vriendschap is...

Vriendschap is voor velen van ons een kostbaar iets. Ook voor mij.
Zeker vrouwenvriendschappen die de laatste jaren meer in mijn leven zijn gekomen.
Nu bestaat er natuurlijk veel verschil in opvatting over het begrip “vriendschap”.
Want wat is vriendin en wat een goede kennis? En waar en waaraan ligt dat verschil?
Je kan er eindeloos over filosoferen maar het is en blijft iets persoonlijks hoe iedereen het definieert. De één vindt een vriendschap pas een ware vriendschap als je álles van elkaar weet en elkaar binnenste buiten kent. En een ander vindt een wat lossere en onregelmatiger omgang met een vriendin prettiger.
Aristoteles definieert het zo: “Ware vriendschap is de liefde voor de ander, omwille van de ander.”
Ik las pasgeleden ergens (o, dat geheugen) dat onderzoeken uitwijzen dat vriendinnen vaak dezelfde manier van leven hebben, ze meestal dezelfde dingen leuk vinden en dezelfde dingen afkeuren.
En ook voor mij staat vast dat je herkenning moet vinden bij een vriendin. Natuurlijk hoef je niet exact hetzelfde leven te leiden maar je moet elkaar toch wel herkennen in de normen en waarden die jezelf hanteert. Als die opvattingen te ver uit elkaar liggen zal het moeilijk zijn een goede band op te bouwen.
Nu zijn vrouwen volgens mij van nature al gericht op anderen en eerder dan mannen geneigd om aan andere vrouwen advies en mening te vragen. Dat bevordert een meer intenser omgang met elkaar natuurlijk wel.
Ik heb in elk geval, in dit stadium van mijn leven, veel aan de vriendschappen die ik heb.
De warmte en waardering die ik vind zijn een warm bad en de omgang met vriendinnen is me dan ook zeer dierbaar.
Wat verstaan jullie nu eigenlijk onder het begrip “vriendschap” en hoe staat het daarmee in jullie leven?

nieuwe update...

Hier de vorderingen aan de tafel. Ik werk eraan wanneer ik kan maar hij staat ín de workshopruimte van een vriending zo'n 17 km. verderop. Hij is voor buiten bedoeld, maar dat zal dit jaar niet meer lukken, vrees ik:-)
Zucht.... het gaat langzaam, maar het is wel héél erg leuk om te doen.

spirit...

When the people I love look at me in twenty years (If I’m here to be looked at), I hope they’ll see passion, humor, caring, generosity, creativity, style, and energy. At the end of the day, those things are far more attractive than a full head of hair and a hot body.

Katherine Hepburn

op weg naar...

Ik zag een poos geleden een lijst met doelen die mensen zich gedurende de reis door het leven stellen. Voor de meesten zijn dat: goede cijfers halen. Een gedegen opleiding volgen. Een fijne baan vinden. Een goede indruk maken. Er goed uitzien. Een fijn sociaal leven leiden. Een leuke partner vinden. Een goed salaris verdienen. Promotie maken. Erkenning krijgen. Trouwen. Geld sparen. Een huis kopen. Zwanger worden. Gezonde, slimme kinderen opvoeden. Hopen dat ze het geluk hebben om:...(daar begint het van voren af aan: vul maar in: goede cijfers, goede opleiding, goede baan, goede partner, fijn huis, zwanger) Et cetera, et cetera.
Ik word al moe van het opschrijven alleen:-)
En als we geluk hebben (want niet iedereen krijgt de kans) zijn we van dag tot week, van week tot maand, van maand tot jaar op weg naar de uiteindelijke verwezenlijking van dit alles. De één bewuster dan de ander, maar toch op pad naar vervulling van welke doelen dan ook.
En als dan die doelen in je leven min of meer zijn bereikt, vraag je je wel eens af hoé je op dit punt bent terecht gekomen. Was het een bewuste keuze of was het toeval?
Ik hoor mensen wel eens zeggen dat ze willen dat ze bepaalde gedeelten van hun leven over konden doen met de wijsheid die ze in de loop der jaren hebben verzameld.
Ik kan me daar wel wat bij voorstellen. Ik heb geluk gehad, het leven is goed voor me; veel van mijn doelen heb ik kunnen verwezenlijken. Maar soms zou je willen dat je, net zoals in de film, nog eens bepaalde delen van het leven kon overdoen. Hoewel het eindresultaat wellicht niet anders zou zijn, zou je de kleine weerhaakjes kunnen verwijderen die hardnekkig blijven zitten en waar je van tijd tot tijd tóch last van hebt.

halverwege...

 

De laatste update van de tafel die ik aan het mozaieken ben. De foto is helaas wat donker zodat je niet kunt zien hoe mooi de glasstukjes in alle denkbare kleuren blauw en groen zijn! Ik doe dit nl. in de workshopruimte van een vriendin.
Ik zal nu ongeveer halverwege zijn, veronderstel ik...

doodles...

Jullie kennen vast en zeker de doodles van Google wel?
Ik heb er vaak met bewondering naar gekeken me afgevraagd wie dat toch allemaal bedacht heeft. Op het www las ik het volgende, door mij bewerkte, stukje geschiedenis over de doodles.
In de afgelopen jaren hebben doodles op de startpagina van Google het zoeken op Google leuker gemaakt voor veel gebruikers over de hele wereld. Toen doodles voor het eerst werden gemaakt, had niemand verwacht dat ze zo populair zouden worden.
Er worden doodles uitgebracht op feestdagen, verjaardagen van beroemde kunstenaars en wetenschappers en bij allerlei gebeurtenissen. Of het nu gaat om het begin van de lente, Albert Einstein's verjaardag of de 50ste verjaardag van het begrip DNA, het doodle team vindt steeds artistieke manieren om deze unieke evenementen te vieren.
In 1998 werd het concept van de doodle geboren toen Google-oprichters Larry en Sergey bij hun aanwezigheid op het Burning Man festival in de Nevada-woestijn wat aan het knutselen waren gegaan met het bedrijfslogo.
Een tekening van een stokfiguur werd geplaatst achter de 2de "o" in het woord Google en dit geknutselde logo was bedoeld als een komisch bericht naar Google-gebruikers dat de oprichters "out of office” waren. Deze eerste doodle was relatief eenvoudig, maar het idee van het versieren van het Google-logo en ze te koppelen
aan belangrijke gebeurtenissen werd overal goed ontvangen.
Een jaar later, in 2000, vroegen Larry en Sergey de webmaster Dennis Hwang om een doodle voor Bastille dag te maken. Tevreden met het resultaat, werd Dennis vervolgens benoemd tot Chief Google-doodler en doodles werden vaste prik op de startpagina van Google. Na verloop van tijd steeg de vraag naar doodles snel, zowel in de VS als internationaal.
Het creëren van doodles is nu de verantwoordelijkheid van een team van getalenteerde ontwerpers. Voor hen is het creëren van doodles uitgegroeid tot een team-inspanning om de startpagina van Google te verlevendigen en een glimlach bij de Google-gebruikers teweeg te brengen.
Het doodle team heeft meer dan 300 doodles voor Google in de Verenigde Staten en meer dan 700 voor internationaal gebruik ontworpen.
Een groep van Google-medewerkers komt regelmatig samen om te beslissen of gebeurtenissen en feestdagen in een doodle worden vastgelegd. De ideeën voor de doodles zelf komen uit vele bronnen, waaronder Googlers zelf en het wereldwijde publiek.
Het doodle-team staat open voor ideeën; verzoeken om doodles kunnen gestuurd worden naar proposals@google.com. Het team krijgt natuurlijk een groot aantal verzoeken maar ze bekijken wel alle suggesties die worden ingediend.
Alle doodles zijn te vinden op www.google.com / logo's.
Hieronder een paar recente doodles die ikzelf erg leuk vond.
Wat is jouw favoriete doodle?
Aug 06, 2011 Chinese Valentine's Day
Jun 21, 2011 First Day of Summer by Takashi Murakami, 2011.
Jun 21, 2011 First Day of Winter by Takashi Murakami, 2011.
Jun 12, 2011 Turkish Elections
Jun 05, 2011Richard Scarry's 92nd Birthday
May 20, 2011 100th Birthday of Annie M.G. Schmidt - Netherlands
May 11, 2011 Martha Graham's 117th Birthday. Animated by Ryan Woodward, choreographed by Janet Eilber, and danced by Blakeley White-McGuire.

elke maand een gedicht : Hoe Ek Voel... (nu gezongen)

Hoe Ek Voel

As ek jou net kon vertel
as ek jou net kon laat sien
sou ek n skilder opdrag gee
om n prent vir jou te maak
en as hy eindelik klaarmaak
as hy sy meesterstuk voltooi

As ek jou net kon laat sien
as ek jou net kon laat lees
sou ek n faksmasjien gaan huur
en gedigte vir jou stuur
en as jy anderkant dit kry
as jy dit uithaal en jy kyk

As ek jou net kon laat lees
as ek jou net kon laat hoor
sou ek n koor na jou toe stuur
n serenade in die laatnaguur
en as jy wakker word een aand
en jou vensters staan wyd oop

sou jy weet, jy sou weet
as jy teen die tyd nog vergeet
hoe ek voel, hoe ek voel
oor jou
jy sou weet
jy soude weet
jy soude weet
jy sou weet
as jy teen die tyd nog vergeet
hoe ek voel, hoe ek voel
oor jou

amanda strydom

steentje voor steentje...

Nét begonnen aan het mozaieken van een tuintafeltje.
Ik heb er een hele dag aan gewerkt bij een vriendin die hier workshops in geeft.
Na afloop van die dag was er nog maar een heel klein gedeelte gedaan. Want het vréét tijd. Ik moet dus nog heel wat dagen terug om het af te maken maar dat vind ik totaal geen bezwaar. Want mensen, wat is dat verslavend! Ik vond het jammer dat aan het eind van de dag de afsluitende borrel tevoorschijn werd gehaald en geloof me: dat gebeurt me niet vaak!:-)
De daarop volgende nacht was ik er gewoon een beetje onrustig van: ik wilde dóórgaan. Maar omdat ik niet veel eerder gelegenheid heb dan aankomende zaterdag moet ik toch nog even wachten.
Ik houd jullie op de hoogte. Hierboven het maagdelijke tafeltje en hieronder het resultaat van één dag noeste arbeid!

inlezen...

In een grote instelling voor blinden en slechtzienden in een dorp in de buurt, zit ook de inspreekdienst voor de provincie. Vandaag ben ik daar begonnen als inlezer van kranten, tijdschriften, documenten, post, etc. voor abonnee's.
Nou, dat viel nog niet eens mee. Het inspreken op zich zelf gaat nog wel, hoewel ik me toch wel eens verspreek of haper. Gelukkig kan dat simpel "geknipt" worden.
Mijn stem klinkt als de stem van een vreemde in mijn oren en dat is ook wennen, hoor.
Maar wat ik het meest ingewikkeld vind is de apparatuur.
Er zijn honderd-en-één dingen waar je aan moet denken en een goede werkbeschrijving is er, uiteraard, niet:-)
Daarna moet nog alles correct op CD's gebrand worden en volgens een bepaalde methode verzonden.
Maar het zal wel wennen en ik word goed ingewerkt, heb ik het gevoel.
Ik vind het fijn dat andere mensen wat aan mijn inspanning hebben en dat ik bepaalde dingen wat gemakkelijker voor ze kan maken.
Dus ik hoop dat de onwennigheid gauw slijt en ik hierin net zo bedreven raak als de andere vrijwilliger.

European Union Youth Orchestra…

Afgelopen dinsdag waren we in het Concertgebouw om een concert van het European Union Youth Orchestra bij te wonen.
Wat een muzikaal feest was het! Zo ontroerend om die begaafde jonge mensen met zoveel overtuiging en liefde te horen spelen.
Het gezelschap is opgericht in 1976 om een Europees ideaal voor eenheid en vriendschap te weerspiegelen.
In het orkest spelen 140 musici van 14 tot 24 jaar uit alle landen van de Europese Unie. Ze hebben samengewerkt met beroemde dirigenten, zoals Daniel Barenboim, Leonard Bernstein, Herbert von Karajan, etc.
Voor de jonge musici is het, naast een sociale en culturele stimulans, ook waardevol voor hun toekomst. Meer dan 90% van de oud-leden heeft momenteel een succesvolle muziekcarrière.
Dinsdag speelden ze onder leiding van de dirigent Jac van Steen. Jaap van Zweden zou aanvankelijk het orkest dirigeren, maar moest het optreden afzeggen wegens een schouderblessure.
Uitgevoerd werd de Sinfonietta van Leos Janacek en na de pauze de Vierde Symfonie van Anton Bruckner.
Ik zelf werd, zeker bij Janacek, absoluut méégezogen in de muziek. Een denderend applaus gaf wel aan dat ik niet de enige was.
Bijzonder was ook dat Koningin Beatrix en een aantal politici het concert bijwoonden. Dat gaf nog iets extra feestelijks aan de avond.

Een echte aanrader dus wat mij betreft.
Wil je meer weten, kijk op hun site:
http://www.euyo.org.uk/

een keuze hebben...

Conditioneringen zullen wel in de meeste mensen zitten, neem ik aan. Ze zijn vaak een onbewust onderdeel van ons gedrag en soms diep genesteld.
Er zijn natuurlijk fijne of nuttige overtuigingen die je kunt koesteren. Maar er zijn ook heel veel aangeleerde, dus geconditioneerde eigenschappen waar we in ons leven meer last dan gemak van hebben.
Ik weet dat ik ballast heb meegenomen uit mijn jeugd die ik beter kwijt kan zijn. In de loop van mijn leven heb ik ook best wat bijgeleerd: door training, door van anderen te leren, door fouten te maken en opnieuw te beginnen.
Naarmate ik ouder word laat ik me wel steeds minder leiden door vroegere conditioneringen. Ik weet dat ik een keuze heb in hoe ik ergens mee omga. Hoe iets binnen komt kan ik, tot op zekere hoogte, steeds beter zelf bepalen.
Maar nog steeds, zelfs op mijn leeftijd, kom ik op gezette tijdstippen mezelf tegen. Ondanks het feit dat ik me bewust ben in een oude modus terug te vallen, kan ik dat soms met moeite tegenhouden. Wat dat betreft kan het hondje van Pavlov de vergelijking met mij wel aan, of vice versa eigenlijk.
Ik merk dat als ik buiten mijn comfortzone raak, ik erg mijn best moet doen om mijn primaire reacties uit te schakelen. Want het is best lastig om het verschil te zien tussen conditionering en intuïtie. Ik kan bijvoorbeeld opzien tegen een taak of een gebeurtenis. De vraag is dan steeds of dat het gevolg is van een conditionering (ik ben daar niet goed in, ik kan dat niet, anderen kunnen dat beter) of van de intuïtieve wetenschap dat dit niet bij me past.
Maar goed: je kunt weten dat je bepaalde eigenschappen heb, daarmee zijn ze nog niet één, twee, drie verdwenen. Ik ben nog lang niet zover dat ik de overtuigingen die ik niet door eigen ervaring heb verkregen, overboord gezet heb. Ergens diep in mij zitten nog fossiele resten van mijn opvoeding. Maar door me steeds bewust te zijn van het bovenstaande, zal ik er ooit wel komen (of niet:-)
Het onderstaande verhaal, dat ik ergens op het Internet vond, sluit daar mooi bij aan.
Hoewel het niet gaat over conditioneringen geeft het wel aan dat je een keuze hebt in je eigen gedrag.
Op een avond vertelde een oude indiaan aan zijn kleinzoon over de strijd die in zijn binnenste gaande was.
Hij zei: "mijn zoon, het is een strijd tussen twee sterke wolven. De ene wolf is het kwade. Die gaat over angst, boosheid, afgunst, zorgen, jaloezie, hebzucht, arrogantie, zelfmedelijden, leugens en egoïsme.
De andere wolf is het goede. Die gaat over vreugde, liefde, blijdschap, vrede, hoop, rust, nederigheid, naastenliefde, vriendelijkheid, empathie, compassie en geloof."
De kleinzoon dacht even na en vroeg zijn grootvader toen:
"Maar welke wolf wint er nu?"
De oude indiaan antwoordde simpelweg:
"de wolf die ik voed".

tuinvaas gereed...

Mijn gietijzeren vaas is klaar. Hieronder een paar indrukken.
Ik heb getwijfeld tussen grijs en wit maar uiteindelijk is hij wit geworden.
Geschilderd met Antico Casa Bianca van Pure and Original.
Dat past het best bij de rest van de veranda.
Ik ben er blij mee. Het was het zware werk wel waard.
Vinden jullie ook niet?