geur...

Ik ben dol op geuren. Nou ja... natuurlijk niet op alle geuren!
Veel mensen in een vochtige bus of trein, dat is niet echt iets waar ik blij van word. Net zo min als van de geur van onze oude hond als hij in de regen heeft gelopen of de geur van een urinoir waar ik langs loop.
Maar ik bedoel natuurlijk plezierige geuren. Ik denk dat ik veel eerder geuren herken dan mensen:-)
Gisteren las ik in het NRC een artikel over geuren en de invloed die ze kunnen hebben op het koopgedrag van mensen. Ik wist dat al veel winkels kunstmatige luchtjes de winkel inpompen om de koopzin aan te wakkeren. De geur van pasgebakken brood op de foodafdeling, de geur van bloemen bij de cosmetica en natuurlijk de dennengeur met Kerst.
Maar geur gaat tegenwoordig letterlijk veel verder.
Bij de Rolls Royce fabrieken bijvoorbeeld steeg de verkoop aanzienlijk toen men een geurdispenser met de kunstmatige geur van leer onder de stoelen aanbracht!
Bij Connexxion gebruikt men een naar fris afwaswater ruikende geur om de reizigers zich meer op hun gemak en zelfs veiliger te laten voelen.
In gangen en cellen van politiebureaus in Rotterdam-Rijnmond gebruikt men een speciale sinasappelachtige geur om arrestanten rustiger te houden.
Bij Singapore Airlines is geur, kleur en sfeer helemaal goed doordacht. Stewardessen zijn allemaal even groot, hebben dezelfde borstomvang (!), dezelfde make-up en gebruiken allemaal hetzelfde huisparfum dat ook in de vliegtuigen gebruikt wordt! Een snufje en je herkent Singapore Airlines uit duizenden!
Nog bonter maakte de hotelketen Swissôtel het. Ze lieten een luxueuze huisgeur ontwikkelen die in alle filialen van deze keten gebruikt moest worden. De "fragant artist" die de geur ontwikkelde mengde -echt waar- de geur van geld met die van frisse alpenweiden en ijle berglucht!
En dit is echt maar een heel kleine greep uit bedrijven die geurgebruik hanteren. Bedrijven als IKEA, H&M, en Volvo hebben al lang een eigen bedrijfsgeur. In de Parijse Galeries Lafayette wordt op de babyafdeling kwistig met een wasverzachtergeurtje gestrooid en bij de visafdeling van Walmart ruik je op de visafdeling een artificiële zeelucht!
En het kan nog gekker: door het succesverhaal van Swissôtel gaf de Zwitserse regering opdracht een "Zwitserlandgeur" te onwikkelen.
Degene die de opdracht kreeg keek hier niet raar van op: ze had al eens iets soortgelijks gedaan: ze componeerde al eens de geur van Parijs. En geloof het of niet: hiervoor gebruikte ze odeurs van overvolle asbakken, duivenpoep, slachthuizen maar ook van wijn en chique damesparfums!
Dat ademen wij dus allemaal onbewust in, zelfs zonder dat je doorhebt dat je uberhaupt iets ruikt. En klaarblijkelijk hebben we allemaal een goed geurgeheugen want na een jaar is ons geurgeheugen nog voor 65% intact, terwijl ons visuele geheugen al na drie maanden met 50% is afgenomen.
Ik vond het vreselijk boeiend om te lezen maar was best geschokt te ervaren hoever deze trend al is doorgezet.
Naar aanleiding daarvan zat ik wat voor me uit mijmeren over wat mijn "eigen huisgeur" zou moeten bevatten als ik die zelf zou mogen ontwikkelen (gesteld dat ik dat al zou wíllen). Ik ben er nog niet uit: er zijn al veel mogelijkheden de revue gepasseerd.
Maar mocht ik zover komen dan ga ik hem beslist bottelen! Tegen die tijd geef ik je voorrang bij het bestellen;-)

En jij: uit welke componenten moet "jouw huisgeur" bestaan?

bergen energie opgedaan…

"Hier scheen 't geluk bereikbaar", aldus J.C. Bloem, de beroemde dichter, over Bergen.
En dat klopt!
Heerlijk een weekend lang uitgewaaid in Bergen.
Prima hotelletje, lekkere lange strandwandelingen, terrasjes met rosé, heerlijke salades, bekenden van héél lang geleden tegengekomen en bijgekletst, met mooi boek uren in de schaduw.
Uitrusten van werk en lekker tijd voor elkaar. Het was heerlijk.
Heb het gevoel veel langer weggeweest te zijn.
De energie stroomt weer!

Verschillende bekende schrijvers wandelden ooit in Bergen rond, tientallen huurden er huisjes om in alle rust te kunnen werken of verpozen.
Herman Gorter verbleef er heel regelmatig en schreef er het o.a onderstaand gedicht, dat op de placemat stond van het eetcafé waar we aten.

Zie je ik hou van je (door Herman Gorter 1864-1927)

Zie je ik hou van je,
Ik vin je zo lief en licht -
je ogen zijn zo vol licht.
Ik hou van je, ik hou van je.
En je neus en je mond en je haar
en je ogen en je hals waar
je kraagje zit en je oor
met je haar ervoor.
Zie je ik wou graag zijn
jou, maar het kan niet zijn,
het licht is om je, je bent
nu toch wat je eenmaal bent.
O ja, ik hou van je,
ik hou zo vrees'lijk veel van je
ik wou het helemaal zeggen -
Maar ik kon het niet zeggen.

genieten...

Op een dag deed ik inkopen in een dorp verderop.
Meteen bij aankomst in dat dorp moest ik alweer op zoek naar een toilet, want ja: boven de vijftig!
Omdat ik geen toilet zag dat voor publiek toegankelijk was besloot ik naar een restaurantje te gaan en meteen maar mijn, er ’s morgens bij ingeschoten, koffie te nemen. Toen ik op zoek was naar een tafeltje zag ik vanuit mijn ooghoek een zwaaiende hand. Ik keek en zag een wat ouder echtpaar zitten dat mij vaag bekend voorkwam.
Aarzelend ging ik hun richting. Dichterbij gekomen zag ik dat het bekenden waren van één van mijn zussen. Ik had ze wel eens op hun verjaardagsfeest ontmoet.
Ik schoof aan en tegelijk bracht de serveerster hun de bestelde koffie en appelgebak met slagroom.
Ik bestelde ook een cappucino en zocht in mijn gedachten naar hun achtergrond.
Ik wist het weer: al lang gepensioneerd, wonend in hetzelfde dorp als mijn zus, mannen vroeger collega’s geweest. Ze hadden volwassen kinderen en ook kleinkinderen als ik me niet vergiste.
“Hoe gaat het” informeerde ik.
"Slecht" antwoordde de man. Zijn vrouw knikte instemmend.
Ze kregen de pokkenpest van het aanhoudend slechte weer. Zijn spieren deden aan alle kanten pijn en hij had een verkoudheid die maar niet over wilde gaan. Hij hoestte als een gek en sliep nauwelijks meer.
“Wat vervelend voor je. Maar er wordt gelukkig beter weer voorspeld voor de komende week” antwoordde ik.
“Nou, dat zullen ze ook wel weer mis hebben. Ze kunnen het nog geen dag goed voorspellen daar” zei hij. Zijn vrouw knikte wederom instemmend.
Mijn cappucino werd inmiddels gebracht en zij vroeg me waarom ik geen gebak nam. Ze kon niet geloven dat ik daar niet van houd.
“En mijn littekens spelen ook op met dit klereweer. Je weet toch wel dat ze me vier jaar geleden helemaal open hebben gemaakt?” vroeg de man.
Ik had het vaag in mijn geheugen, wist er niet het fijne van en vroeg waaraan hij dan was geopereerd. Dat had ik beter niet kunnen doen.
Hij trok zijn overhemd uit zijn broek en liet mij een, inderdaad behoorlijk, litteken zien.
Zijn vrouw keek afwisselend naar mij en de buik van haar man.
Ietwat gegeneerd knikte ik en probeerde de aanblik van die witte, grote buik uit mijn geheugen te krijgen.
Toen hij weer zat vroeg ik hoe het met hun kinderen en kleinkinderen ging.
“Och, daar hoor of zie je nooit wat van” zei de man. “Alleen als ze wat nodig hebben kunnen ze komen. Altijd zijn ze druk, druk, druk. En vraag me niet waarmee…met al die onzinnige dingen die zij belangrijk vinden zeker. Maar een keer komen, ho maar”.
Zijn vrouw knikte en mompelde instemmend: “ho maar”.
Ook op mijn vraag hoeveel kleinkinderen ze eigenlijk hadden werd schamper geantwoord. Het waren er vier, maar ook die zagen ze zelden: “ja met een verjaardag en dan nog het liefst die van hun zelf want dan weten ze dat ze geld krijgen."
Inmiddels was mijn cappucino en mijn gespreksstof op. Ik rekende af en zei ze gedag.
De man riep me achterop: “je kunt er maar beter van genieten, dat doen wij ook!”
En hij hief zijn appelgebakje met slagroom naar me op.