nieuwe uitdaging...

Vaste lezers van mijn blog weten dat ik een tijd geleden gestopt ben met werken.
Na een moeilijke tijd, die mede het gevolg was van een toenemende tegenzin in de veranderingen binnen de Hogeschoolbibliotheken, besloot ik te stoppen ofschoon dit eerder was dan ik gepland had. En ondanks dat manlief nog een aantal jaren parttime blijft werken.
(Hij is wat jonger… tja, het lijkt of ik de trend vóór was:-)
Maar goed; na een tijdje thuis kan ik aardig de balans opmaken.
Het is heerlijk dat ik niet ergens hoef te werken tegen mijn zin. En dat ik mijn tijd kan vullen met dingen die ik wél leuk vind. Bovendien is het fijn dat ik de deur kan uitlopen en buiten kan zijn wanneer ik daar zin in heb.
Minder fijn is dat mijn dagstructuur rommelig is en dat ik veel dingen solitair uitvoer.

Deze week vroeg mijn oudste dochter tot mijn grote vreugde of ik wellicht zin had wat werkzaamheden voor haar werkgever te doen. Ze werkt als marketing manager voor Paula’s Choice.
Voor mensen die hier nog nooit van hebben gehoord: Paula’s Choice is het bedrijf van de Amerikaanse Paula Begoun. Ze is daar bekend als de "Cosmetics Cop". Ze is auteur van boeken als: Don't Go to the Cosmetics Counter Without Me, Blue Eyeshadow Should Be Illegal, The Beauty Bible, e.a.
Haar "Dear Paula"-column verschijnt in kranten in heel Noord-Amerika en als expert binnen de cosmetica-industrie is ze herhaaldelijk te gast geweest bij o.a. CNN, Oprah, de Today Show, Dateline NBC en Primetime. Ze staat bekend om haar diepgaande kennis van de cosmetica-industrie en is onder vakmensen binnen het gebied van de huidverzorgingswereld een erkende autoriteit.
Ik gebruikte haar producten al lang voordat Oudste er ooit in dienst trad.
Voor mij onderscheidt het bedrijf zich doordat ze hoogwaardige producten aanbiedt die het wat kwaliteit betreft op kunnen nemen tegen de duurste cosmeticamerken. Maar tegen aanzienlijk voordelige prijzen en met een "no nonsens"filosofie waar ik van houd. Bovendien hebben de producten een wetenschappelijke onderbouwing.
Binnenkort ga ik dus teksten redigeren voor haar bedrijf. En wellicht in de toekomst nog andere taken.
Aangezien ik in een grijs verleden een opleiding gevolgd heb tot schoonheidsspecialist (ik heb er nooit wat mee gedaan maar er wel veel van geleerd) en ik me ook graag bezig houd met taal lijkt me dit dus een leuke, nieuwe uitdaging.
Fijn is ook dat ik dit voor het grootste gedeelte thuis kan doen en contact met mensen binnen het bedrijf houd via Skype.
Kortom: binnen afzienbare tijd ga ik voor enkele dagdelen per week aan de slag voor Paula’s Choice.
Hoewel ik nog niet precies weet wat het me zal brengen heb ik er veel zin in.
Ik houd jullie op de hoogte.

barsten in het bestaan...

Ik heb veel leuke reacties gehad op mijn logje over het stoppen met werken.
En momenteel krijg ik vaak de vraag gesteld "hoe het nu bevalt".
Nou… het is wennen.
Na een periode waarin ik me heel beroerd voelde omdat ik tegen zo’n ingrijpende beslissing zat aan te hikken, gaat het een stuk beter met me.
De zin om dingen te ondernemen is weer terug en er zijn weer plannen voor de toekomst.
Mijn geest is weer een stuk helderder en het plezier komt weer terug.
Ik maak tegenwoordig elke dag een fikse wandeling en ik merk dat ook mijn lichamelijke conditie vooruit gaat.
Bovendien heb ik de laatste weken wat pogingen op het creatieve vlak ondernomen en ik merk dat ik daar veel energie van krijg. Basismaterialen zijn aangeschaft, werkruimte gecreëerd, naslagwerken aangeschaft en plannen gemaakt. Goed begin, zou je zeggen.
De praktijk van alledag is echter wel wat warriger.
Ik moet nog duidelijk wennen aan het feit dat ik mijn eigen dagprogramma moet maken.
Het komt geregeld voor dat ik ’s ochtends een beetje aan loop te tutten: uitgebreid de krant lezen, beetje schuiven met de meubels, leuke hoekjes maken, receptjes uitzoeken, bloggen e.d.
Om vervolgens tot de conclusie te komen dat het al weer middag is en er toch nog wel het één en ander moet gebeuren.
Ik wil niet mijn tijd verdoen met "niks"; er liggen tenslotte studieboeken, klussen en hobby’s te wachten.
Toen ik werkte ging ik veel efficiënter met mijn tijd om dan nu.
Maar goed: vrienden zeggen dan dat het daarom ook "vrije tijd" heet.
Waarschijnlijk zal het wel een kwestie van wennen zijn en raak ik langzaam aan wel in een vaster ritme.
Want waar ik van doordrongen ben is het feit dat er een andere fase in mijn leven is aangebroken. En dat ik die fase zelf moet vormgeven.
En waar ik er eerst enorm tegenop zag, zie ik nu de voordelen.
Om met Benoîte Groult te spreken:

Het zijn de barsten in het bestaan waar de wonderen kunnen doordringen!
Juist als de zaken op hun kop staan, is er ruimte voor onverwachte zegeningen. Bij een status quo slibt alles dicht, zoals stilstaand water in een rivier.
Geconfronteerd met een nieuwe situatie worden we gedwongen ons leven en onszelf onder de loep te nemen en nieuwe keuzes te maken. De kaarten worden opnieuw geschud.
Dat wat we in eerste instantie voor onheil aanzien, blijkt meestal een gouden kans om de dingen beter te maken. Meer passend bij wie we willen zijn.

En ik denk…nee, ik weet zeker…dat ze daar gelijk in heeft!