moeder-dochter relatie...

Eén van de dingen die me in het leven bezig houden is de moeder-dochter relatie.
Geen andere relatie beïnvloedt je leven dan ook meer dan de relatie met je moeder (ouders). Immers: van jongs af aan bepaalt deze relatie hoe je zult staan in latere relaties, zoals die met je partner, je vrienden, je sociale contacten. En hoe je weer zult functioneren in de relatie tot je eigen kinderen.
De relatie ouder/kind bepaalt in sterke mate hoe je karakter zich ontwikkelt. Warm, open, toegankelijk? Of juist kritisch, onzeker, ontevreden?
Sommige van mijn jeugdvriendinnen hadden een goede band met hun moeder, anderen konden haar niet luchten of zien.
In een van mijn eerdere blogjes had ik het over de moeder-dochter gelijkenis en waarom het soms wrijving veroorzaakt wanneer iemand zegt dat we “zo op onze moeder lijken”…
Want veel moeder-dochter relaties zijn toch behoorlijk ingewikkeld.
Er is veel veranderd binnen één generatie in het denken over deze verhoudingen.
Mijn generatie werd zich, als opvoeder, bewust van de noodzaak van het loslaten van onze jong volwassen dochters. Maar een generatie geleden was het vaak nog zo dat het leven van je ouders je eigen toekomst weerspiegelde.
Wij leven nu in een overcommunicatieve tijd: niets lijkt onbespreekbaar tussen moeders en dochters. Maar vroeger was het zeker niet gewoon om alles wat je bezig hield met je moeder te bespreken.
Omdat ik zowel dochter als moeder ben wisselt de invalshoek regelmatig. En ik merk dat veel van de vanzelfsprekendheden in de relatie met mijn dochters niet gelden in de relatie met mijn eigen moeder.
Ook in gesprekken met mijn vriendinnen bemerk ik deze tweespalt vaker. Wat we als een verworvenheid beschouwen in de relatie met onze eigen kinderen kunnen we vaak niet in praktijk brengen bij onze eigen ouders.
Ik prijs me gelukkig dat ik een relatie met mijn dochters heb op kunnen bouwen, waar ik erg blij mee ben. We hebben ieder onze eigen levens en we staan open voor elkaar. We gunnen elkaar het beste, staan klaar voor elkaar wanneer nodig en weten dat we ten alle tijden bij elkaar aan kunnen kloppen.
Dat dit zeker niet vanzelfsprekend is bewijst het onderstaande fragment uit White Oleander. In deze film is moeder (Michelle Pfeiffer in een briljante rol) er puur op uit om haar eigen denkwijze aan haar dochter op te dringen. Zelfs als dat betekent dat dit de dochter benadeeld in haar eigen leven.
Ik vond het boek al prachtig om te lezen maar ook de film was zeer de moeite waard!

Zo moeder, zo dochter...?

Ik ben niet overmatig geïnteresseerd in plastische chirurgie maar las ergens dat The American Society of Plastic Surgeons de grootste plastische chirurgie organisatie ter wereld is. Hun jaarlijkse conferentie was dit jaar van 23 tot 27 oktober. Uit een onderzoek dat tijdens die conferentie werd gepresenteerd is gebleken dat vrouwen met het ouder worden meer op hun moeder gaan lijken.
Het onderzoek werd uitgevoerd met behulp van een 3D-computer om het ouderdomsproces te bestuderen. Daaruit bleek dat moeders en dochters ouder worden op dezelfde manier. Tien moeder- en dochterparen tussen de 15 tot 90 jaar werden voor de studie nauwlettend onderzocht. Veelal ging het bij de vergelijkbare veroudering om dezelfde uitholling in de binnenhoeken van de ogen en onderoogleden. Ook bleek bijvoorbeeld dat als de moeder wallen onder de ogen had, haar dochter dat ook zou krijgen.
Tja: lijken op je moeder..... dat is voor sommigen van ons een goed vooruitzicht maar voor anderen een regelrecht rampscenario. Wellicht richt die plastische chirurgen vereniging zich speciaal op die laatste groep:-)
Mijn eigen moeder was vroeger een mooie vrouw. Ze had prachtige donkerbruine ogen en heel donker haar. En ik lijk geen steek op haar, dacht ik altijd. Zelf heb ik groen/bruine ogen en blond haar. Toen ik een paar weken geleden een foto van mijn moeder vond waarop ze nog jong was, kreeg ik even een heel klein schokje. Ik lijk dus wel op haar. Of liever gezegd: ik ben op haar gaan lijken naarmate ik ouder werd. Het is geen “spitting image” maar toch…
Vond het wel raar dat te moeten constateren. Want je moeder is natuurlijk toch… ja, je moeder…
Ben benieuwd hoe mijn dochters hier over dertig jaar over denken!