zomer!

bergen energie opgedaan…

"Hier scheen 't geluk bereikbaar", aldus J.C. Bloem, de beroemde dichter, over Bergen.
En dat klopt!
Heerlijk een weekend lang uitgewaaid in Bergen.
Prima hotelletje, lekkere lange strandwandelingen, terrasjes met rosé, heerlijke salades, bekenden van héél lang geleden tegengekomen en bijgekletst, met mooi boek uren in de schaduw.
Uitrusten van werk en lekker tijd voor elkaar. Het was heerlijk.
Heb het gevoel veel langer weggeweest te zijn.
De energie stroomt weer!

Verschillende bekende schrijvers wandelden ooit in Bergen rond, tientallen huurden er huisjes om in alle rust te kunnen werken of verpozen.
Herman Gorter verbleef er heel regelmatig en schreef er het o.a onderstaand gedicht, dat op de placemat stond van het eetcafé waar we aten.

Zie je ik hou van je (door Herman Gorter 1864-1927)

Zie je ik hou van je,
Ik vin je zo lief en licht -
je ogen zijn zo vol licht.
Ik hou van je, ik hou van je.
En je neus en je mond en je haar
en je ogen en je hals waar
je kraagje zit en je oor
met je haar ervoor.
Zie je ik wou graag zijn
jou, maar het kan niet zijn,
het licht is om je, je bent
nu toch wat je eenmaal bent.
O ja, ik hou van je,
ik hou zo vrees'lijk veel van je
ik wou het helemaal zeggen -
Maar ik kon het niet zeggen.

genieten...

Op een dag deed ik inkopen in een dorp verderop.
Meteen bij aankomst in dat dorp moest ik alweer op zoek naar een toilet, want ja: boven de vijftig!
Omdat ik geen toilet zag dat voor publiek toegankelijk was besloot ik naar een restaurantje te gaan en meteen maar mijn, er ’s morgens bij ingeschoten, koffie te nemen. Toen ik op zoek was naar een tafeltje zag ik vanuit mijn ooghoek een zwaaiende hand. Ik keek en zag een wat ouder echtpaar zitten dat mij vaag bekend voorkwam.
Aarzelend ging ik hun richting. Dichterbij gekomen zag ik dat het bekenden waren van één van mijn zussen. Ik had ze wel eens op hun verjaardagsfeest ontmoet.
Ik schoof aan en tegelijk bracht de serveerster hun de bestelde koffie en appelgebak met slagroom.
Ik bestelde ook een cappucino en zocht in mijn gedachten naar hun achtergrond.
Ik wist het weer: al lang gepensioneerd, wonend in hetzelfde dorp als mijn zus, mannen vroeger collega’s geweest. Ze hadden volwassen kinderen en ook kleinkinderen als ik me niet vergiste.
“Hoe gaat het” informeerde ik.
"Slecht" antwoordde de man. Zijn vrouw knikte instemmend.
Ze kregen de pokkenpest van het aanhoudend slechte weer. Zijn spieren deden aan alle kanten pijn en hij had een verkoudheid die maar niet over wilde gaan. Hij hoestte als een gek en sliep nauwelijks meer.
“Wat vervelend voor je. Maar er wordt gelukkig beter weer voorspeld voor de komende week” antwoordde ik.
“Nou, dat zullen ze ook wel weer mis hebben. Ze kunnen het nog geen dag goed voorspellen daar” zei hij. Zijn vrouw knikte wederom instemmend.
Mijn cappucino werd inmiddels gebracht en zij vroeg me waarom ik geen gebak nam. Ze kon niet geloven dat ik daar niet van houd.
“En mijn littekens spelen ook op met dit klereweer. Je weet toch wel dat ze me vier jaar geleden helemaal open hebben gemaakt?” vroeg de man.
Ik had het vaag in mijn geheugen, wist er niet het fijne van en vroeg waaraan hij dan was geopereerd. Dat had ik beter niet kunnen doen.
Hij trok zijn overhemd uit zijn broek en liet mij een, inderdaad behoorlijk, litteken zien.
Zijn vrouw keek afwisselend naar mij en de buik van haar man.
Ietwat gegeneerd knikte ik en probeerde de aanblik van die witte, grote buik uit mijn geheugen te krijgen.
Toen hij weer zat vroeg ik hoe het met hun kinderen en kleinkinderen ging.
“Och, daar hoor of zie je nooit wat van” zei de man. “Alleen als ze wat nodig hebben kunnen ze komen. Altijd zijn ze druk, druk, druk. En vraag me niet waarmee…met al die onzinnige dingen die zij belangrijk vinden zeker. Maar een keer komen, ho maar”.
Zijn vrouw knikte en mompelde instemmend: “ho maar”.
Ook op mijn vraag hoeveel kleinkinderen ze eigenlijk hadden werd schamper geantwoord. Het waren er vier, maar ook die zagen ze zelden: “ja met een verjaardag en dan nog het liefst die van hun zelf want dan weten ze dat ze geld krijgen."
Inmiddels was mijn cappucino en mijn gespreksstof op. Ik rekende af en zei ze gedag.
De man riep me achterop: “je kunt er maar beter van genieten, dat doen wij ook!”
En hij hief zijn appelgebakje met slagroom naar me op.

gewichtig plaatje...

Zoals algemeen bekend in mijn omgeving (en zo langzamerhand ver daarbuiten) ben ik altijd in gevecht met de weegschaal.
Niet letterlijk want de weegschaal is al een tijd geleden verdwenen onder een kast en tegenwoordig houd ik een broek of rok als graatmeter:-)
Och, hoe ik over mijn lijf denk verschilt van dag tot dag. Gelukkig overheerst tegenwoordig het “nou, dat kan er best mee door”. Superslank ben ik niet en word ik ook niet meer. Heb ik me al lang geleden bij neergelegd. Evenwel moet het niet de spuigaten (spuitgaten, zei één van mijn dochters vroeger, wel een leuke in dit verband!) uitlopen natuurlijk.
Nu las ik laatst in een glossy bij ahum… de tandarts of de kapper, een artikel over een Amerikaans model dat gespot was voor aanvang van de show in haar stringetje.
Stringetje was niet het probleem (ook verwonderlijk overigens in puriteins Amerika) maar het overduidelijke vetrolletje dat je zag toen ze ontspannen lachend op een krukje zat.
Dit had een storm van reacties losgemaakt want vrijwel alle reagerende lezeressen vonden het een verademing om een vrouw met een normaal lichaam op de foto te zien. Hier was overduidelijk geen fotoshop of eetstoornis mee gemoeid geweest.
En als je bedenkt dat dit een normale, zelfs slanke vrouw is met hooguit maat 36, 38 dan snap je ook hoe idioot het vrouwbeeld is dat we tegenwoordig voorgeschoteld krijgen in “de bladen”.
In het blad las ik en passant ook nog dat modellen van tegenwoordig een gewicht hebben dat bij een twaalfjarig kind past. Doodeng omdat generaties jonge vrouwen zich hier wél aan spiegelen! Het laat wel zien hoe ver we afstaan van het beeld van een doorsnee gewicht.
Zou dit een foto zijn die voor publicatie was geweest, dan was er ongetwijfeld royaal gefotoshopt in het gebied rond buik en dijen.
Natuurlijk is dit niks nieuws, we weten allemaal dat dit op grote schaal gebeurt. Maar zo overduidelijk als deze foto dat verhaal illustreert, heb ik het nog niet gezien.
Vandaar dat ik er toch melding van maak in dit blog.
En natuurlijk voor mij zelf om van op te vrolijken als er weer eens een dag komt dat ik zuchtend in de spiegel kijk!