er chocola van maken…

Ik ben geen echte snoeper maar voor chocolade doe ik een moord, (oei, dat klinkt niet goed na het nieuws over JvdS) nou ja…gek ben ik op chocolade!
Puur, van goede kwaliteit en minstens 70% cacaogehalte.
Omdat ik voortdurend in strijd met de weegschaal ben is die chocolade natuurlijk helemaal geen goed idee. Maar het vooruitzicht om het zonder chocolade te moeten stellen is vreselijk, nee volslagen onmogelijk. Op alles wil ik korten maar op mijn dagelijkse blokje chocola, never! (overigens zijn meer dingen zoals o.a. mijn dagelijkse glaasje wijn moeilijk om op te geven, maar hé: life is short!)
Bovendien is chocolade zo ongezond nog niet, men beweert zelfs dat het eten van pure chocolade kan leiden tot verlaging van de bloeddruk en tot verlaging van het bloedsuikerspiegel(!)
Nu is onlangs mijn lievelingschocola uit het schap bij de grootgrutter genomen (want die verruilt zo langzamerhand slinks alles voor eigen merk). En dus maakte ik een speurtocht langs allerlei andere merken en soorten.
Er moest véél geproefd worden voordat die chocola het stempel “JannyProef” krijgt, want had ik al verteld dat ik zo van chocola hou?
Uiteraard proefde ik als eerste de repen met een “groene achtergrond”.
Want het is toch mooi als je je zwakke punten kunt verdedigen door er een maatschappelijk doel aan te koppelen? Politici doen niet anders:-)
Eerst dus de “groene” chocolade geproefd van fabrikanten die werken volgens het Ethical Trading Initiative. Zij houden zich aan negen afgesproken punten, over o.a. vrije wil, kinderarbeid, minimumloon, etc. Het zijn merken als Tony Chocolonely, Max Havelaar, Fair Trade en ook een aantal andere.
Helaas vond ik die chocola niet echt lekker… te zoet, te muffig, te dik of anderzins niet smakelijk.
Daarna een nog een uitputtende rondgang langs diverse commerciële merken maar ook hier niet echt iets dat er uitspringt voor mij.
Dus ben ik nog steeds op zoek naar die éne, lekkere pure chocolade soort. Geen dikke reep, niet zoet, geen toevoegingen, minstens 70% chocolade. En overal verkrijgbaar, want als de plank leeg is en de paniek toeslaat wil ik niet eerst kilometers rijden voor ik mijn begeerde lekkernij heb.
Ja… je kunt er maar mee zitten, mensen!
Iemand een suggestie?

uitslag...

Jullie zullen ongetwijfeld ook gisteravond aan de buis gekluisterd hebben gezeten.
Ik en mijn (tele)hubbie in ieder geval wel:-)
Maar blij werden we er allebei niet van.
Zíjn club die het goed heeft gedaan, maar waarschijnlijk niet het verschil zal gaan uitmaken, míjn club die een prima resultaat had, maar nét te weinig.
Het was zoals altijd weer een boeiend schouwspel: de prognoses die bijna allemaal uitkwamen, de winnaars en de verliezers, de lijsttrekkers die alvast een voorschotje namen op de komende formatie, de fraaie digitale presentatie van de cijfers, de uitslagen die maar mondjesmaat binnenkwamen. Een waar spektakelstuk.
Och ja, het is allemaal inherent aan de verkiezingen, maar het blijft toch altijd weer spannend.
Erg teleurgesteld waren wij dat Nederland zoveel stemmen gaf aan een partij die de verdeeldheid in ons land zonder twijfel zal vergroten. Die mensen gaat uitsluiten en die oordeelt op ras en geloof. Heel bitter vind ik dat!
Maar goed: het is nu eenmaal de uitslag en aan het onderliggende gevoel moet wel aandacht geschonken worden.
Nu op naar de formatieperikelen. Want dat het forse perikelen zullen worden, staat nu al vast.
Vandaag zijn al verkennende gesprekken tussen de diverse fracties begonnen.
Vandaag ook zal de koningin met de voorzitters van de Eerste en Tweede Kamer en de vicepresident van de Raad van State spreken en vervolgens weer met alle fractievoorzitters.
Die formatie zal ongetwijfeld een zwaar karwei worden. Want hoe je het ook bekijkt: de keus van de kiezer zal ondergeschikt zijn aan de bereidheid tot samenwerking. En dat de twee grootste partijen zullen gaan samenwerken is m.i. erg onwaarschijnlijk.
Enfin: we kunnen niet anders dan afwachten.
Een katterig gevoel kan ik vandaag niet van me afzetten, zelfs al is het nog niet bekend hoe het er allemaal gaat uitzien.
Maar dat de komende regering er één zal zijn waar ik me bij thuis voel, daar geloof ik op voorhand al niet in!
En nee: verhuizen naar een ver, zonnig land is niet voor iedereen weggelegd:-)

op de valreep...

Het kan nog nét even!
Laten we hopen dat we dit tegeltje niet meer hoeven op te hangen ná vandaag!

zen...

Al jaren “zit” ik op yoga.
Altijd gedacht dat de oefeningen en de bijbehorende meditatie mijn drukke geest goed zouden doen. Even je gedachten stilzetten en naar binnen keren; dat moet toch bij iedereen werken, dus ook bij mij? De laatste tijd twijfel ik hier echter ernstig aan.
Uitgezonderd de laatste vijf minuten van de les (de totale ontspanning: als het licht uit is en we uitgestrekt liggen met mooie klanken op de achtergrond) moet ik nog steeds veel moeite doen om de, zacht gesproken, aanwijzingen op te volgen.
Niet in de laatste plaats omdat ik slecht hoor;-) maar ook omdat ik niet in staat ben om mijn aandacht geheel en al te richten op datgene wat de lerares zegt. Ik ben snel afgeleid en mijn gedachten dwalen nog al eens af.

De lerares zegt ons: gewoonweg zijn, niets doen, geen gedachte, geen emotie, alles loslaten.
Ons voor te stellen dat we in het zand liggen en steeds meer één worden met het zand net zolang tot we zelf het zand zíjn.
Of ons naar het heelal te wenden en ons te voelen oplossen in dat heelal.

Ik gluur tussen mijn oogharen door naar mijn mede-cursisten. Ze lijken heel relaxt. Ze staan langdurig op één been met de armen zijwaarts gestrekt waar ik wiebel en wankel en steeds een teentje als steun bijzet.
Bij de woorden: De Zwaan, Zonnegroet, Trotse Krijger of Neerwaartse Hond weten ze meteen in welke houding te gaan staan terwijl ik me suf peins welke oefening dat nou ook weer is.
Terwijl ik de ingewikkelde houdingen die we geacht worden aan te nemen probeer vol te houden is mijn geest allesbehalve ontspannen. Het lukt me op zo’n moment echt niet om geen waarde-oordeel over mijn gedachten te geven! Integendeel!

Ik vind het raar dat ik normaal gesproken eigenlijk helemaal geen probleem heb om me te ontspannen, maar juist op de plek die er voor gemaakt is en waar alle voorwaarden voorhanden zijn, dat veel moeilijker kan.
Ook met de meditatietechnieken heb ik nog moeite. Ik word er ongedurig van, verre van ontspannen zijn, zeg maar.

Nu las ik pasgeleden het volgende over meditatie:

Wanneer je helemaal niets doet - niet lichamelijk, niet geestelijk, op geen enkel niveau - wanneer alle activiteit is gestopt en je zuiver en alleen bent, dan is dat meditatie.
Wanneer je de tijd kunt vinden om gewoonweg te zijn, laat dan al het doen varen. Denken is ook doen, concentratie is ook doen, contemplatie is ook doen. Zelfs al doe je een enkel moment niets en je bent gewoon, gecentreerd, volkomen relaxed, dan is dat meditatie. En als je eenmaal de slag te pakken hebt, kun je in die staat van bewustzijn blijven zo lang als je wil.
Als je je eenmaal bewust bent geworden van de manier waarop je wezen ongestoord kan blijven, kun je langzaam dingen gaan doen tijdens je meditatie, terwijl je waakzaam bent dat je wezen niet in beweging wordt gebracht. Dat is het tweede stadium van meditatie. Eerst leer je hoe je gewoonweg kunt zijn en dan leer je gewoonweg te zijn tijdens het uitvoeren van simpele activiteiten: de vloer schoonmaken, douchen, etc.

En nu snap ik dus ook waarom het niet zo goed lukt in die lessen!
Ik wás gewoon al tijden in dat tweede stadium!!

elke maand een gedicht: juni 2010...

Het was in juni in de tuin

Het was in juni in de tuin
Het was ons uur en onze dag
En onze ogen keken met zoveel liefde
naar de dingen
dat het leek alsof de rozen
zich zacht openden, ons bekeken
en beminden

De hemel was zuiverder dan ooit
De insecten en de vogels
vlogen door het goud en de vreugde
van een lucht die frêle was als zijde
En de schoonheid van onze kussen
verrukte het licht en de vogels

Noem het een geluk dat plots azuur werd
en de hele hemel nodig had om te stralen
Het hele leven kroop door zachte spleten
in ons wezen om het te doen groeien

En het waren maar aanroepingen
zotte vervoering, beden en wensen
En het plotse verlangen goden te herscheppen
om te kunnen geloven

Emile Verhaeren

goed bezig...

Een anders-dan-anders weekend!
Hubbie (ja, ik weet dat het geen goede spelling is, maar dit vind ik leuker) is een paar dagen naar Barcelona. Vrijdag vertrokken en dinsdag weer thuis.
Dus: tijd voor mezelf…nah…alsof hij anders zoveel beslag op me legt: echt niet, hoor. Het is meer dat wij elkaar aangenaam bezig houden, ha, ha!
Maar het is een lonend weekend tot nu toe, mensen: wat ben ik ijverig geweest!
Vandaag heb ik, om maar wat te noemen, bijna de hele dag geverfd.
Van de week was ik bij een heel mooie brocantezaak waar ze ook krijt- en kalkverf verkopen. Heb daar (behalve een oude verzilverde theepot) ook wat potten verf in verschillende tinten grijs en wit gekocht.
Vandaag vroeg opgestaan: Bruun uitgelaten -dat doet Hubbie dus altijd op zaterdag; verwend nest dat ik ben- (overigens heerlijk zo vroeg in het bos, niemand te zien of te horen!) daarna kwasten en plastic handschoenen gaan kopen en aan de slag gegaan!
Ik heb twee grote gietijzeren tuinvazen in een prachtige kleur grijs geverfd. Daarna een spiegel in oudwit, een houten bloemenbak in weer ander grijs en nog een lege schilderijlijst in grijswit. En last but not least: mijn antieke ladenkastje ook in oudwit. Dit laatste was best eng. Heb tijden getwijfeld: kan ik dat eigenlijk wel doen? Zo’n mooie oude kast overschilderen?
Maar aan de andere kant had ik een beetje genoeg van die donkere kleur en paste hij ook niet zo goed meer in onze slaapkamer, waar hij sinds de verhuizing staat.
Zij gaf me het nodige duwtje. Op haar blog las ik en zag ik dat het resultaat prachtig kan worden. En dat is het ook bij mij geworden!
Toen ik vanmiddag laat de plastic handschoenen uittrok en mijn zere rug strekte was ik wel heel voldaan!
Inmiddels staan de tuinvazen binnen (!) op de vensterbank met lichtgrijze planten erin, staan de spiegel en de lijst op een haltafel, de bloemenbak (met bloemen) op de slaapkamer en ook de ladenkast weer op zijn oude, nieuwe plekje.
Daarna was het uurtje in de zon, met een koel wijntje en een lekkere salade een mooie beloning!
En voor morgen heb ik, behalve een bezoekje aan mijn moeder, ook nog het nodige op mijn to-do list staan.
Vreemd dat ik dit soort aanvallen van fanatiek klus-isme nooit heb als Hubbie er is! Hoe komt dat toch?
Is dat alleen bij mij zo of hebben anderen dat ook? Wie het weet mag het zeggen!

nieuw...

TIJD VOOR IETS NIEUWS!! HOE VINDEN JULLIE HET?

Even wegdromen...

Elk mens heeft recht op zijn afwijkingen, toch?
Nou, mijn afwijking is benevens een hele reeks andere het lezen van boeken over mensen die een leven hebben opgebouwd in een ver, zonnig buitenland.
Nu is met die afwijking op zich nog niet zo veel mis maar voor mij moeten het wel boeken zijn die overlopen van het zuiderlijke savoir vivre!
Hoe romantischer de verhalen zijn, hoe liever het mij is. Ik wil niks lezen over de moeilijkheden en feiten van een dergelijke verhuizing (die natuurlijk helemaal niet zo romantisch zijn maar vaak juist ontmoedigend).
Nee, ik wil lezen over het Goede Leven in Toscane, Umbrie of welke andere Italiaanse regio dan ook. Over een verhuizing naar de Provence of Sardinië. Of naar Andalusië of Murcia. Dondert niet waar het verhaal zich afspeelt zolang het maar gaat over traditionele huizen, culinaire ontdekkingen, vriendelijkheid van de regionale bevolking of welke mooie aspecten van zo'n leven dan ook.
Aan al deze voorwaarden voldoen voor mij de boeken van Marlena de Blasi ruimschoots.
Zij is voormalig kok, journalist, culinair adviseur en recensent en heeft verschillende kookboeken op haar naam staan.
Haar eerste min of meer biografische boek was Duizend dagen in Venetië.
Behalve haar memoires (hoe ze als succesvol culinair journaliste en moeder van twee volwassen kinderen impulsief besluit naar Venetië te verhuizen om daar te trouwen met een “vreemdeling met bosbeskleurige ogen” die ze pas heeft ontmoet) geeft ze ook een aantal recepten.
Het tweede boek heet (hoe verrassend) Duizend dagen in Toscane.
Dit is het verhaal van Marlena en haar echtgenoot in het landelijke Toscane. Hierin beschrijft ze de eeuwenoude tradities van het Toscaanse plattelandsleven. In het najaar ontwaken bij het ochtendgloren om kastanjes, truffels of eekhoorntjesbrood te verzamelen en bij het begin van de winter om druiven en olijven te oogsten. Ook hier wordt het verhaal afgewisseld met recepten.
Boek drie heet “Vrouwe van het Pallazzo”.
Hierin verhuist ze met haar echtgenoot naar Orvieto, een oude stad in Umbrië. Hun zoektocht naar een passend huis (wat uiteindelijk de voormalige balzaal van een vervallen zestiende-eeuws palazzo zal worden) is net zo’n romantisch verhaal en ook hierin ontbreken de recepten niet.

Natuurlijk begrijp ik ook wel dat dit soort boeken wordt geschreven omdat ze zo lekker weglezen. En omdat ze relateren aan een besef dat het leven in het Zuiden meer vervuld is van het Carpe Diem-gevoel dan hier in het nuchtere Noorden.
En uiteraard besef ik ook dat dit weinig te maken heeft met de werkelijkheid van een emigratie.
Maar het is wel heerlijk wegzwijmelen en dat is af en toe best lekker.
In gedachten zie ik mezelf natuurlijk in dezelfde situatie. Dat ik eigenlijk helemaal niet tegen hitte en felle zon kan, vergeet ik voor het gemak maar even. En dat ik weliswaar van koken houd maar er niet aan moet denken om wild zwijn, haas of konijn te bereiden is ook niet zo belangrijk. Evenmin als mijn tegenzin in het voor dag en dauw opstaan om wat dan ook te oogsten.

"Ik woon nu in een veertiende-eeuws palazzo in een Umbrisch heuvelstadje. Ons leven is simpel en vol van rituelen zoals ten minste vier keer per dag naar de bar gaan voor cappuccini, aperitivi, chocolade en sympathie; heel vroeg in de ochtend een paar uur schrijven; rond een uur of negen naar de ochtendmarkten gaan, boodschappen doen voor de lunch en vrienden ontmoeten; lunchen. Na het middagdutje nog even weer een paar uurtjes schrijven, tot het begin van de avond; samen een avondwandelingetje maken; nog wat kleine boodschappen doen voor het avondeten. Uiteindelijk keren we weer terug naar huis waar we dineren, of we gaan uit eten in een van de kleine osteria waar Orvieto beroemd om is."

Zo omschrijft Marlena de Blasi haar huidige leven en dat klinkt best ontspannen, daargelaten of je zo zou willen leven of niet.
Ik vond en vind het heerlijk om me even te laten meenemen in verhalen die zijn doortrokken van de geuren en kleuren van een zonnig buitenland!
Hoe zit dat bij jullie? Waarbij kun je wegdromen of hebben jullie die behoefte eigenlijk niet?

thuis...

Na een paar dagen Istanbul weer thuis.
Istanbul is een prachtige stad met cultuur en historie. We wisten uiteraard dat ze tot Culturele Hoofdstad van 2010 was gekozen maar dat maakt de stad ook ten volle waar!
Er is zo veel te zien en te beleven dat deze vijf dagen niet genoeg waren om zelfs maar alle highlights te bekijken.
In de stad is het een mengeling van europees en islamitisch geklede mannen en vrouwen uit alle landen van de wereld. We spotten mensen uit alle (ook Oost) Europese landen, mensen uit het Midden Oosten, Amerikanen, de onvermijdelijke Japanners met hun cameras. Alleen al deze mengelmoes van nationaliteiten maakt het stadsbeeld de moeite waard.
De stad is heel schoon en goed verzorgd. Uiteraard hebben we het hier over de meer toeristische wijken. Andere wijken hebben we niet gezien maar daar zal het ongetwijfeld anders zijn. Istanbul heeft 15 miljoen geregistreerde inwoners en zomers komen daar nog zo’n vijf miljoen ongeregistreerde inwoners bij in de vorm van tijdelijk personeel voor het toeristenseizoen. Het verkeer is dan ook gigantisch druk. De Turken zijn niet de meest geduldige chauffeurs, toeteren constant, laten niemand voor en glippen in elke kleine ruimte die maar ontstaat in de files. Ik zou duizend doden sterven als ik er zou moeten rijden!
De gids vertelde ons dat 99% van de Turken Islamiet is. Maar slechts 25% bidt elke dag vijf maal, zoals voorgeschreven. Istanbul heeft vele honderden moskeeen en de oproepen tot gebed komen van alle kanten uit de luidsprekers.
Raar ook om je te realiseren dat maar 4% van Turkije eigenlijk in het continent Europa ligt, de overige 96% ligt op het continent Azië.
We zagen het Topkapi Paleis, de Blauwe Moskee, de Hagia Sophia, we maakten een hop-on, hop-off bustour van een paar uur, we maakten een lange boottocht op de Bosporis en zagen beide stadshelften liggen op de verschillende continenten. We slenterden uren in de Grand Bazaar en keken onze ogen uit. Er zijn hier zo´n 65 straatjes met tussen de drieduizend en vierduizend kraampjes met allerlei koopwaar: tapijten, leer, juwelen, antiek, kleding en dat alles in een mix van echt en/of nep! Overal in de stad zijn prachtige straatjes en steegjes met restaurantjes, bars, kroegen en overal waar je hier ook maar kijkt zijn terrassen. Ondanks de decente kleding zorgden de looks en long legs van oudste voor veel verhoogd Turks testosteron gedurende deze dagen:-) Dat op zich was al goed voor vele grappige momenten (en heel soms voor een vervelend moment).
Heerlijk om een paar dagen samen te zijn met je volwassen kind; dat komt niet meer zo vaak voor natuurlijk. We hebben samen genoten van de natuur, cultuur, gastvrijheid en last but not least de gastronomie van Istanbul. We hebben gelachen om herinneringen, stilgestaan bij oud leed, ons verheugd om hedendaags begrip en geluk.
We hebben op dakterrassen met een duizelingwekkend uitzicht gegeten, we hebben “gechilled” (jawel..) op Turkse zitkussens in een club met een glazen vloer waaronder de restanten van een eeuwenoud stadspaleis zichtbaar waren. We hebben een uitgebreide behandeling bij een authentieke hamam meegemaakt en dat was werkelijk een sensatie!
We hebben vele kilometers gelopen, rondgekeken, sfeer geproefd en gekletst.
Kortom: deze korte vakantie was een heerlijke belevenis en een traditie die we zeker in stand zullen houden!

even weg...

Ik ben een paar dagen niet online.
Dat is best wennen voor me want ik ben verslaafd dat hoort zo onderhand bij mijn vaste dagritme.
Er gaat geen dag voorbij zonder dat ik even mijn twee postboxen open en de vele mails beantwoord, mijn blog bijwerk en commentaren lees, interessante weblogs lees en daar eventueel commentaren plaats, et cetera.
De reden dat ik er even niet ben is gelukkig een fijne: ik ga een paar dagen naar Istanbul met oudste dochter.
Heerlijk om er even tussenuit te zijn en een paar dagen een “moeder/dochter-ding” (zoals oudste het noemt) te doen.
We hebben een leuk hotelletje vlakbij de Blauwe Moskee gereserveerd en we verheugen ons er enorm op.
In de reisgids hebben we al een keuze gemaakt wat we gaan bekijken en gaan doen. En ook het vooruitzicht om eind van deze week op een terrasje in de zon te zitten is helemaal niet verkeerd!
Tot over een weekje!
Allaha ismarladik!

advertentie...

Zag ik van de week ergens en wilde ik jullie niet onthouden!

pais en vree...

Vanuit mijn werkkamer heb ik een mooi uitzicht over de achtertuin.
Er is momenteel heel veel leven in deze tuin. En daar heb ik ook heel veel plezier in.
Buiten alles wat uitbot en bloeit zijn het vooral de dieren die het zo leuk maken. Gisteren, juist toen ik ging zitten om een “stukje” te schrijven, vloog er laag over het dak een eendenpaar de vijver in. Zo’n idioot, maar heerlijk gezicht: twee eenden in deze bosvijver!
Ik herinner me dat ze ook verleden jaar een paar dagen in deze vijver hebben gelogeerd, tenminste: ik denk dat het dezelfde eenden waren! Op een dag waren ze ineens weer verdwenen. Zouden ze onze vijver als een soort midweekarrangement beschouwen?
Verder is ook alles in de tuin prachtig om te zien… de insecten boven de vijver waar de bladeren van de waterlelie zich al stevig aan het ontwikkelen zijn, allerlei insecten in struiken en bomen, de eekhoorns en konijnen en de vogels…vooral de vogels.
En hoewel ik soms baal van alle flodders die ze op de ruiten, terrasstoelen en –tafels en de terrassen zelf achterlaten, is het wel leuk ze van dichtbij te kunnen bekijken. Zo nu en dan neem ik daar de tijd voor. Met behulp van mijn vogelboek en een kijkertje ga ik ze zo langzamerhand een beetje herkennen.
Er zijn o.a. verschillende soorten mezen, mussen, roodborstjes, merels, boomklevertjes en de onvermijdelijke vlaamse gaaien. Er zit zelfs wel eens een reiger in een boom: idioot gezicht zo’n grote vogel op een wiebelende tak.
Verleden week toen ik me, moe van een vervelende autorit plus een tergend langzame wandeling met Bruun, heerlijk in een luie stoel wilde laten zakken, zag ik van veraf een libelle(tje) boven het water. Het leek me wel heel vroeg maar hij (of zij, dat zag ik niet zo snel) had het wel naar de zin, zo te zien.
Bruun, de hond, vindt het allemaal minder gezellig. Hij staat vaak voor de glazen terrasdeuren te blaffen naar al dat gefladder in de tuin. Ik durf hem vaak niet eens los te laten; met zijn Jack Russell jachtinstinct jaagt hij alle dieren op.
Maarre.. denkt nu menigeen.. vogeltjes kijken?
Was dat niet iets voor oude mensen?
Ja, dat dacht ik eigenlijk ook altijd. Grappig toch dat je klaarblijkelijk ook vanzelf “oude-mensen-hobbies” krijgt en ze nog leuk vindt ook!
Zo ontdek je ook nog kanten aan jezelf die niet echt voor de hand liggen (maar ik heb nog geen onbedwingbare neiging tot theezakjeskaarten maken of zo, hoor!)
Nee, naast al deze pais en vree in de tuin is er genoeg opwinding en drukte in dit 50+ leven, hoor. Soms meer dan me lief is! Juist daarom vind ik het thuiskomen in dit huis en deze tuin zo heerlijk!