nog steeds hip...

Op 21-06-2009 schreef ik een logje over het modeblog Advanced Style. Dat had ik toen nét ontdekt en was er helemaal weg van. Dit blog sprong er tussenuit omdat het geen doorsneel modeblog is, maar ook een blog over levenslust en plezier.
Ari Seth Cohen is een New Yorkse fotograaf die sinds 2008 bijna dagelijks de straat opgaat om mensen te fotograferen voor zijn blog. Het is een blog met mensen van 70, 80, 90 jaar (en een enkele keer nóg ouder!) met een héél uitgesproken kledingstijl.  De dames en heren die op straat poseren trekken zich in de regel niets aan van échte mode en modevoorschriften. Ze dragen hun, vaak excentrieke, kleding met flair en een bewonderenswaardige zelfverzekerdheid.
Het blog stond nog steeds bij mijn lijst met Favorieten, maar in de loop der tijd was ik het enigszins uit het oog verloren (er zijn ook veel te veel leuke blogs!). Totdat ik op haar blog een verwijzing naar de betreffende site vond én er ook van de week een artikel over Advanced Style in de NRC stond. Toen herinnerde ik  me weer dat ik dit blog altijd met zoveel plezier volgde. Vandaar dus dat ik het nu weer bij mijn échte Favorieten heb gezet en vastbesloten ben het weer regelmatig op te zoeken.
Ik wil niet nalaten jullie ook te laten kennismaken met dit geweldige blog: Advanced Style dus!

een bewogen week...

Ja, dat was het... een bewogen week.
Vol verdriet, herinneringen, verbondenheid, plechtigheden, troost, vriendschap.
We schreven boven mijn moeders rouwkaart:

Afscheid nemen is met dankbare handen
meedragen al wat herinnering waard is.

En zo voelde het ook. Hubbie die een prachtige herinnering aan zijn schoonmoeder voordraagt. Jongste die een troostende arm om me slaat en me knuffelt als het eventjes te veel wordt. Oudste, op het nippertje terug van een zakenreis naar de V.S., zwanger en wel, die een gedicht leest voor haar Oma. Familieleden die ik soms 20, 30 jaar niet meer had gezien weer te spreken. De religieuze plechtigheden, die ondanks dat ze geen rol meer in mijn leven spelen, troost bieden.  De verbondenheid met zussen, omdat jouw verdriet ook het hunne is. Vrienden, die naast alle leuke dingen die we doen, ook delen in je verdriet.

Ik weet dat deze week voor altijd bij me zal blijven. Opgeslagen in de herinnering, maar weer op te roepen op elk moment dat ik daar behoefte aan heb. En het is niet voor het eerst dat ik me realiseer dat er zoveel is om dankbaar voor te zijn. Dankbaar voor de herinnering aan mijn moeder, met alle ups en downs die daar bij hoorden. Maar ook intens dankbaar voor mijn gezin, dat me met alle warmte omringt als dat nodig is.

Ook las ik héél veel, deze week. Waarschijnlijk aanvankelijk als afleiding, maar later omdat de verhalen zo prachtig waren. Ik vertel er in een volgend logje meer over.
Ik heb ook sommige blogs die ik volg wel gelezen maar niet allemaal. Vanaf morgen ga ik weer eens flink bijlezen.
Tot dan!

Gisteren...

Gisteren, 11 mei 2012, 's avonds om kwart voor tien, is mijn moeder overleden.
Ze werd 92 jaar.
Janny

een sterke vrouw...

Bovenstaande woorden hoor ik de laatste dagen heel vaak. Ja, mijn moeder was en is een sterke vrouw. Letterlijk en figuurlijk. Nog steeds, terwijl ze steeds dieper wegzakt, geeft haar tengere lijfje het niet op. De laatste keer dat ze nog enigszins bij bewustzijn is geweest, was toen ze de Laatste Sacramenten ontving. Vanuit een diep onderbewustzijn keerde ze heel even terug, haar lippen bewogen op de woorden van het gebed en ze probeerde haar arm op te heffen om een kruisteken te maken.
Daarna zakte ze weer weg in diezelfde, steeds dieper wordende morfineslaap, en dat is ze nu al dagen.
In het tehuis waar ze woont wordt ze met veel liefde en zorg verpleegd. Het is goed om te zien dat steeds weer iemand naar haar komt kijken. Van directie, verpleging, stagiaires tot huishoudelijke hulp aan toe.
Er worden gezamenlijke herinneringen aan haar opgehaald. Door mijn zussen en mij, maar ook door het personeel. Voor ons soms heel herkenbaar, want hoewel mijn moeder een lieve vrouw was, was ze wel een pittige tante.
Afscheid genomen heb ik eigenlijk al eerder. Steeds weer moesten we zien dat er een stukje minder contact was, dat ze minder kon, en dat ze naar het einde verlangde.
We hebben zoveel mogelijk alles in orde gemaakt, voor als het zover is. Het is louterend om je in de gedachten van je moeder te verplaatsen, en proberen de zaken zo te regelen als ze het graag zag.
In tegenstelling tot mijn moeder ben ik niet gelovig. Maar nu zou ik willen dat ik iemand kon vragen haar te komen halen!

blog weg...

Mijn hemel.... wat een schrik vanochtend!
Ik zet mijn laptop aan, schakel automatisch naar mijn blog en wat denk je.... blog weg!
Kreeg de melding dat mijn blog niet meer bestaat!
Ik weet dat er ergere dingen zijn in het leven, maar ik had toch echt even het gevoel dat mijn hart een paar slagen miste!
Na het doorlopen van een aantal procedures heb ik hem gelukkig weer terug kunnen halen.
Hebben jullie dat ook wel eens gehad met jullie blog?

huwelijk...

Vandaag was het een mooie dag!
Onze oudste dochter trouwde met de man waar ze veel van houdt.
Een intieme, mooie, warme en emotionele gebeurtenis in kleine kring.
Wat kun je je als ouders gezegend voelen als je kind en schoonkind zo gelukkig zijn!

feel good movie...

Tegenwoordig durf ik het wel te bekennen: ik ben dol op feel-good-movies!
Ik kijk niet uitsluitend dit soort films, nee hoor. Maar met het ouder worden bemerk ik bij mezelf een toenemende behoefte aan films die me achterlaten met het idee dat de wereld zo slecht nog niet is. Meestal duurt dat gevoel niet zo lang, maar alla...:-)
Ik zag onlangs de film The Best Exotic Marigold Hotel en ik heb ervan genoten.
De film, gebaseerd op de roman These Foolish Things van Deborah Moggach is gemaakt door John Madden en hij had de complete crème de la crème van de Engelse acteerwereld tot zijn beschikking.
Want "oude rotten" Judi Dench, Tom Wilkinson, Bill Nighy en Maggie Smith blijven m.i. prachtig om naar te kijken, hoe oud ze ook worden.
De film gaat over een groepje van zeven Britse pensionado’s dat neerstrijkt in een aftands Indiaas hotel voor ouderen, dat in de folder stukken mooier leek.
Alle zeven hebben zo hun eigen redenen voor het vertrek naar India. Bij aankomst blijkt van de beloofde luxe maar weinig waar te zijn. Manager Sonny denkt van de stoffige bouwval een mooi ouderen resort te kunnen maken. Zijn goedbedoelde maar amateuristische pogingen om zijn hotel in orde te krijgen zijn vermakelijk en eigenlijk bedoeld om zijn moeder te bewijzen dat hij wel zijn mannetje staat. Omdat de bejaarde reizigers allemaal behoorlijk verschillend zijn reageren ze ook allemaal verschillend op de slechte staat van het hotel.
Douglas en Jean hebben een veertig jarig huwelijk waar de sjeu al jaren vanaf is en merken in India hoe zeer ze uit elkaar zijn gegroeid. Hij geniet met volle teugen van India, maar zij klaagt altijd en komt het hotel niet uit.
Ook Muriel is alleen maar aan het zeuren. Zij is naar India gekomen omdat ze hier eerder een nieuwe heup kon krijgen, maar is uiterst achterdochtig en zelfs racistisch.
De weduwe Evelyn probeert er het beste van te maken. Haar man liet haar met schulden achter en ook in India kan ze nauwelijks rondkomen.
De versierder Norman en mannenverslindster Madge zijn op zoek naar hartstocht en op de vlucht voor hun leeftijd en teruglopende kansen een partner te vinden.
Graham woonde als jongen in India en gaat een oude vriend opzoeken. Daar heeft hij zijn reden voor, blijkt later.

Een van mijn lievelingsactrices Judi Dench speelt Evelyn. Ze zegt over de film en haar rol hierin: "Ik sta wat anders in het leven, minder afhankelijk, maar heb ook mijn man verloren, elf jaar geleden, en zie mezelf ook niet in een bejaardentehuis wonen. De westerse neiging om ouderen in een kamertje te stoppen waar ze de hele dag televisie kunnen kijken en we geen last van ze hebben, vind ik afschuwelijk. In India en andere exotische culturen gaat dat veel respectvoller, dat heeft mij altijd aangesproken. Toen mijn man nog leefde, hebben we op zeker moment een groot huis gekocht waar we met de complete familie introkken. We hebben daar twaalf jaar met z’n allen gewoond, tot mijn moeder en schoonmoeder overleden. Nu nog woon ik samen met mijn dochter en kleinzoon in één huis." ....
"In dat opzicht vind ik deze film dapper en goed geslaagd, met precies de juiste toon: wel eerlijk, maar niet te zwaar. Je moet vooral niet vergeten een beetje om het leven te blijven lachen.`
Acteur Bill Nighy zegt: "Wat mij aansprak in het scenario was het gegeven dat mensen in zo’n uitheemse cultuur worden bevrijd van angsten en vooroordelen. Dat is een onderwerp dat sowieso belangrijk is, ongeacht je leeftijd. Ze zeggen dat tieners ooit zijn uitgevonden door een marketingafdeling; volgens mij geldt dat voor ouderen net zo goed. Die marketingblik heeft onze samenleving de laatste decennia enorm veranderd. Zodra je buiten de hoofddoelgroep valt tel je opeens nog maar half mee. Ik moet zeggen dat ik zelf helemaal niet met de ouderdom bezig ben. Of ik ooit met pensioen ga, daar heb ik nooit serieus over nagedacht – ik ga het liefst improviserend door het leven."

Als je ook van dit genre films houdt, ga dan zeker kijken zolang het nog kan!

puur en grappig...

Al ooit eerder had ik in dit blog een lijstje met zuid-afrikaanse woorden en uitdrukkingen. Ik blijf het zó ongelofelijk boeiend vinden dat ik er nog eens een rijtje tegenaan gooi!
Het mooie aan zuid-afrikaans vind ik dat de taal zo puur is gebleven, hoewel dat in het huidige Zuid-Afrika wel steeds minder schijnt te worden.
Sommige woorden zijn uitgesproken mooi, zie euthanasie of plagen.
En sommige zijn grappig voor ons Nederlanders, zie spiernaakt, scooter of flirten.
Andere woorden zijn dan weer merkwaardig, zie operatiezuster.
Enfin... lees maar of jullie het net zo interessant vinden als ik.

aansitterig - aanstellerig, overdreven emotioneel
dwelms - drugs
afdraaipad - afrit, afslag
kaalgat - spiernaakt, poedelnaakt
befoeterd - slecht gehumeurd
plakkies - slippers
blikemmer - lieve hemel, sodeju
genadedood - euthanasie
borslappie - slabbetje
skemerkelkie - borrel
aftrekplek - parkeerplaats langs de snelweg (dus geen zgn. afwerkplek:-)
broekiekouse - panties
siel uittrek - plagen, pesten
sneesdoekie - papieren zakdoek
bromponie - scooter
korrelkop - brompot, mopperaar
eksie-perfeksie - fantastisch, geweldig
fooi - honorarium, wettelijk verschuldigde gelden
rolbektrui - coltrui
gemeenskap hê - gemeenschappelijk godsdienst hebben
klasdraf - college lopen
lekkergoed - snoepgoed
gestremd - gehandicapt
boetebessie - vrouwelijke parkeerwachter
knoffelhuisie - teentje knoflook
inkopies - boodschappen
frokkie - mouwloos hemd
kitsbank - geldautomaat
sonstrepe - coup soleil
vonkelwyn - mousserende wijn,champagne
kleefbroekie - legging
skiktyd - flexibele werkuren
kuiermense - gasten, logés
laslappie - patchwork
alleenloper - vrijgezel, alleenstaande
spookasem - suikerspin
ogies maak - flirten
skottelgoed - de vaat, servies
grondboontjiebotter - pindakaas
plaatjoggie - discjockey
riller - thriller
kitskos - kant-en-klaarmaaltijd
teatersuster - operatiezuster
strokie - kassabon

Welk woord vinden jullie het grappigste of mooiste?

een beetje integer?

Al eerder in dit blog besteedde ik aandacht aan het begrip Integriteit.
Wat is eigenlijk de definitie van integriteit?
Rechtschapen, ter goede trouw, onomkoopbaar, zich niet laten corrumperen voor geld, seks of macht.
Ja, dat weten we wel... ik ook. Maar waarom krijg ik dan steeds meer het gevoel dat het een leeg begrip is geworden?
De tijdschriften en cursussen waarin met het item Integriteit wordt geschermd, zijn talloos. Integer leven met respect voor anderen, met respect voor de omgeving en voor de natuur, bezinning op je motivaties...wie er in is geïnteresseerd kan materiaal genoeg vinden.
Maar het is echter wel jammer dat we in ons dagelijkse leven steeds meer met het tégendeel van integriteit worden geconfronteerd. We lezen over de bonuscultuur en maken ons ontzettend boos. We horen over wetenschappelijke onderzoekers wiens grote duim de belangrijkste rol in hun werk speelt. We zien therapeuten die hun patiënten nog verder de put in helpen. Kamerleden die volledig de mist ingaan omdat ze doen alsof ze van alles op de hoogte zijn, zelfs van niet bestaande feiten. En zo kan ik gerust nog een uurtje doorgaan. Want hoewel integriteit tegenwoordig hoog scoort op belangrijkheid zijn er steeds meer grote en kleine schandalen aan de orde van de dag.
En de integriteitsvraag beperkt zich niet tot publieke figuren, al horen we daar het meest van.
Ook in ons eigen leven krijgen we ermee te maken, of liever gezegd met het gebrek eraan.
In het huidige tijdperk, waarin het ego van een persoon belangrijker is dan ooit tevoren, is integriteit m.i. steeds zeldzamer aan het worden. Ik moet nog wel eens aan de woorden van Ien Dales denken. Voor iedereen die niet weet over wie ik het heb: zij was minister van Binnenlandse Zaken in het derde kabinet Lubbers en zette hier onder meer het thema integriteit van overheid en politie op de agenda. Ze sprak toen de prachtige woorden “een beetje integer kan niet”. En terecht: je kunt niet min of meer integer zijn; je bent het of je bent het niet.

En dan kom je uiteraard tot de vraag hoe integer je zelf bent. Vaak zijn we veel minder integer dan we zelf denken. Eigenbelang is niemand vreemd en manipuleren doen we soms onbewust. Natuurlijk zeggen we dan allemaal dat we próberen integer te zijn. Maar proberen is hetzelfde als "een beetje integer", lijkt me.
Wat betekent integriteit voor jou en vind je jezelf altijd integer?

poging...

Het eerste resultaat van de schildercursus die ik volg, is af.
Het is geschilderd naar een doek van Botéro, de Zuid-Amerikaanse schilder die zeer herkenbare schilderijen maakt. Het zijn doeken waarbij een glimlach op z’n plaats is. Hij schildert bij voorkeur voluptueuze vrouwen en mannen in vreemde, komische houdingen. Zijn kunst heeft iets overdadigs, soms met een humoristisch en dan weer met een ontroerend effect.
Het werk trekt me aan door de levensvreugde die er uit spreekt.
Het was niet de bedoeling het te kopiëren maar meer als houvast voor een beginneling.
Jammer genoeg krijg ik het schilderij niet echt scherp op de foto en zijn de kleuren ook niet helemaal zoals ze in het echt zijn!

fijne Pasen...

De tijd gaat zo vreselijk snel, om er maar weer eens een goed cliché in te gooien! De dagen vliegen en wij vliegen mee....
Onze tuin is momenteel een puinhoop. Jammer met Pasen maar het is niet anders.
De tuinlui zijn bezig geweest alle boomstompen, hardnekkige struiken en verwilderde planten eruit te halen. Dat is aardig gelukt en er is een groot stuk vrij gemaakt voor een gazon.
De randen zijn afgezet met houten latten. De paden hebben worteldoek en daarop een flinke laag boomschors gekregen. De nog goede planten zijn overgepoot naar andere gedeelten van de tuin en ik ga vanmiddag een flinke lading voorjaarsbloeiers halen om het toch nog een beetje fleurig te maken met Pasen.
Ik plaats nog geen foto van de tuin, want het ziet er allesbehalve gezellig uit.
Wat wel gezellig en heel mooi is: de enorme bos bloemen die ik van mijn schoonzoon kreeg voor alle goede zorgen tijdens hun verbouwing.
Wat bof ik toch! Zowel met de bloemen als met mijn (schoon)kinderen!

Allemaal heel gezellige Paasdagen toegewenst

geen inspiratie...

Blogstilte afgelopen week. Geen zin, geen inspiratie en geen tijd!
Was zó in de weer met het buitengebeuren en het mooie weer, dat bloggen er even bij inschoot.
Wel leuke dingen gedaan als naar De Factorij in België met Oudste, lunchen in een écht Belgisch eettentje aan een watertje (waar een jonge Belg vissen van de ene kant van het meertje naar de andere kant bracht...ongelogen: een levende Belgenmop!) Daarna heerlijk in haar tuin met stapels tuinbladen om samen te bekijken hoe deze tuin rondom de boerderij kan worden aangepakt.
En samen met Hubbie genoten van de zonnige terrasjes, lekker buiten eten, met het eerste glaasje wijn na ruim een maand!
Nieuwe stoelen voor de veranda gekocht want de vorige waren echt óp, de potten gevuld met kleurige voorjaarsbloeiers en alvast wat planten overgepoot omdat volgende week een gedeelte van de tuin gazon wordt.
Een workshop Granny Squares Haken gevolgd, omdat er natuurlijk een zelfgemaakt babydekentje hoort te komen van een aanstaande oma:-)
Mijn schildercursus gaat gewoon door maar bij mijn cursus Engelse Conversatie was het de laatste les. Ik heb me meteen ingeschreven voor een vervolg want ik heb er echt van genoten dit jaar.
Tot mijn verbazing was ik bovendien helemaal geboeid door het boek van Thera Coppens over Marie Cornélie gravin van Wassenaer Obdam (dat ik te leen had gekregen van een lieve medecursiste Engels). Het boek bestaat voor het grootste gedeelte uit haar geannoteerde dagboek dat verhaalt van haar leven en met name de reis die ze maakte naar St. Petersburg, in gezelschap van o.m. kroonprins Willem Frederik van Oranje en zijn vrouw Anna Pavlovna.
Niet het genre wat ik gewoonlijk lees, maar buitengewoon leerzaam en boeiend.
En we hebben onze eerste vaccinaties voor de reis naar Indonesië gehaald en ons uitgebreid laten voorlichten over alle gezondheidsregels.
En zo ging de week heen...
Toen ik vanochtend bedacht dat ik toch nodig ook nog wat moet bloggen was de inspiratie nog steeds ver te zoeken!
Of het komt door de verkoudheid die me al enige tijd hardnekkig blijft plagen, of door de verandering van het seizoen weet ik niet...maar veel meer kunnen jullie niet verwachten momenteel, vrees ik:-)
Fijn weekend!