verlate kerst...

Ik moet toegeven dat het een fraai gezicht is. Overal waar ik in mijn huis maar uit een raam kijkt is het wit.Een poedersuikerlaag van sneeuw over alle bomen en struiken verandert onze bostuin in een kerstkaart. Hier was ik in december lyrisch over geweest, maar in februari vind ik het niks!Want... lieve mensen... het is al lang Kerst geweest!
Geef mij maar lente!

Sneeuw op een stille dag...

Schreef ik een paar blogs geleden nog dat ik uitkeek naar sneeuw en kijk… ik word op mijn wenken bediend.
Wat een prachtige witte wereld ineens! Een verrassing toen ik de slaapkamergordijnen opende vanochtend! Hier in ons eigen bos is het zo prachtig, zo puur. Nu hoefde ik er vandaag niet uit, dat scheelt natuurlijk wel veel.
Ik weet dat het voor veel mensen iets minder leuk was. De PC-reparateur die hier vanochtend erg vroeg was had zijn eerste ongelukje al gehad en vertelde dat er 600 km. aan files in het land stond.
Maar gelukkig hoefde ik me dat allemaal niet aan te trekken en kon ik vandaag lekker cocoonen in mijn eigen witte wereldje. Hier in het oosten van het land is heel veel sneeuw gevallen en alles is bedekt met een enorm wit dek en dat levert zulke mooie beelden op!
Met onze hond Bruun (een jack russell) in de sneeuw wandelen is nu heel grappig. Hij maakt een soort hazensprongen en verdwijnt telkens in zijn geheel in de dikke sneeuwlaag. Waarschijnlijk omdat het buiten zo vredig en stil was kwam er ook in huis een enorme rust. Na de wandeling een mooi vioolconcert opgezet en in een geestig boek gedoken. Verder eigenlijk niets meer. Met sloten groene thee en zelfgebakken brownies is de dag langzaam voorbij gegleden. Een mooie dag!
Inmiddels branden de kerstlampjes in de tuin en dat is echt een feeëriek gezicht.
Zucht… wat een muts word ik!

Time flies....

Al weer een week geleden sinds mijn laatste blog! Tjonge, wat vliegt de tijd. Nog even en ik zit ik aan de bingo in de dagopvang voor bejaarden! R. met zijn kale koppie ernaast, waarschijnlijk met geblokte pantoffels aan zijn voeten.
Dacht het toch echt niet! Ik word een vlotte bejaarde met gevoel voor mode, vol humor en zeer actief! Ik ga de wintermaanden in mijn huis in het warme buitenland wonen en de rest van het jaar maak ik uitstapjes op mijn scooter (nee, níet scootmobiel!)
Ik ga nog eigenhandig het tuinhuis verbouwen en volg een cursus Haute Cuisine bij Jonnie en Thérese. Ik leer alsnog de tango van een bloedmooie jonge Argentijn en voor de opvuluurtjes word ik een heel leuke oma van mijn twaalf kleinkinderen! Als die twee dochters van me tenminste een beetje voortmaken met voortplanten! Want ik wil natuurlijk wel met ze diepzeeduiken! Met die kleinkinderen uiteraard, die kinderen zoeken hun eigen vertier maar:-)
Tja…nog even en er is weer een funkelnagelneu Nieuw Jaar in aantocht. Ik hoop op net zo’n pak sneeuw als verleden jaar!
Zoals op de foto’s van de Nieuwjaarsreceptie 2009: mijn prachtige paars/rode chapter, in de sneeuw, rondom ons pas betrokken huis. Wat een feest om te zien! Het lijkt toch echt nog pas geleden?
Ja…nu ga ik dus echt als een bejaarde klinken! Helemaal Fout! Het wordt tijd voor folders over scooters en tangolessen…