Hoe zal onze weg zijn…

Hoe gaan we het ouder worden aanpakken in de eenentwintigste eeuw?
In haar ironisch bedoelde boekje “Laat me niet alleen” geeft Renate Dorrestein een grappige zelfhulpcursus inclusief de antwoorden. (“Hebben we hier een probleem? Nee, we hebben een uitdaging!)
Maar als je de cijfers bekijkt is er best reden om bezorgd te zijn. Voorspeld is dat er in 2050 vier miljoen 65-plussers zijn. Dat zijn zes niet-werkenden op elke tien werkenden. En dan zijn er van die vier miljoen ouderen ook nog 1,3 miljoen hoogbejaard, dus 80 jaar of ouder.
Dus ja… hoe gaan we dat aanpakken? Want wat nu al enigszins zichtbaar wordt is dat de solidariteit van jongeren met ouderen onder druk komt te staan.
Nu blijven we tegenwoordig gelukkig langer vitaal en gezond dan de generaties vóór ons. We blijven langer werken, hebben een gezondere leefstijl en zijn mondiger dan onze voorouders.
Maar toch: ouderdom gaat vaak ook gepaard met eenzaamheid, afhankelijkheid en financiële terugval. Want niet elke bejaarde hoort tot die vitale seniorengroep die ons in de media wordt voorgespiegeld. Van die slanke, gebruinde, goed in hun haar zittende eigenaren van tweede huizen in Spanje met een flink aandelenpakket achter de hand. Want dat heeft met de werkelijkheid weinig te maken. De overvolle bejaardenhuizen laten een heel andere seniorengroep zien!
Geld en achtergrond maakt ook veel verschil overigens: kijk maar eens naar de mensen in particuliere bejaardenhuizen versus de bewoners van talloze bejaardenhuizen met kleine kamertjes en etenslucht in alle gangen.
Het best kunnen we dus met een goed gevulde beurs oud worden:-)
In onze gemeente staan er heel wat bejaardenhuizen. Wellicht dankzij de rustige en groene omgeving wonen er dus relatief veel senioren. Wij kunnen hier van dichtbij het verschil zien tussen diverse ouderen. Van de deftige mevrouw die elke ochtend in een grote Mercedes stapvoets naar de supermarkt rijdt tot de mevrouw die zielig ineengedoken in een rolstoel naar diezelfde supermarkt wordt gereden.
"Och” zei een vriendin in een jolige stemming "ze komen er allebei!"
Ja,ja.
Over de manier waarop moeten we het in de toekomst nog maar eens hebben!

eindelijk...

Eindelijk is het zover!
Na maanden van zoeken, oriënteren en afwegen is de beslissing daar!
Ik heb mijn ontslag genomen en dat betekent dat ik met ingang van 1 maart a.s. niet meer tot de werkende klasse behoor.
Gedurende drie, vier maanden ging ik door een moeilijke periode. Pas toen ik hulp kreeg werd me duidelijk dat ik een fikse burn-out had.
Over de oorzaken wil ik het niet uitgebreid hebben maar het was zeker geen voordeel dat mijn werk en mijn werkomstandigheden me steeds meer gingen tegenstaan.
Ik heb deze periode als erg moeilijk en zwaar ervaren: ik werd geconfronteerd met de vraag of ik zo wilde doorgaan of een heel andere weg wilde inslaan. En ook het verlies van twee lieve vriendinnen maakte dat ik, maar ook mijn man zich opnieuw op onze toekomst gingen oriënteren.
Uiteindelijk besloten we, na veel, héél veel gesprekken het roer om te gooien.
We kwamen tot het besluit dat ik ontslag zou nemen en dat hij twee dagen per week minder zou gaan werken. (Momenteel heeft hij én een drukke baan en is hij raadslid in onze gemeente. Voor dat laatste krijgt hij in de toekomst meer tijd en dat zal hem zeker meer rust en voldoening geven.)
Op het moment dat we dit beslisten wisten we natuurlijk dat het consequenties had.
Financieel is het een flinke aderlating. Onze levenswijze zullen we ongetwijfeld moeten gaan aanpassen.
Maar we vertrouwen er op dat dit opweegt tegen de vrijheid die we krijgen en de tijd die we kunnen besteden aan dingen die we belangrijk en/of fijn vinden.
Ik heb een lijst gemaakt van dingen waar ik me mee bezig wil gaan houden.
Zo wil ik mijn creatieve kant veel meer gaan ontplooien. Een begin heb ik alvast gemaakt met een cursus Portret Boetseren. Ook ga ik weer cursussen Verhalen Schrijven volgen en meer schrijven. Daarnaast ben ik weer aan het Nordic Walken met mijn clubje en gaan we meer Culturele Dagen inlassen. En wellicht dat ik ook mijn vrijwilligerstaak ga uitbreiden.
Ook hebben Hubbie en ik alvast twee leuke vakanties geboekt: één naar Toscane in mei en één naar de Provence in juni.
Wij hebben er ontzettend veel zin in en zien de toekomst weer met vertrouwen tegemoet.
Eindelijk begint het weer te kriebelen…!