Weer terug.....

Weer terug van twee heerlijke weken in de Provence.
Eén week in een prachtige en sfeervolle gîte, in de buurt van de Mont Ventoux.
En één week in een ruim en authentiek huis in de Drôme Provençal met de kinderen, schoonkinderen en hét kleinkind!
Fototoestel vergeten (zal ook eens een keer niet bij ons!) dus behelpen met de mobiel.
Gelukkig hadden de anderen wel een camera bij zich.
In een volgend logje zal ik proberen wat te laten zien.
Voor nu: fijne vakantie voor iedereen die nog gaat. Hopelijk hebben jullie het net zo fijn als wij het hadden!

nog te wensen voordat...

Toen we laatst met een groep vrienden een brunch bij ons thuis hadden, was het gesprek zeer geanimeerd, ongetwijfeld mede door het mooie weer, het lekkere eten en drinken.
Op zulke dagen lijkt het leven vanzelfsprekend, makkelijk, soepel en voorspoedig. Iedereen vergeet voor even de minder mooie dingen, de teleurstellingen, zorgen en/of wijkende gezondheid. Kortom: het was one of those days!
Op een gegeven moment deden we weer "een rondje". Dat is nogal in zwang bij onze vriendengroep. Een rondje met meningen, ideeën of verwachtingen over van alles en nog wat.
Nu ging het over wat we allemaal nog wilden doen voordat we 75 jaar waren.
Bij de meeste van ons is tot daar nog zo'n 15 of 10 jaar te gaan. Er zijn gepensioneerden, vutters maar ook werkenden in de groep. De meesten hadden wel één of meerdere dingen die ze nog wilden ervaren of doen. Daarnaast zeiden de meesten te hopen dat hun leven op de huidige manier zou mogen doorgaan. En natuurlijk dat wij (en de onzen) gezond mogen blijven.
Het was heel leuk te horen wat iedereen nog graag verwezenlijkt zou willen zien. Veel reizen, was een veelgehoorde wens: naar India, New York of Marokko, het bezoeken van een bepaalde plek met een herinnering, mooi vrijwilligerswerk...en een enkele pikante wens was er natuurlijk ook:-)
Mijn wens was dat ons leven mag blijven zoals het is, gelukkig en gezond. Daarnaast zou ik nog een boek willen schrijven, al is dat wel ambitieus. Hoeft geen boek te zijn dat professioneel wordt uitgegeven, mag ook in eigen beheer. Ik schrijf al geruime tijd korte verhalen en een compleet boek lijkt me een uitdaging.
En ja: we beseffen allemaal dat je wensen niet te lang moet uitstellen, zeker op onze leeftijd:-).
De dagen na de brunch ben ik dus een aantal ideeën gaan uitwerken. Heb veel speurwerk verricht om bepaalde feiten te checken, en een voorlopige verhaallijn uitgezet. Van daaruit ga ik nu heel voorzichtig de eerste schreden zetten op het pad naar een boek! Ik weet wel dat Jan en alleman tegenwoordig wil schrijven en dat dat echt niet altijd mooie producten oplevert, maar wat heb ik te verliezen? Schaar ik me hoogstens in de grote groep "would-be" hobbyschrijvers.
Mijn I-pad gaat in de vakantie mee, zodat ik ook in Frankrijk verder kan. Want nu het kriebelt, kan ik er moeilijk mee stoppen.
Of ik het kan weet ik niet, maar ik gá ervoor!

voorpret...

Ik kijk elke week wel een keer naar de sites van onze vakantieverblijven van deze zomer.
Het duurt nog wel even voor we gaan maar de voorpret is zó leuk!
Inmiddels is hier ook alles weer geregeld met ons huis. We willen het niet onbewaakt achter laten als we weg zijn dus we hebben weer prima oppas geregeld. Wel zo fijn en veilig!
De eerste week van ons verblijf in de Provence hebben we een gite gehuurd.
Onderstaand een paar foto's van dit eerste verblijf!

 

Voor de tweede week huurden we een groot huis,  ook in de Provence maar elders.
Die week komen onze oudste dochter, haar man en haar kind, én onze jongste dochter met haar partner een weekje logeren.
Het huis is groot genoeg: voor ieder stel is er een aparte kamer en badkamer.
Een gezellig terras met alles erop en eraan en natuurlijk een zwembad om lekker af te koelen.
Hieronder een paar foto's van dit huis.

 

 Mijn man, onze kinderen en schoonkinderen hebben allemaal drukke banen (ik niet...ik lummel maar wat rond:-) en een weekje ongestoord met elkaar optrekken is er niet zo vaak bij.
Dus we verheugen ons er allemaal erg op!
Hoe staat het met jullie vakantieplannen?

rommelmarktvondst...

Vandaag oppasdag.
Dus liepen we, met bij onze kleine Ernst in de wandelwagen, naar ons dorp. Heerlijk weer en Ernstje brabbelde vrolijk en schaterde om zijn eigen voetje, dat hij eensklaps ontdekte.
Tot mijn verrassing was er in het centrum een grote rommelmarkt, waar we van te voren niks van wisten. Meestal staat zoiets wel in een lokaal blad of zo, maar nu dus blijkbaar niet.
Nou, zéér naar mijn zin natuurlijk, zo'n markt!
Hoewel ik me voorneem geen spullen meer te kopen voordat er iets weg is, kon ik toch de verleiding (deze keer, ahum) niet weerstaan. Manlief, die mijn voorkeur voor loodzwaar gietijzer kent, begon al te kreunen toen ik voorzichtig zei: "nou...zijn die niet leuk?" Hij mompelde wat en liep alvast een beetje door, in de hoop dat ik zou volgen, ha, ha. Maar hij had kunnen weten dat die vlieger niet opging:-) "Maar ze kunnen niet in de wandelwagen" zei hij ook nog, de schat. Geen probleem hoor, ik haal ze over een uurtje wel met de auto op!
Want zeg nu zelf!! Deze twee loodzware gietijzeren tuinvazen zijn toch enig? En voor bijna niks op de kop getikt.
Ze zijn ongeverfd en donkergrijs van kleur. Ik denk dat ik zo voorlopig ook zo laat.
Ik ga er nog een nachtje over slapen waar ik ze zet: binnen of buiten.
Buiten met zomerplantjes, of binnen met wat ?? erin.
Suggesties zijn van harte welkom.

 

tin is in...

Op 2 februari 2012 liet ik op mijn blog een paar antieke tinnen borden zien die ik pas gekocht had.
In de reacties lieten veel lezers weten niet van tin te houden. Ze zagen het als ouderwets en oubollig.
Het grappige is dat sindsdien tin een ware revival heeft doorgemaakt (niet door mijn blog, hoor, zoveel invloed heb ik helaas niet:-) In veel blogs over sobere en stoere inrichting zie ik de tinnen voorwerpen opduiken waar we destijds niet aan moesten denken. Vroegah...toen stonden bij mijn oma de eikelkannen op de kast en hingen de lepelrekken aan de muur. Ik ben ervan overtuigd dat dat bij veel van jullie grootouders het geval was. Of niet?
Hoe dan ook: ik ben dol geworden op tin. Niet op alle tin natuurlijk. Geen versierde, krullerige toestanden natuurlijk. Maar vooral de antieke, eenvoudige vormen van tin.
Inmiddels heb ik al heel wat borden (daar ben ik dol op!) verzameld. Ook een cloche, een schaal, een melkkannetje en suikerpotje, en wat onderzetters. (Helaas zijn de onderzetters niet de goede maat, dus wie nog onderzetters voor me weet van 11-12 cm. doorsnede, zou me helemaal gelukkig maken.)
Ik heb er wat foto's van genomen. Natuurlijk staat het niet allemaal bij elkaar zoals hier, dit is voor de foto bijeen gezet. De etagère staat in de keuken; de borden op elkaar met een paar ballen en wat decoratie, en het roomstelletje staat bij een zwart servies.
En jullie kennen mijn vaardigheid in het nemen van foto's: in het echie staat het vééel leuker:-)

 

 

 

 

pffff.......

Hele spannende weken hier geweest.
Hubbie kreeg van het een op het andere moment gezondheidsproblemen. Na een reeks intensieve onderzoeken kregen we de uitslag. Gelukkig was die goed. Hij is door het oog van de naald gekropen, volgens de arts. Op een kleine operatie na en een geregelde controle in de toekomst is er geen vervolg te verwachten.
Beiden waren we uiteraard ontzettend gespannen, hoewel de onderzoeken en de uitslag snel op elkaar volgden. Maar de twee weken van onzekerheid hebben er flink ingehakt.
We dachten dat we euforisch van vreugde zouden zijn bij een goede uitslag (én natuurlijk waren we ook blij, opgelucht en dankbaar) maar eigenlijk waren we méér uitgeput.
Na een paar dagen en vele felicitaties later is dat gelukkig over en kunnen we weer opgelucht adem halen.
Maar het besef dat je leven van het ene moment op het andere zómaar een fatale draai kan krijgen zal ons lang bijblijven. Als zoveel gezonde mensen hadden we altijd een beetje het gevoel dat zoiets anderen treft maar niet jezelf.
Die vergissing zullen we nooit meer maken!

paar dagen weggeweest...

Begin mei gaan we er meestal een paar dagen tussenuit.
5 Mei is de verjaardag van mijn man en we kunnen hem geen groter plezier doen dan met een leuk tripje.
Dit jaar gingen we dus naar Maastricht, of liever gezegd naar Belgie (5 minuten over de grens:-)
Het waren heerlijke dagen. De indrukken buitelen nog door elkaar in mijn hoofd.
We hadden een bed and breakfast geboekt in Belgie, net over de grens bij Maastricht: http://www.villabayard.nl/
Het bleek een heerlijke stek! Een bed and breakfast zoals er niet veel zijn: mooie ambiance, spontane en hartelijke gastvrouw, en in dit geval ook leuke overige gasten.
De gastvrouw was een voortreffelijk kokkin (tja...bij Beluga gewerkt, wat wil je!) en verzorgde voor ons op een van de avonden een viergangen diner dat klonk als een klok.
We verkenden Maastricht en omgeving van achter naar voor. Wat een leuke stad toch. Niet alleen maar de grote winkelketens, maar bijzondere en onbekende winkeltjes en galerietjes. Geen museum gedaan dit keer, want daar gaan we nog eens apart voor. Een gedenkwaardig diner in een bistrootje dat ons door onze gastvrouw was aanbevolen. Waar ze helemaal gelijk in had!
De volgende dagen zijn we de omgeving gaan verkennen.
Het heerlijke weer werkte zeker sfeerverhogend!
De vele terrasjes, de wandelingen, de omgeving van Maastricht, het Geuldal dat werkelijk ongelofelijk mooi is, met glooingen en dalen, met landgoederen en kastelen.
En natuurlijk wilden we ook een dagje naar Tongeren...met nog steeds die enorme antiekmarkt!
Ook hier weer zo'n feest: de vele straten waar kramen staan met de leukste spulletjes, de vele talen en dialecten die je overal hoort, de grapjes van de kooplui, het plein waar iedereen na afloop van de markt naar toe trekt om te eten en drinken, de lekkere Vlaamse asperges, en als toegift nog een leuke Italiaanse markt in de middag, met Italiaanse lekkernijen, muziek en dans.
En zoals zo vaak op onze tripjes vergeten we foto's te nemen! Ook in Tongeren wilde ik graag wat plaatjes schieten, maar lag de camera nog in de auto, die héél ver weg geparkeerd stond. Geen optie dus om weer terug te gaan. Enfin: in onze hoofden rijgen de mooie plaatjes zich aaneen:-)
Zoals gezegd: heerlijke dagen.
Moe en gammel kwamen we terug, maar vol mooie indrukken.
En het zal zeker niet voor het laatst zijn dat we een trip naar het mooie Zuiden gaan maken!

leuke dingen voor de mensen....

Da benne leuke dinge voor de mense..!
Ik hoor het Paul van Vliet zó zeggen in een van zijn conferences.
Had hij het wel over de "geneugten" van het platteland, maar och...
Gelukkig zijn er hier ook veel leuke dingen voorhanden.
Ten eerste heb ik de nacontrole gehad van mijn gynaecologische operatie. Die was goed en alles waar ik me nog een (klein) beetje zorgen om maakte komt binnenkort ook in orde, volgens de chirurg.
Op dezelfde dag ook weer naar de orthopedisch chirurg geweest. Knie is niet goed, ik ga er geregeld "doorheen" en heb daarna weer een tijdlang pijn. Was al eens eerder teruggeweest, maar dat was onbevredigend. Er was nu een vervanger en die was een stuk voortvarender. Ik had me al voorgenomen  om naar een andere arts te gaan, maar dat was niet meer nodig. Ik kreeg vanmiddag een nogal pijnlijke spuit in mijn knie, waardoor de pijn en ontsteking moeten verminderen. Daarnaast fysiotherapie, en geregelde controle. Het voelt nu al beter:-)
Verder hebben we een lang weekend geboekt bij een mooie B&B in Belgie, net over de grens, zie: http://www.villabayard.nl/. Heerlijk: dagje Maastricht, dagje Geuldal, dagje Tongeren. Is lang geleden geleden dat ik in Tongeren was en ik ben benieuwd of de grote antiekmarkt nog steeds zo ontzettend leuk en groot is als toen.
Ook zijn er twee huizen in de Provence geboekt waar we in de zomervakantie naar toe gaan.
Eerste week gaan we met zijn tweetjes naar een leuke en bijzondere gîte in de Provence. Voor de tweede week hebben we een groter huis gehuurd (ook in de Provence maar weer in een ander gedeelte) en daar komen de dochters, schoonzonen en kleinzoon een weekje bij ons. Ik verheug me er nu al mateloos op! Dorpjes verkennen, wandelen, lekker kletsen, met Ernst poedelen in het zwembad, lekker eten en drinken, kortom genieten van elkaar!
Ik zal t.z.t. de omgeving en de huizen wel eens laten zien.
Samen met het mooie weer zijn dit allemaal dingen waar ik erg blij van wordt.....

antieke kruiken...

Twee weken geleden kocht ik een antieke kruik bij een webwinkel die in korte tijd één van mijn favorieten is geworden: http://www.soberenstoerwonen.nl/
Tijdens onze tripje naar België had ik zoveel van deze mooie kruiken gezien, dat ik er heel graag een wilde. De kruiken doen me denken aan het klooster bij de school waar ik als kind op zat. In de lange gangen waren nissen van steen en daar stonden enkele van deze kruiken. Ze geven een serene, bijna middeleeuwse aanblik in de juiste omgeving (dus niet alleen in een kloostergang:-)
Nadat ik thuis de kruik had geplaatst waar ik hem wilde hebben, zag ik onmiddelijk dat er nog één bij moest voor het beoogde effect.
Toen ik de eigenaresse Arianne van Wijk van Soberenstoerwonen mailde reserveerde ze meteen de andere kruik voor mij. De ontvangst bij Arianne is altijd allerhartelijkst, en het is een genot om in haar mooie woonkamer annex showroom te mogen ronddwalen. Ze heeft zoveel mooie stukken dat ik me altijd moet inhouden om niet met meer thuis te komen dan waar ik voor ging:-)
Ik heb de kruiken al op diverse plekken gehad. Voorlopig staan ze op de grote ronde bijzettafel. Maar op de industriële sitetable komen ze ook mooi uit, en ook op onze eettafel staan ze perfect.
Dus ik ben héél erg blij met mijn aankopen en geniet elke dag van deze antieke kruiken.

 

veertig jaar...update

Ja, die foto's in het vorige logje...
Ik moet zeggen dat wij niet zo erg van de afdeling Memories zijn. Maar voor de gelegenheid had ik het album weer eens tevoorschijn gehaald. We kijken maar zelden oude albums en de trouwfoto's hebben onze dochters vast niet erg vaak gezien en de schoonkinderen nog helemaal nooit.
Ook voor ons zelf was het al jáááren geleden dat we ze bekeken.
Dus eigenlijk toch weer leuk om bij de herinneringen, die op zo'n dag opkomen, ook weer de plaatjes te zien.
We trouwden in 1973. Allebei begin twintig en al in het bezit van twee vaste banen én een heel grote huurflat in een afgelegen uithoek van Hubbies geboortestad. De mogelijkheid die flat te kunnen huren versnelde de trouwplannen overigens behoorlijk.
De trouwdag zelf ging zoals toen de gewoonte was in onze familiekring. Traditioneel.
Er was vooraf veel gedoe geweest over het feit dat ik niet met een katholieke man ging trouwen en diverse familieleden lieten verstek gaan om die reden.
Bleven er (helaas) nog genoeg over die zich overal mee wilden bemoeien:-)
Ik wilde geen witte jurk en ook dat was vreemd in de ogen van menigeen. Mijn taille werd nauwlettend in de gaten gehouden de maanden ná de bruiloft en de verbazing was groot dat het nog vier jaar duurde voordat daar iets veranderde, ha, ha!
Ook Hubbie wilde geen traditioneel pak (maar concludeerde nu bij het zien van de foto's, dat hij dat bij nader inzien beter wél had kunnen doen:-) Verder hadden we beiden nieuwe, knellende schoenen en waren we ook beiden naar de kapper geweest. Ik bleef bijna in een lachstuip toen ik het haar van Hubbie zag: er waren ineens tig golfen ingelegd, als bij een diva uit de twintiger jaren! Hij was er zelf ook niet blij mee, maar de tijd was te kort geweest om er nog wat aan te doen. Ook ik had krullen, maar die waren juist minder sterk gemaakt dan die van mijzelf.
We trouwden op het gemeentehuis in de plaats die pas dertig jaar later onze huidige woonplaats zou worden en we zagen trouwfoto's op dezelfde treden die Hubbie nu geregeld oprent als raadslid!
We gaven geen bruiloftsfeest maar een receptie en diner voor genodigden. Dat deden we in het mooie hotel waarvan (hoe raar kan het lopen in je leven?) onze achtertuinen nú bijna aan elkaar grenzen.
Hadden we destijds toch nooit kunnen bedenken, al vonden we het een mooie plek om te trouwen.
We haalden zaterdag herinneringen op aan mensen die op onze trouwdag waren maar waarvan er al veel dood zijn. Niet in de laatste plaats onze beide ouders natuurlijk. Maar ook familie en vrienden van onze eigen leeftijd. Ook de vele scheidingen die later kwamen bij diverse stellen kwamen boven.
De jonge gezichten van zussen, broers, schoonzussen en zwagers en van onszelf hielden ons lange tijd bezig. En ook de veranderde mode! Heel geestig om die zeventiger-jaren-mode te zien. Hilarisch ook hoe kort de rokken waren van de aanwezige dames! En hoe lang het haar van de heren!
We dachten nog geamuseerd aan het feit dat we 's nachts in onze bruidssuite envelopjes open zaten maken en berekenden of we nu die leuke lamp daarvan konden kopen of niet:-)
Veel is er veranderd in veertig jaar.
En zoals ik al als bijschrift bij de foto's schreef: ze zijn omgevlogen!
Toen we afgelopen zaterdag herinneringen aan de trouwdag zaten op te halen kwamen we tot de conclusie dat we maar één ding weer hetzelfde zouden doen, mochten we weer voor de keus staan.
Voor elkaar kiezen!

veertig jaar...

Vandaag veertig jaar geleden...
ze zijn omgevlogen!!

zou het dan toch....?

Zou het dan toch nog lente worden, mensen?
Hier scheen gisteren en schijnt vandaag een heerlijk zonnetje. Het is weliswaar nog best koud, maar je merkt toch dat de zon al wat kracht heeft.
Wij hebben de afgelopen week een mooie halve houten ton op de kop kunnen tikken en gisteren hebben we twee enorme gietijzeren tuinvazen gekocht.
In die eerste ga ik hosta´s zetten of een minivijver maken, daar ben ik nog niet helemaal uit.
De twee gietijzeren giganten moeten eerst worden geschuurd, met een primer worden behandeld en worden daarna diepzwart geverfd. Ze komen aan weerszijden van de enorme garagedeur van ons huis, dus je snapt: daar kun je niet van die kleine potten zetten.
Ik verheug me erop weer bakken en potten te kunnen beplanten. Er staan ook al diverse trays met kleine violen in licht- en donkerblauw, rose en wit klaar.
De olijfboom gaat van de week weer naar buiten en ook de rozemarijnstruik en de agapanthussen gaan weer naar buiten. Meer planten hebben we dit jaar niet in onze garage gehad. Vroeger had ik enorm veel overblijvende planten, maar al dat gesjouw en gesleep willen we niet meer dus heb ik veel weggegeven.
Met het zonnetje begint ook de energie weer te stromen, alleen de lichamelijke conditie laat nog een beetje te wensen over. De komende weken ga ik hier dus goed aan werken. Want ik wil weer helemaal fit zijn als het "echte werk" begint. Vanmiddag beginnen we aan mijn eerste "lange" wandeling.
Het is ontzettend leuk om te merken hoeveel mensen met me meegeleefd hebben. Kaarten, telefoontjes, bezoek, mailtjes, planten, bloemen, tot complete maaltijden toe!
Iedereen heel erg bedankt!
Ik ben gezegend met al die lieve mensen om me heen.
En nu: op naar de ECHTE lente!

 

                                De foto's zijn niet van mij maar geplaatst om een idee te geven!