Kookblog......

Een van de dingen die ik het liefst doe is een boekwinkel binnen stappen. Heerlijk neuzen, kijken of het boek dat je graag wil lezen er is, hier en daar een achterflap of gedeelte uit een boek lezen…. Ik ga maar zelden met lege handen weer naar buiten.
Niet alleen literatuur heeft mijn belangstelling, ook kookboeken trekken me altijd aan! Ik heb er inmiddels een respectabel aantal van maar ik zwicht toch vaak weer voor een nieuw exemplaar. Zo zag ik onlangs het boek van Clotilde Dusolier. Nu lees ik ook altijd haar inspirerende blog Chocolate & Zucchini (Engelstalig).
Dat vind ik een van de leukste kookblogs die ik ken. Haar blog is levendig, gaat vaak over van alles en nog wat en wordt opgeleukt door mooie foto’s en interessante verhalen. Ze heeft verschillende rubrieken waaronder een French Idioms Archive met gezegden die met eten te maken hebben, zoals: Etre tout sucre tout miel (poeslief zijn) Ce n'est pas de la tarte (het is niet gemakkelijk), Mettre la main à la pâte (de schouders ergens onder zetten). Klinkt leuk, he?
En dan natuurlijk de recepten… al valt het me vaak niet mee om Engelse maten te vertalen naar Nederlandse maten. Plus dat genoemde ingrediënten me ook niet altijd duidelijk zijn en er soms woordenboeken aan te pas moeten komen. En oen die ik ben: dan vergeet ik ook vaak weer de vertaalde gegevens over maten etc. te noteren, dus de volgende keer moet ik alles weer opnieuw uitrekenen! Och ja.... maar ik heb toch een paar heerlijke gerechten uit haar blog gemaakt. Pas nog een Strawberry Panna Cotta als nagerecht bij een etentje met vrienden. Heel geslaagd!
Overigens: ik heb het boek niet gekocht; ik wacht toch op de Nederlandse uitgave!

De Parade

We waren afgelopen week de hele zaterdag druk met klussen in het nieuwe oude huis van oudste dochter&vriend in Utrecht. Het is een Goliath-klus, maar het wordt prachtig! Aan het eind van de middag stelden de twee voor om ons op een avondje Parade te tracteren. Nu is De Parade altijd vreselijk leuk maar met mijn vuile broek en een shirtje vol verfvlekken aan vond ik het ietsje minder. Geen andere kleding bij me en de maten van oudste en mij verschillen nogal dus dat was ook geen optie. Maar ik bedacht me dat ik nog een goed jasje in de auto had liggen van een paar dagen daarvoor. Dus (ik) gekleed in kluskleding met een colbert erover togen we naar De Parade. Toen we er waren heb ik geen moment meer aan mijn merkwaardige kledingcombinatie gedacht! Wat een leuke voorstellingen, wat een spirit en wat een heerlijke gerechten overal! De Parade in Utrecht is inmiddels afgelopen maar voor wie wellicht nog naar Amsterdam gaat: ga naar "Conny Janssen danst" ! Echte aanrader!

De Stem....

Wij hebben vakantie! Alweer… hoor ik sommige lezers denken!
Ja, dat is zo fijn van werken aan een Hogeschool; de zomersluiting is er voor iedereen!
We genieten van onze veranda en tuin, we klungelen een beetje rondom huis, lezen stapels kranten en boeken weg, gaan naar leuke kleine dorpjes in Friesland en Limburg; wandelen aan zee, bezoeken veel, héél veel terrasjes, kortom: we doen waar we op dat moment zin in hebben.
Maar vreemd genoeg steekt er soms ook een vaag schuldgevoel de kop op: Moeten We Niet Wat Nuttigs Doen? Klussen die zijn blijven liggen….? Naar een lezing, tentoonstelling, weet ik veel…? STRIJKEN….!? Op bezoek bij… vul maar in….?
Tja: is dat een probleem van ons: 50-plussers? Opgevoed met het idee dat “ledigheid des duivels oorkussen” is? (Ik wel!)
Ik houd dan ook regelmatig discussies met mijn innerlijke opzichter! Wie de discussie wint, wisselt nog al eens. Na een paar glazen wijn zijn míjn argumenten meestal voldoende doorslaggevend om haar (hem?) het zwijgen op te leggen!
Ik beloof mezelf dat ik de hele vakantie doof ben voor De Stem! Wat denkt zij/hij wel: ík maak zelf wel uit wat ik doe of laat! Toch?
Maar goed....eerst moet ik nog even de wasmachine uitruimen....!

Calendar Girls versus Prime Suspect

Van de week zat ik naar een aflevering van Prime Suspect met Helen Mirren te kijken. Ze speelt hierin de hoofdrol als Superintendant Jane Tennyson.
De serie sloeg destijds in Engeland in als een bom en dat is niet verwonderlijk; Helen won met haar rol diverse prijzen, waaronder drie BAFTA’s!
Ik vind het bepaald geen doorsnee thriller. Het karakter Jane Tennyson is feilbaar, iets dat je niet zo snel ziet in TV-series. In de aflevering (herhaling) die ik zag staat ze enkele weken voor haar pensioen. Ze heeft het bijzonder moeilijk en grijpt naar de fles. Door haar persoonlijke crisis zet ze haar, bijna afgesloten, carrière op het spel.
Toen ik naar een filmpje zocht van Prime Suspect stuitte ik ook op een stukje uit Calendar Girls. Ik heb destijds heel erg van deze film genoten en de vriendschap onder de vrouwen in Calendar Girls deed me erg denken aan de vriendschappen tussen Red Hat Vrouwen.
Daarom kies ik toch maar voor een fragment uit Calendar Girls i.p.v. Prime Suspect, al was het maar voor de rode hoedjes (mutsjes) aan het eind van dit fragment!

Tuin van de Queen en De Kleine Prins....

Bij ons vorige huis, een herenhuis uit 1938, hoorde een statige tuin met perken en borders. Ik probeerde op kleur te tuinieren en had o.a. veel rozen, hydrangea’s en lavendel.
Nu, in ons huis hier in het bos, hebben we uiteraard rondom ons heen overal bostuin. De tuin wordt omsloten door heel hoge naald- en loofbomen en rododendrons.
Het is wel wennen aan het tuinieren in deze tuin.
Je moet eindeloos onkruid wieden want er zijn bomen en struiken weggehaald en alle opengevallen plekken vullen zich in no-time met onkruid. De varens woekeren, zuring, judaspenning, vingerhoedskruid en wat al niet meer komt overal op en in de vijver groeien de onderwaterplanten als idioten! Nu is tuinieren wel een grote hobby maar om nu dag aan dag met je achterste omhoog onkruid uit te staan trekken is weer iets geheel anders, wat mij betreft! Dat is een oneerlijke strijd waarvan de uitkomst bij voorbaat al bekend is.
Over een aantal plekken heb ik dan ook niet eens een oorlogsverklaring afgelegd; ik geef me bij voorbaat over! Gelukkig komt binnenkort hulp en gezamenlijk krijgen we ze er wel onder, daar ben ik zeker van!

Het gevecht om toch de mooie bossfeer te blijven behouden maar wel de tuin zoveel mogelijk onkruidvrij te houden deed mij denken aan de verhaaltjes uit Le Petit Prince: Nu waren er enkele verschrikkelijke zaden op de planeet van de kleine prins en dat waren de zaden van de Baobab. De bodem van de planeet was ermee besmet. Een Baobab is iets dat je nooit meer kwijt raakt als je ze te laat bemerkt. Ze spreiden zich uit over de gehele planeet. Ze boren stevig door met hun wortels. En als de planeet te klein is, en de Baobabs te veel, dan zullen ze hem in stukken splijten…
(de ietwat wankele vertaling is van mij, voor als je het je afvroeg!)

Verderop in het boekje komt, zoals je weet, de dag waarop de kleine prins besluit weg te gaan van zijn planeet. Hij ruimt z'n planeet op, trekt de laatste sprietjes van de Baobab uit, veegt z'n vulkanen schoon en wil een stolp over de bloem zetten. Dan vraagt de bloem hem vergiffenis en zegt dat ze zich dwaas heeft aangesteld.

Kijk: op dat moment wacht ik nu ook!!

Elke maand een gedicht: juli: Zuidafrikaanse overpeinzing....

ROSA ROSARUM

Kom naar my tuin waar die donkerrooi rose
Duist’re geheime vertrou aan die nag;
Sonnestraal-kusse en suidewind-kose.
Drome en liefde die lang somerdag.

Kom in die soel someraande en luister
Wanneer die nagwind hul drome verklaar -
Na die veelvuldige blommegefluister,
Bloesem en bloeisel en blad altegaar

Kom waar die lelie - die blanke, die reine -
Skugter haar bloesem ontbloot aan die maan,
Blou miosotis - die slanke, die kleine -
Met haar vergeet-my-nie-ogies betraan.

Kom als die maanblom - wit sy en satyne -
Als ’n vorstinne verskyn in haar prag.
Onder die wierook van roos en jasmyne -
Skoonste juweel op die bors van die nag!


A.G. Visser

Topmodel or not...?

In MokkaMarketing, een blad dat zich richt op 50+ plussers staat een artikel over een topmodel van 80 jaar!!
Tja, dat gaan wij (spreek voor jezelf, mens!) natuurlijk nooit meer halen! Hoewel: ik heb natuurlijk nog wel 22 jaar te gaan! Tweeëntwintig jaar lijnen??
Al die etentjes, gezellige lunches, heerlijke wijntjes, om maar eens wat te noemen, zouden mijn neus voorbij moeten gaan als ik hier nog ooit bij in de buurt wil komen. Moet een mens dat willen?
We hebben nét door onderzoekers horen beweren dat samen uitgaan zo óntzettend goed voor ons is!!
Maar ik vind het wel helemaal geweldig dat het allemaal kan tegenwoordig.
"30 is het nieuwe 20; 40 is het nieuwe 30; 50 is het nieuwe 40! " Ja, ja....
Daarboven is het helemaal niet meer bij te houden!

Een poosje Madeira... my dear!

Het was heerlijk!!
Manlief en ik waren met vakantie naar Madeira! Ongelofelijk mooi eiland met een prachtige natuur!
We huurden er een huisje op palen (soort veredelde boomhut, zie boven!) in een zeer groene omgeving in Quinta das Eiras op 700 m. hoogte in de bergen. Huisje was schattig, nadeel van de hoogte was wel dat het er behoorlijk vochtig was!
Het eiland is natuurlijk klein: de totale oppervlakte is 740 km2; het is ongeveer zo groot als de provincie Utrecht. Je zou zeggen: je bent zo uitgekeken. Maar niets is minder waar!
Rein en ik hebben met ons gehuurde Cleootje ruim 1000 km. gereden! We hebben het eiland dan ook van Oost naar West en van Noord naar Zuid verkend. Over de berghellingen en door de diepe dalen. Regelmatig eruit voor sight-seeing, bezienswaardigheden, dorpskerken, culturele evenementen en niet in de laatste plaats voor "um chinesa" (soort cappucino), lunch en diner. Best wel goede wegen, behalve echt hoog in de bergen.
Madeira heeft een adembenemend landschap, kleine stille bergdorpen, mooie steden en van waaruit je ook kijkt: de felblauwe zee en de indrukwekkende valleien en bergen. De hoogteverschillen zijn echt behoorlijk; de hoogste berg is de Pico Ruivo van 1862 mtr. Bij elke 100 mtr. daalt de temperatuur ongeveer 1 graad!
Dat Madeira een bloemeneiland wordt genoemd was ons wel bekend maar dat het zo'n schitterende vegetatie heeft hadden we niet verwacht!
Ik heb alles wat ik herkende in mijn agenda opgeschreven; vier bladzijden vol! In de bermen (en ik bedoel dus ook de bermen hoog op de bergen waar nauwelijks huizen staan!) bloeien gewoon in het wild: fuhsia's, crocosmia's, mexicaanse madelieven in grote roze wolken en vooral veel hortensia's en agapantussen. Overal waar je maar kijkt zie je blauwe en witte agapantussen! Hele bergenhellingen en -bermen vol! Terwijl we in Nederland voor drie armzalige bolletje in een zakje 5.95 euro betalen, staan ze daar gewoon als onkruid te woekeren!
In de tuinen en parken veel oleanders in alle kleuren (zag zelfs een écht gele!) en bougainvillea, geraniums van 1.50 m. hoog, varens met boomdikke stammen, ficussen, crotons en cotoneasters (niet in de bloempotformaten zoals wij die kennen maar in manshoge struiken). Echt geweldig!
Ook de levada's (met de natuurlijk gevormde wandelpaden langs deze irrigatiekanalen) zijn het noemen waard. Het merendeel van de toeristen komt er ook om te wandelen.
Juist in de tijd dat wij er verbleven waren er de eilandfeesten. Op elk dorpspleintje van het eiland waren er overdag en 's avonds feestelijkheden, uiteenlopend van heavy popmuziek tot volksdans en -zang (grappig om te zien dat de plaatselijke jeugd in volksdansornaat stond te housen op de popmuziek!) en vuurwerk.
En ik ben bovendien helemaal verliefd geworden op het borduurwerk in Madeira!
Wat een prachtige handgeborduurde tafelkleden, lopers, servetten, etc. Ragfijn weefsel met heel delicaat kant en/of borduursel. Allemaal gemaakt door de Madeiraanse(?) vrouwen en beschermd met het echtheidszegel van wijlen Elizabeth Phelps, die hier ooit een borduurschool oprichtte voor de vrouwen van het eiland. Het borduurwerk heeft al veel prijzen behaald o.a. op de International World Trade Exhibition in Londen.
Verder hebben we ook zeer genoten van de plaatselijke keuken en de wijnen en likeuren van Madeira! Zo zeer zelfs dat we de laatste dag rond dinertijd gewoon met een bakje muesli en ons boek zijn thuisgebleven want we konden geen restaurant meer zien!
Kortom: het was een heerlijke vakantie op een prachtplek! Maar dát hadden jullie vast al begrepen!
Adeus!

hip, hipper, het hipst....

Met de Mode Biënnale in gedachten is het leuk om eens stil te staan bij het feit dat ook "oudere jongeren" of "jongere ouderen" (ja....erg origineel)steeds modebewuster worden.
Verleden week zag ik daar (bij de Biënnale, dus) al bijna meer vrouwen en mannen van mijn leeftijd dan echte jongeren.
Kijk eens mee op dit blog met prachtige mensen, genaamd Advanced Style. Kostelijk!
Een blog met op straat geschoten foto’s van modebewuste 50-60-70-80-plussers! Behalve de modieuze kleding zijn ook haar en brillen aandachtspunten, lijkt me. Ouderen worden alleen maar hipper!

Warning.....

Warning
When I am an old woman I shall wear purple
With a red hat which doesn't go and doesn't suit me.
And I shall spend my pension on brandy and summer gloves
And satin sandals, and say we've no money for butter.

I shall sit down on the pavement when I'm tired
And gobble up samples in shops and press alarm bells
And run my stick along the public railings
And make up for the sobriety of my youth.

I shall go out in the slippers in the rain
And pick the flowers in other people's gardens
And learn to spit.

You can wear terrible shirts and grow more fat
And eat three pounds of sausages at a go
Or only bread and pickle for a week
And hoard pens and pencils and beermats and things in boxes.

But now we must have clothes that keep us dry
And pay our rent and not swear in the street
And set a good example for the children.
We must have friends to dinner and read the papers.

But maybe I ought to practise a little now?
So people who know me are not too shocked and surprised
When suddenly I am old, and start to wear purple.

- Jenny Joseph (1961)

Broodje Aap met water.....

ANDERHALVE LITER water per dag drinken. Dat horen we al jaren. Hele volksstammen slepen hun plastic flesje mee naar kantoor of klaslokaal.
Grote onzin, zegt Heinz Valtin, een professor emeritus in de fysiologie aan de medische faculteit van Dartmouth. Ook andere onderzoekers kwamen al tot die conclusie. De regel van anderhalve liter, of 8 glazen, is waarschijnlijk gebaseerd op een misverstand. Veel diëtisten die de regel aanbevelen, vergeten dat een groot deel van het water dat we nodig hebben al aanwezig is het voedsel dat we eten.

Dit sluit aan bij wat ik eigenlijk al jaren dacht maar nooit goed kon onderbouwen.
Hilarisch al die meegesleepte flessen water... enkel omdat "een mens toch acht glazen water per dag nodig heeft.."
(Ik wacht gewoon op de volgende hype. Hopelijk beveelt die acht glazen wijn per dag aan! Kijk: dat zijn hypes waar je wat aan hebt!)

Samen uit eten; nog beter dan de P.P. al wisten!?

Waarom doet een avondje uit met vriendinnen wonderen voor je stemming? Een studie door de universiteit van Michigan heeft een aannemelijke reden hiervoor ontdekt: je verbonden voelen met een vriendin verhoogt je spiegels van progesteron: het hormoon van rust en kalmte. Hogere progesteronspiegels zijn een boost voor je humeur en verminderen angst en stress.

Eerder onderzoek toonde aan dat hogere progesteronspiegels de behoefte aan contact vergroot. Maar deze studie is de eerste die aantoont dat verbondenheid met anderen, andersom, ook weer je progesteronspiegels verhoogt. De progesteronspiegels zijn heel gemakkelijk te meten met een speekselmonster. In een onderzoek bij 160 vrouwen bleek dat hun progesteronspiegels waren verhoogd nadat zij een opdracht hadden uitgevoerd waarbij emotionele nabijheid was vereist. Je progesteronspiegels dalen vlak voor je menstruatie en tijdens de overgang of perimenopauze, en na de menopauze heb je nog maar heel lage progesteronspiegels. Daardoor kun je last krijgen van stemmingswisselingen. Maar vriendinnen kunnen dus die progesteronspiegels en je stemming verhogen!

Bronnen:
Universiteit van Michigan. / Hormones and behavior, juni 2009.

Ja nogal wiedes! Waarom denk je dat de progesteronspiegels van Paarse Pimpernellen zo hoog zijn!!!??