elke maand een gedicht: Ontnugtering

Ontnugtering


O liefling, as ek luister na die wind
Wat snags so klaend en weemoedig suis
Deur die eikeboom se blare bo die huis,
Dan dink ek terug aan toe ek nog as kind
Gelukkig was, onskuldig, trougesind
Aan wie ek lief gehad het, sonder kruis
Of bitter hoon wat skielik op kan bruis
En skaars versagting in vergeet kan vind.

Dit was die tyd voor ek jou eers gesien het,
Voor ek kon weet dat liefde wreed kan wees
En ergste smart 'n droef genot kan dra.
Eers na my hart se hartstog jou bedien het
Tot sterwens toe, bankrot aan hoop en gees,
Heb ek geleer hoekom die nagwind kla.

C. Louis Leipoldt (1880 - 1947)

Un autre retour en Provence...

Nog een plaatje van ons heerlijke terras!
Doorkijkjes die op je netvlies blíjven opgeslagen!
Niet geproefd, want ongetwijfeld héél zoet. Maar wel een mooi plaatje, toch?
Deze gitaarvirtuoos laat het Rosenberg trio verbleken!
De uitgestrektheid van sommige delen van de Provence is adembenemend!
Overal om je heen is er kunst, opvallend en ónopvallend!
Een grapje tussen een vriendin en mij!
Je blíjft genieten van het kleurenspel op de marktjes!
Natuurlijk ook weer het Palais des Papes bezocht!
Een terras in Oppède-le-Vieux, schilderachtig en authentiek.
Zucht... ik wil terug!

les memoires de Provence...

We zijn weer terug van onze vakantie in de Provence.
Het was een echt heerlijk verblijf, midden in de Vaucluse. Onze gîte lag in Oppède-le-Vieux. De bewoning van deze plek gaat terug tot in de pre-historie toen het een belangrijke vestigingsplaats was. Aan de noordzijde grenst het dorp aan de Via Domitienne en in het zuiden aan de petit Lubéron. Onze gîte is onderdeel van de Mas Malpertuis, het hoofdhuis zeg maar, samen met nog twee andere gîtes.
Als eerder gezegd waren de gîtes prachtig ingericht, in een landelijke brocantestijl die origineel is en eigen aan de smaak van de eigenaresse.
We zijn vaker naar de Provence geweest maar dit gedeelte was merendeels nieuw voor ons. Het is echt schitterend met zijn gedifferentieerde natuur. Sommige gedeelten bergachtig, woest, onontgonnen en andere gedeelten juist weer lieflijk en slaperig.
We hebben, zoals gezegd, erg genoten. Van de leuke marktjes, van de kleine bergdorpjes met de mooie vergezichten. Van Bonnieux bijvoorbeeld of l'Isle sur le Sorgue, Menérbes, Bedoin, Roussillon, Lourmarin, Saint Rémy-de-Provence (en zelfs Uzés in de Gard, toch nog wel zo'n 70 km. rijden.)
En ook genoten van de kunst en cultuur die je er overal vindt. Het kleinste dorp heeft nog een galerietje. Ook op dit gebied hebben we heel veel moois gezien.
We hadden prachtig weer, zo tussen de 28 en 34 graden.
Naast zelf koken (met heerlijk smakende ingrediënten, echt een genot!) zijn we vaak uit eten geweest, heerlijk op de terrassen van mooie restaurants, genieten van alles wat er aan je voorbij trekt. En van het verrukkelijke eten en de prima wijntjes natuurlijk.
Je kunt je voorstellen dat we niet echt stonden dringen om naar huis te gaan.
Maar goed: plicht riep na zo'n dikke twee weken (al moest ik goed mijn best doen om het te horen:-) En na nog een genoeglijk avondje met onze gastheer en gastvrouw zijn we dus toch maar richting Nederland vertrokken.
Vanwaar ik onderstaande impressies van onze Provencaalse dwaaltochten aan jullie laat zien!











Het was heerlijk toeven op ons grote privé terras bij de gîte. We hebben er heerlijke maaltijden gegeten en diverse "wijnproeverijen" gehad!


We hebben heel wat marktjes bezocht. Heerlijk al die verse en mooi uitgestalde groenten, fruit, kazen, etc.
Op de markt is je gulden een daalder waard is niet helemaal waar in Frankrijk, heb ik de indruk. Voor 8 van onderstaande macarons moest ik bijna 10 euro betalen!
Zo duur zijn ze bij Ladurée nog niet eens!

nog een paar dagen...

Over een paar dagen gaan we weer zuidwaarts.
Dit maal gaan we naar de naar een dorp in de Luberon (Provence). Daar hebben we een kleine gîte gehuurd op een mas (een oude, verbouwde boerderij).
Het ligt prachtig tussen vlakte en gebergte. Aan de noordzijde grenst het dorp aan de Via Domitienne en in het zuiden aan de petit Luberon, deel van de grotere Luberon (die loopt van Robion tot aan Manosque).
De mas ligt in het beschermde natuurgebied van de Luberon. Het behoort tot het door Unesco uitgeroepen werelderfgoed voor de biosfeer. Rust is gegarandeerd, de natuur ongerept en de kwaliteit van de lucht behoort tot de beste van Europa.
Op het pitoreske dorpsplein werd ooit Mr Beans holiday opgenomen.
De Belgische eigenaars hebben de mas in 2007 gekocht en verhuren drie kleine gîtes.
De vrouw des huizes heeft altijd een interieurzaak gehad, is een zeer gepassioneerde bezoeker van brocantes en vide greniers en dat is duidelijk merkbaar in de inrichting van de huisjes.
We verheugen ons weer enorm op deze vakantie. Net als altijd is er ook weer bewoning in ons eigen huis en dat is een rustig gevoel.
Om een indruk te geven vast een paar foto’s.

tweede portret...

Mijn tweede beeld is bijna gereed. Het is een portret van Oudste.
Het lijkt niet zo erg; het is vreselijk moeilijk om de gelijkenis treffend te maken. Diverse onderdelen kloppen wel, maar het geheel...
Ik ben er gaandeweg ook wel achtergekomen dat ik graag portretten boetseer maar in het vervolg doe ik dat niet meer naar een foto. Ik ga gewoon fantasiebeelden maken, heb ik me voorgenomen.
Wel een fijn idee dat het voor mijn komende vakantie is afgerond en en dat ik daarna weer met iets geheel anders kan beginnen.

mooi...

 

In tegenstelling tot gisteren en vandaag was het zaterdag stralend mooi weer.
Weer dat paste bij het verjaardagsfeest van Jongste. Ze had een boot gehuurd en we hebben met een hele grote groep mensen heerlijk gevaren op de Vinkeveense Plassen. Het was een prachtige dag, dankzij het mooie weer, het leuke gezelschap, de mooie Plassen, de hapjes en drankjes (en niet in de laatste plaats omdat ze smoorverliefd is:-)!
Lieffie: een prachtig jaar toegewenst!

gedicht van juni...

CHINA, JUNI

De dichter is maar blinde
vlier, hij kreunt en zingt
in de wind die in hem klimt

In juni bloeiden op dat plein papaver en gentiaan
(die elkaars geheime zwijgende geliefden zijn)
Demonische kweekgras-wortels mokten ...Bloemkronen
lokten duizend plukkers uit hun schaduw

Woest doemden voerlieden op in hun maaidorsers
van steen waarvan de stenen wielen ratelden; hard
snerpten zwepen in de stenen hand van de menners
die neermaaiden de papaver en de gentiaan

De dichter is maar blinde
vlier, hij zwijgt en zinkt in de wind
die aan hem wringt

H.H. ter Balkt

Het plein van de Hemelse Vrede was op 4 juni 1989 wereldnieuws toen de studentendemonstratie voor meer vrijheid en democratie, met harde hand door het leger, werd neergeslagen.

geur...

Ik ben dol op geuren. Nou ja... natuurlijk niet op alle geuren!
Veel mensen in een vochtige bus of trein, dat is niet echt iets waar ik blij van word. Net zo min als van de geur van onze oude hond als hij in de regen heeft gelopen of de geur van een urinoir waar ik langs loop.
Maar ik bedoel natuurlijk plezierige geuren. Ik denk dat ik veel eerder geuren herken dan mensen:-)
Gisteren las ik in het NRC een artikel over geuren en de invloed die ze kunnen hebben op het koopgedrag van mensen. Ik wist dat al veel winkels kunstmatige luchtjes de winkel inpompen om de koopzin aan te wakkeren. De geur van pasgebakken brood op de foodafdeling, de geur van bloemen bij de cosmetica en natuurlijk de dennengeur met Kerst.
Maar geur gaat tegenwoordig letterlijk veel verder.
Bij de Rolls Royce fabrieken bijvoorbeeld steeg de verkoop aanzienlijk toen men een geurdispenser met de kunstmatige geur van leer onder de stoelen aanbracht!
Bij Connexxion gebruikt men een naar fris afwaswater ruikende geur om de reizigers zich meer op hun gemak en zelfs veiliger te laten voelen.
In gangen en cellen van politiebureaus in Rotterdam-Rijnmond gebruikt men een speciale sinasappelachtige geur om arrestanten rustiger te houden.
Bij Singapore Airlines is geur, kleur en sfeer helemaal goed doordacht. Stewardessen zijn allemaal even groot, hebben dezelfde borstomvang (!), dezelfde make-up en gebruiken allemaal hetzelfde huisparfum dat ook in de vliegtuigen gebruikt wordt! Een snufje en je herkent Singapore Airlines uit duizenden!
Nog bonter maakte de hotelketen Swissôtel het. Ze lieten een luxueuze huisgeur ontwikkelen die in alle filialen van deze keten gebruikt moest worden. De "fragant artist" die de geur ontwikkelde mengde -echt waar- de geur van geld met die van frisse alpenweiden en ijle berglucht!
En dit is echt maar een heel kleine greep uit bedrijven die geurgebruik hanteren. Bedrijven als IKEA, H&M, en Volvo hebben al lang een eigen bedrijfsgeur. In de Parijse Galeries Lafayette wordt op de babyafdeling kwistig met een wasverzachtergeurtje gestrooid en bij de visafdeling van Walmart ruik je op de visafdeling een artificiële zeelucht!
En het kan nog gekker: door het succesverhaal van Swissôtel gaf de Zwitserse regering opdracht een "Zwitserlandgeur" te onwikkelen.
Degene die de opdracht kreeg keek hier niet raar van op: ze had al eens iets soortgelijks gedaan: ze componeerde al eens de geur van Parijs. En geloof het of niet: hiervoor gebruikte ze odeurs van overvolle asbakken, duivenpoep, slachthuizen maar ook van wijn en chique damesparfums!
Dat ademen wij dus allemaal onbewust in, zelfs zonder dat je doorhebt dat je uberhaupt iets ruikt. En klaarblijkelijk hebben we allemaal een goed geurgeheugen want na een jaar is ons geurgeheugen nog voor 65% intact, terwijl ons visuele geheugen al na drie maanden met 50% is afgenomen.
Ik vond het vreselijk boeiend om te lezen maar was best geschokt te ervaren hoever deze trend al is doorgezet.
Naar aanleiding daarvan zat ik wat voor me uit mijmeren over wat mijn "eigen huisgeur" zou moeten bevatten als ik die zelf zou mogen ontwikkelen (gesteld dat ik dat al zou wíllen). Ik ben er nog niet uit: er zijn al veel mogelijkheden de revue gepasseerd.
Maar mocht ik zover komen dan ga ik hem beslist bottelen! Tegen die tijd geef ik je voorrang bij het bestellen;-)

En jij: uit welke componenten moet "jouw huisgeur" bestaan?

en nogmaals Blogger...

Ja, al deze problemen hebben weer eens met Blogger te maken! Ik ben zo klaar met Blogger; er is altijd wel wat! Ik had alle handelingen (zoals het legen van het browsegeheugen) al meerdere malen gedaan voor ik vorige log plaatste. Heeft niets geholpen.
Kan nog steeds geen commentaren plaatsen in Blogger-blogs.
Maar goed: heb inmmiddels geïnformeerd naar het omzetten van mijn blog. Dat schijnt nog helemaal niet eenvoudig te zijn. Misschien is gewoon een heel nieuw blog beginnen (uiteraard niet meer bij Blogger!) een beter idee.
Maar dat vind ik ook weer zowat: ik moet daar eens goed over nadenken en de voors en tegens afwegen.
Als het zover is laat ik het uiteraard horen.

geen commentaren plaatsen

Al een paar dagen kan ik op sommige blogs geen commentaren plaatsen.
Er wordt steeds opnieuw om mijn mailadres en inlogcode gevraagd. En uiteindelijk lukt het dan toch niet.
Waar dit nu weer aan ligt mag Joost weten.
Hopelijk is dit snel over en kan ik mijn commentaar weer onder mijn favoriete blogs plaatsen!

dochters van het land...

Pasgelezen en zeer de moeite waard: Dochters van het land door Joyce Maynard.
Het is een roman over de levens van twee Amerikaanse vrouwen, vanaf hun geboorte tot aan de middelbare leeftijd.
Het verhaal speelt zich af in New Hampshire en begint in 1949 met de geboorte van twee meisjes, op dezelfde dag en in hetzelfde ziekenhuis.
Hoofdpersonen zijn Ruth, jongste in een boerengezin met vijf dochters, en Dana, dochter van een kunstenares en een niksnut.
Ze groeien op in twee heel verschillende gezinnen. Maar wat ze gemeen hebben is het gevoel er nooit echt bij te horen. Er zijn in hun levens veel problemen en verdriet.
Pas laat in hun leven zien ze kans zich te verzoenen met hun verleden en kunnen ze de last van hun jeugd plaatsen.
Het boek is soms humoristisch, soms hartverscheurend en laat zien wat het betekent om deel uit te maken van een gezin. Het is tevens een verhaal over de band met je geboortegrond en met je familie, en het verlangen te ontdekken wie je bent.
Het boek is een literaire roman, een "ik kan-’t-niet-wegleggen-zo-boeiend boek" en leest echt als een trein.
Het is in 2010 uitgegeven .
Oorspronkelijke titel: The Good Daughters (een veel betere titel dan de Nederlandse versie).
ISBN: 978 90 229 5988 6.
Van harte aanbevolen!

mode van toen...

"Gewoon alles bewaren, joh. Het komt allemaal een keer terug!"
Mijn vriendin weet het zeker: niks uit je garderobe wegdoen want het wordt ooit weer mode, is haar stelling. We praten over de mode; die van nu en die van vroeger.
Ze vindt het een leuk onderwerp en ik ben het met haar eens.
"Vroeger droeg ik queenieschoentjes. Had jij die ook?"
Natuurlijk had ik die ook.
Veel jongeren zal die naam niets zeggen maar mensen van rond de vijftig weten het waarschijnlijk nog: de allereerste hakschoentjes! Van die schoenen met ieniemienie hakjes die, na een paar keer lopen, al snel ontdaan waren van hun leren velletje en de plastic hak die eronder zat, in volle glorie toonde. Ja, vriendin had ze ook, rode met een wit biesje. Die van mij waren wit met een zwart strikje. Wat voelden we ons vrouw van de wereld met die "hakken".
Dat er later vele centimeters hak bij zouden komen konden we toen nog niet vermoeden! En dat we ooit zo gek zouden zijn om op naaldhakken te gaan wandelen met een nieuw vriendje al helemáál niet!

Ze heeft het alweer over iets anders. Mijn vriendin.
"Droeg jij maxi-, midi-, of minirokken?"
Uhh, wat droeg ik? Voor mijn gevoel zeker geen minirokken.
Maar als we er later oude foto’s bijhalen zie ik er toch enkele van mij met behoorlijk blote bovenbenen.
Die rokken deden zeker niet onder voor de korte rokjes van mijn dochters op tienerleeftijd, waar ik me destijds groen en geel aan ergerde:-) Misschien had ik deze foto’s toen eens moeten bekijken, lachen we samen.

"En de hotpants dan, weet je dat nog?" Ze is nu echt op dreef.
"Ja, dat weet ik nog wel. Deed ik niet aan mee. Zo’n keurig katholiek meisje. Daar hoefde ik thuis niet mee aan te komen!"
Ze buigt zich nog eens over een stapeltje foto’s en wijst. "Wat is dit dan?"
Als ik de foto van haar aanpak zie ik een lief jong meisje met een zalmkleurig pak aan. En de stof van het broekje houdt toch zeker twee flinke handbreedtes boven de knie op! Nee… dat ben ik niet. Toch? Of wel?
Ik ben het wel, zie ik nu. Helemaal vergeten (of verdrongen wellicht?)

We ploegen door de oude foto’s en hebben lol over de verschillende modes die we hierop voorbij zien trekken. Lange rokken, korte rokken, steil lang haar, korte krullen, een uitbundige lentejurk met alle kleuren van het spectrum, een zakelijk zwart pak met enorme schoudervullingen en nog veel meer vreselijks...
Aan het eind twijfelt ze toch een beetje aan haar eerste stelling, mijn vriendin. "Och, weet je" zegt ze "misschien moet je ook alles niet willen bewaren!"