biobtwvrij...

Ik plaats graag een stukje over biologische produkten en de eventuele mogelijkheid deze BTW-vrij te maken. Dit komt van het weblog van Midlife Me (zie blogs aan rechterzijde).

Er is een initiatief gestart om bij wijze van experiment te proberen alle biologische producten BTW-vrij te maken en dat voor een periode van tenminste 2 jaar. Bij het behalen van 40.000 handtekeningen voor een petitie met dit voorstel, moet het in de 2e kamer behandeld worden. Als tijdelijk de BTW op Eko-eten wordt afgeschaft, zal de vraag daarnaar toenemen. Als het volume groter wordt, kunnen de prijzen dalen enz. In navolging van het stimuleringsbeleid in de autobranche, waarbij flinke kortingen worden gegeven op de bijtelling en de bpm van milieuvriendelijke auto’s, moet dit verzoek een simpel hamerstuk in de Tweede Kamer kunnen zijn. Geef je stem via deze link www.biobtwvrij.nl.
En..... stuur deze mail door! Bij 40.000 handtekeningen wordt het in de Tweede Kamer behandeld.

Verslavend...

Bloggen werkt best verslavend.
Nu schreef ik altijd al wel; korte verhalen, dagboeken, soms gedichten.
Maar sinds ik blog ben ik regelmatig aan het bedenken welke onderwerpen geschikt kunnen zijn. Soms heb ik zo drie, vier items te pakken maar soms heb ik ook helemaal geen inspiratie. En waar dan dus écht veel tijd in gaat zitten is het lezen van andere weblogs. Want natuurlijk wil je lezen hóe en wáárover anderen zo bloggen. Nou, daar kun je beter helemaal niet aan beginnen. Tjee… wat er allemaal voorbij komt! Er bestaan weblogs over werkelijk alle onderwerpen.
Zo volg ik een aantal blogs over landelijk wonen, over vrouwen, over emigreren, over koken, over boeken, over bibliotheken, over life-style, etc. Ik lees over getut met een gietijzeren tuinvaas:-), over het leven ná een borstamputatie, over de moeilijkheden bij de verbouwing van een Franse gîte, over het inmaken van pastinaken(?), over Japanse thrillerauteurs, over het maken van een wiki voor een mediatheek of over een gezin met tien kinderen dat aan het consuminderen is.
Bij sommige blogs geniet je van de grappige verhalen of van belevenissen die herkenbaar zijn, bij anderen leef je weer mee omdat er verdrietige gebeurtenissen worden beschreven. Op de boekenblogs is het heerlijk grasduinen door bekende en onbekende titels/auteurs, op de biebblogs is het fijn om te ontdekken dat er veel gedaan wordt aan allerlei nieuwe ontwikkelingen. De emigratieperikelen hebben een hoog “Ik vertrek” gehalte en vind ik dus altijd leuk om te lezen. Er zijn zoveel prachtig vormgegeven blogs; er is veel talent onder bloggers. Voor je het weet ben je een uur verder en staat je hond met de riem in zijn bek tegen je stoel te duwen!
Ik heb mezelf nu dus op het rantsoen van een half uur bloggen per dag gezet. En dat is niks, kan ik je verzekeren. Want ik sluit vaak mijn PC af met het gevoel dat ik wéér iets gemist heb. Dat kun je toch best een verslaving noemen, niet?

massage...

Dit zou ik momenteel ook wel kunnen gebruiken...

Ik mis mezelf

Dankzij een lang aanhoudende griep heb ik de afgelopen dagen erg veel gelezen.
Een van de boeken die maar in mijn hoofd blijft zitten is: Ik mis mezelf van Lisa Genova. Het is een boek over de vernietigende kracht van Alzheimer.
Hoofdpersoon is Alice Howland, een eminent professor in de psychologie aan de Harvard Universiteit, getrouwd met een andere Harvard-wetenschapper en moeder van drie volwassen kinderen. Ze is bijna vijftig als ze moet constateren dat de gaten in haar geheugen niet langer kunnen worden afgedaan als symptomen van de overgang. Vanaf dat moment volgt het boek haar door haar steeds eenzamer wordende weg naar complete afwezigheid. Omdat ze zelf wetenschapper is bereidt ze zich zorgvuldig voor op de gebeurtenissen waarvan ze weet dat die zullen volgen. Ze maakt een plan om er uit te kunnen stappen op het moment dat ze vijf eenvoudige vragen die ze in haar Blackberry heeft geprogrammeerd, niet meer kan beantwoorden. Als dat moment komt en het tijd wordt om afscheid te nemen verdwijnt het uit haar geheugen en blijft ze leven. Zonder herinneringen en zonder toekomst leeft ze haar leven dat soms eventjes mooi, maar meestal verwarrend en angstaanjagend voor haar is. Er wordt prachtig beschreven hoe beetje voor beetje haar wereld uit elkaar valt.
Het is een aangrijpend boek dat me bijzonder aanspreekt en bezig houdt. Niet in het minst natuurlijk omdat zowel mijn vader als mijn moeder dement zijn geworden. En omdat daardoor mijn zussen en ik 50% kans hebben ook dementie te ontwikkelen.
Het onderzoek naar verschillende vormen van dementie is in volle gang. Er zijn wel medicijnen die het ziekteverloop kunnen vertragen, maar uiteraard hopen we dat er op korte termijn middelen komen die de ziekte echt kunnen stoppen.
Voor iedereen een aanrader, dit boek:
Ik mis mezelf
Lisa Genova
ISBN: 9789049951061

November

November

Er hangen nog twee blaren
aan mijn esdoorn. Duizend andere zijn
rood geworden, alvorens dood.
Vergeten te kijken.

Vergeten gelukkig te zijn.
Nochtans had ik een tuin
waarin een stoel, en die stoel
had mij, en ik had een hand

en die hand had een glas
en mijn mond had meningen
Alles had.
Alles had ons.

Herman de Coninck
(lievelingsgedicht van Comtessa Francesca)

Geen boeken meer...?

Bij de openbare bibliotheek in Delft is er een directeur, Eppo van Nispen tot Sevenaer, die zegt in principe geen boeken meer te lezen!
In een artikel in De Volkskrant zegt hij o.a. “Het gaat niet om papier, het gaat om lezen. Lezen kan op tal van manieren op tal van plekken. Als de bibliotheek een gezonde toekomst wil hebben, moet ze niet bang zijn voor verandering. Uit onderzoek blijkt dat het grootste deel van onze klanten vrouwen tussen de 30 en 60 jaar zijn en een soort George Clooney achter de balie wil zien. Hiervoor was ik hoofdredacteur van Hart van Nederland. De bibliotheek is de best bezochte culturele instelling ter wereld. Maar ze zijn statisch. Er zijn nu zo veel meer mediaprikkels dan vroeger. Er is vermoedelijk nog nooit zo veel gelezen als nu. Alleen…niet meer alles uit boeken. Daarom moeten bibliotheken veranderen.’
In Delft heeft van Nispen tot Sevenaer een missie:
‘De modernste bibliotheek van de wereld bouwen. We werken hier met multitouchscreen tafels, we hebben boeken op iPhone, we doen aan babyvoorlezen. Bovendien moet je uitstralen dat je er lol in hebt. Dat vind ik belangrijk. In de arbeidscontracten van onze medewerkers staat dat ze minimaal vijf keer per dag moeten lachen.’
Een uitzonderlijke man met een uitzonderlijk verhaal in de bieb-wereld!
Persoonlijk vind ik het geweldig dat hij zo’n vrolijke nieuwe visie op een oud serieus instituut laat zien. Want humor is natuurlijk onontbeerlijk in deze omgeving.
En die George Clooneys achter de balie: joehoe…laat maar komen! (hoewel ik een reactie van iemand las die vond dat dit net zoiets is als mooie vrouwen op de kap van een auto!)
Nee, die Eppo is zo mal nog niet!
Alleen dat electronische boek op mijn nachtkastje zie ik nog niet zo zitten (liggen!)

hoed je voor slapeloze uurtjes...

In de prachtige galerie van onze eigen Lady Soetje volgde ik gisteren weer een workshop Hoeden Maken bij Piet van Manen. Behalve een “mooie muts” (zoals onze Vice hem noemt) heeft het ook weer veel voldoening opgeleverd.
Wat een feest om een echte vakman aan het werk te zien en onder zijn leiding een klein beetje mee te krijgen van zo’n prachtig ambacht.
Tijdens mijn, helaas niet zo zeldzame, slapeloze uurtjes vannacht kwamen er voorstellingen naar boven van een jongere ik, werkzaam in een creatief beroep. Hoedenontwerpster bijvoorbeeld (dat je daar in real life niet zo geschikt voor bent stoort niet echt in die nachtelijke uurtjes!).
Met je handen werken; omringd door prachtig materiaal, in schitterende kleuren… cinnamay, vilt, voile, tule…door zacht dons, veren, tresband, ornamenten, … door prachtige houten hoedenmallen, etc. Och in die toestand tussen wakker zijn en dromen is alles mogelijk, zelfs voor een potentieel onhandig iemand als ik!
Dat je in elk geval jong blijft in deze omstandigheden, daarvan is Piet van Manen wel het levende bewijs. De 78-jarige ontwerper oogt vele jaren jonger en zit nog vol energie en mooie ideeën. Een inspirerend voorbeeld voor allen.

Kapper!

Weer eens mijn haar laten knippen en bij thuiskomst alle kappers in de wereld vervloekt, wat zeg ik? Niet alleen kappers maar iedereen die ook maar in de buurt was… inclusief die argeloze kortharige Bruun!
Als ik in de spiegel kijk zie ik een keurige mevrouw terugkijken. Met een tuttig en véél te kort kapsel! Wie is dat mens?
En wat is dat toch met kappers? Zouden ze zijn uitgekozen op een gebrek aan inlevingsvermogen?? Hebben ze allemaal een bril nodig of zo??
Ze knikken alsof ze precies begrijpen wat je bedoelt als je uitlegt dat je “dit niet te kort, daar in laagjes en hier wat langer…” wil hebben. Maar doen? Ha! Geheid is het “daar te lang, dit te kort en in het geheel niet naar mijn zin…”!
Het begint meestal wél goed: bij het uitleggen wordt er begrijpend geknikt en instemmend gemompeld. Bij het haar wassen masseren ze met heerlijk ruikende shampoo en stevige vingers je hoofdhuid. Een fijn gevoel dat je ook meteen op het verkeerde been zet. Je denkt dat de rest dan ook wel in orde zal komen. Maar niks is minder waar!
Steevast ren ik bij thuiskomst regelrecht naar de kraan en probeer er op mijn manier weer iets vertrouwds van te maken. Wat natuurlijk helemaal niet lukt!
Pas na een paar weken lijkt het ergens naar. En net op dat moment hoor ik dan iemand opmerken: wat wordt je haar lang. Je moet eens naar de kapper!
Grrr!

Overal een seizoen voor....

In augustus kunnen we al de eerste taai-taai en speculaas kopen.
Begin september verschijnen de eerste kerstballen in de winkels en eind januari liggen de eerste paaseitjes alweer in de schappen van onze dorpssuper. Elk jaar lijkt de noodzakelijke ondersteuning van onze feestdagen eerder te verschijnen.
Het is echt belachelijk.
Vroeger kon je tenminste nog rustig genieten van de specialiteiten van een bepaald seizoen zonder opgejaagd te worden. Toen was voor alles een tijd en plaats. En kon de herfst rustig op gang komen zonder de hete adem van kerstmis in haar nek. Toen kon februari nog rustig druilen en miezeren zonder dat de paashaas haar een hak probeerde te zetten.
Het is belachelijk en een teken van onze gehaaste maatschappij.
Hoofdschuddend zit ik thuis aan mijn kop groene thee terwijl ik langzaam en genietend in mijn gevulde speculaas bijt.
Het is belachelijk...

Elke maand een gedicht: Allerliefste, ek stuur vir jou 'n rooiborsduif

Allerliefste, ek stuur vir jou 'n rooiborsduif
want niemand sal 'n boodskap wat rooi is skiet nie.
Ek gooi my rooiborsduif hoof in die lug en ek
weet al die jagters sal dink dis die son.
Kyk, my duif kom op en my duif gaan onder
en waar hy vlieg daar skitter oseane
en bome word groen
en hy kleur my boodskap so bruin op jou vel

Want my liefde reis met jou mee,
my liefde moet soos 'n engel by jou bly
soos vlerke, wit soos 'n engel.
Jy moet van my liefde bly weet
soos van die vlerke waarmee jy nie kan vlieg nie.

Breyten Breytenbracht

Roze Oktober....

Alles staat deze maand in het teken van Pink Ribbon.
Er wordt geadverteerd met roze gekleurde bijouterieën en complete winkels worden roze gekleurd. Op T.V. zien we B.N.-ers die zich inzetten voor de zaak; het liefst prachtig uitgedost op een groots gala. Bedrijven laten ons graag en overvloedig weten dat ze een bijdrage leveren aan dit goede doel. Er is een roze telefoon ontworpen, dag- en weekbladen verschijnen in het roze en ik lieg niet: er zijn zelfs roze M&M's op de markt gebracht!
Begrijp me goed: borstkanker is een ernstige zaak!
En aandacht voor onderzoek en preventie is zeker op zijn plaats want één op de acht vrouwen krijgt deze ziekte. Dus hoe meer we er van weten en hoe meer informatie er op de markt komt, hoe beter!
Maar mag het een beetje minder glamourous en een beetje minder commercieel?

Hoe dwaas kunnen je dagen zijn!

In een ver verleden ging ik nog wel eens naar De Bijenkorf met de Drie Dwaze Dagen. Inderdaad waren er dan altijd wel kwaliteitsartikelen behoorlijk afgeprijsd. Maar ik kocht ook bijna altijd meer dan ik van plan was want je werd er toch een beetje hebberig van, het werkte aanstekelijk, schandalig genoeg! We kochten kleding o.i.d. en ik kwam ook vaak wel met een mooie leren handtas thuis. En we lopen allemaal nog steeds in de DDD-badjassen van jaren geleden.
Tegenwoordig heb ik er geen zin meer in: té druk, té veel, té lawaaiig, té alles! Bovendien kwam er met de jaren meer inzicht in de betrekkelijkheid van materiële zaken. Hoewel: ik was zaterdag toevallig in de stad en ben er toch even in- en meteen weer uitgelopen met een fijn nieuw geurtje (Scent van Issey Miyake). Dus.
Als je het op een afstandje bekijkt is het toch wel erg vermakelijk: hollende, trekkende, duwende mensen (voornamelijk vrouwen eigenlijk!) En die enorme hordes van mensen met allemaal dezelfde grote geel/zwarte zakken in hun hand die door de stad trekken.
Vermakelijk, maar ook dwaas inderdaad!
• In 2009 werden de Drie Dwaze Dagen voor de 26ste keer georganiseerd.
• Tijdens de Drie Dwaze Dagen stappen jaarlijks meer dan 1,2 miljoen mensen de Bijenkorf binnen
• De Bijenkorf levert voor dit winkelfestijn 2.500.000 producten aan 12 filialen.
• De drukste minuut telt ruim 1.000 transacties.
• In totaal leggen de vrachtwagens van de Bijenkorf 70.000 kilometer af tijdens de Drie Dwaze Dagen.
Bron: Internetsite Zibb