herfst...

Ik wil steeds een stukje over de herfst schrijven maar dat gaat me al twee weken niet goed af. Want wat moet je nu momenteel ook over de herfst schrijven?
Er heerst de laatste week een uitbundige zomerse temperatuur. We wandelen en fietsen wat af, eten buiten heerlijke salades, zitten ‘s avonds op de veranda met een wijntje en dragen onze zomerste kleertjes. Dit is zomer, geen herfst.
Maar de kalender vertelt iets anders!
Heel snel komt toch écht het moment om afscheid te nemen van deze zomer. Waarschijnlijk komende week al. Dan zal de herfst langzaam binnensluipen en zich vasthechten aan de laatste restjes groen die restten in de tuin.
Dan zullen langzaam, als geschilderd met het penseel van een meesterschilder, de bomen nieuwe kleuren krijgen: geel, rood en bruin. Rode wijn gaat de zomerse rosé vervangen, appeltaarten vervangen de fruittaarten die ik veelvuldig bakte afgelopen zomer. Pompoenen en kalebassen leg ik dan, mooi gestyled, op de buitentafel ter decoratie. Visite komt binnenvallen met rode wangen en het huis zal naar kaneel en appel geuren. De buitenlucht ruikt dan weer heel aards en kruidig en wellicht geven mijn klimrozen nog wat nabloei. Onze hortensia’s zullen niet langer staan te pronken met hun verschoten kleurtjes (ze waren zo prachtig deze vochtige zomer)en de lampen moeten aan het eind van de middag aan.
De omslagdoeken en laarzen haal ik alvast uit de kast en leg ik klaar voor herfstige uurtjes bij de vuurkorf.
De zomer zal dan écht verdwenen zijn en het duurt weer maanden voor mijn favoriete seizoen aanbreekt, helaas.
Maar er zitten ook mooie kanten aan de herfst, houd ik me voor.
Het is een tijd om naar binnen te keren, letterlijk en figuurlijk. Het maakt je bewust van de vergankelijkheid want die zie je immers als je door het raam kijkt.
Laten we dus maar genieten van de herfst in al zijn schoonheid, laten we gaan wandelen met de hond en de bladeren opschoppen en daarna liters thee drinken, appeltaart eten en stapels boeken en tijdschriften lezen.
Laten we ons bezinnen op de natuur en zijn wisselende schoonheid!

achter de wolken...

De lucht is bijna donkergrijs, de regen valt gestaag naar beneden, het zicht vanuit de ramen van mijn kamer is Herfst in optima forma.
Mijn stemming is beneden peil en dat is niet uitzonderlijk deze dagen.
Het vanmiddag gepresenteerde regeer-/gedoogakkoord maakt het er niet beter op. Integendeel.
Het gaat over het ombuigen van 18 miljard, het oprichten van een nationale politiemacht, immigratie, integratie, asiel, veiligheid, ouderenzorg.
Ik lees de kritieken op dit plan en ben het eens met Alexander Pechtold die het geen regeer- maar een stagneerakkoord noemt. De voorspelling dat de grote verdeeldheid in ons land zal toenemen is wat mij betreft al lang geen voorspelling meer maar een vaststaand feit.
Omdat een mens ook niet gelukkiger wordt van het aanschouwen van drie enorme ego’s in hun finest hour zoek ik naar leuker nieuws.
Als je je ontevreden/ongelukkig/onbegrepen/onvoldaan (omcirkel uw keuze) voelt helpt het om je zegeningen te tellen, volgens een oud recept van mijn moeder.
Dus:

-vanavond bracht Hubbie een CD van Janine Jansen voor me mee!
-de das die ik brei vordert al aardig en wordt leuk!
-vanmiddag kreeg ik twee heerlijke plakken chocolade van een lieve collega!
-ik heb me eindelijk opgegeven in de sportschool!
-vandaag liep een oude mevrouw langs ons huis die zei dat ze het zo prachtig vond geworden!
-morgen komt Jongste en gaan we “iets gezelligs” doen!
-gisteren boekten we alvast een mooi Nieuwjaarsconcert!
-er staat een prachtige kan met poederroze rozen op mijn tafel!
-zojuist belde een vriendin met een plan voor een ”rondje kunst” in Bergen in de herfstvakantie!

Zo eindigt dit logje toch een stuk vrolijker dan het begon.
Het kan geen kwaad om af en toe je moeders goede raad op te volgen!

Vrouwtje Septemberzon...

Begin september…vroeg in de ochtend. Nog wat doezelig zit ik aan tafel en drink een grote kop groene thee. Kijkend uit het raam zie ik de hortensia`s die mooi verkleuren in grijsblauwe tinten. Een glinstering van de zon spiegelt in het waterige oppervlak van het marmeren tuintafeltje. De herfstanemonen en de herfstasters bloeien nog steeds in roze, wit, lila en paars.
De loofbomen in de tuin veranderen langzaam van groen in goudgeel en bruinrood. Hun kleuren komen op hun best uit tegen het groen van de naaldbomen. De nog maar dunne zonnestralen vallen naar binnen en kleuren de lichte plankenvloer gelig.
Ik vind het jammer dat de zomer alweer voorbij is; ben een zomermens en heb de pest aan kou en vocht! Maar als de natuur zo’n metamorfose als nu meemaakt kan ik wel vrede hebben met onze Hollandse seizoenen.
Ik trek mijn laarzen aan, loop het bos in en neem wat afgevallen blad, eikels, mos (dit wel uit mijn eigen tuin!) etc. mee! Ik besluit gelijk ook maar naar de hobbykweker verderop te lopen en koop een paar pompoenen, kalebassen en gekleurde pepers. Samen met het bosmateriaal en wat oude potten maak ik een sfeervol tafereeltje op de tafel van het middenterras. Ik sjouw ijzeren tuinvazen naar binnen en vul ze met afgeknipte hortensia’s. Omdat het echte “countrygirlgevoel” nu hevig toeslaat en ik goed op dreef ben besluit ik gelijk ook maar om kaneelmuffins te bakken; het plaatje is compleet!
Als ik later die dag met een lekkere kop koffie op de veranda zit voel ik me compleet tevreden met de wereld. Hopelijk kan ik dit gevoel weer oproepen als over een tijdje de échte grijze en natte herfstdagen komen!