Eén jaar later...

Op het Oudjaarsfeest met vrienden speelden we een aangepaste versie van "Vijf jaar later" het programma van Jeroen Pauw. Wij deden "Eén jaar later".
Daarvoor moesten we een aantal vragen beantwoorden met het doel volgend jaar terug te kijken en te zien of en wát er veranderd is in je leven.
Nu was dit vrij onverwacht dus op sommige vragen was het lastig antwoord te geven zonder dat je daar over nagedacht had.
Op een van de briefjes stond voor mij de vraag: Wat motiveert je in het dagelijkse leven? (buiten het leven met partner en kinderen om).
Nu zullen regelmatige lezers best wel door hebben dat ik niet een zorgeloos tiepje ben die wat door het leven heen fladdert. Ik vond het antwoord op die vraag dan ook best moeilijk. Tenslotte leek het me niet de bedoeling dat je een hele verhandeling over je mentale instelling hield. Bovendien heb ik niet het gevoel dat ik maar door één grote motivatie gedreven word.
Het eerste wat me dan ook te binnen schoot is dat mijn dagelijkse leven in het teken van schoonheid staat (groot woord:-)  Ik houd van mooie dingen: de omringende natuur, ons huis, ons mooie dorp, muziek, architectuur, mode, literatuur, etc. Ik zoek in alles het mooie en mijd zo veel mogelijk vuil, lelijkheid en grofheid (wat overigens niet wil zeggen dat ik daar niet tegen kan: in andere omstandigheden dan thuis maakt het minder uit).
Maar toen ik later in de week nog eens over de vraag nadacht, bedacht ik dat ik eigenlijk ook had moeten vertellen dat één van mijn grootste drijfveren in mijn leven "leren" is. Niet persé in strikte zin. Maar toch wel gericht om elke dag weer iets op te steken, iets meer te weten over wat dan ook. Zeker op het gebied van de psyche... dat vind ik oneindig interessant.
Och ja...er zijn natuurlijk veel dingen die een mens kunnen motiveren. Een éénduidig antwoord is daarom best lastig, vind ik.
Wat hadden jullie op bovenstaande vraag geantwoord?

nieuw jaar....

 

Ernst heeft het erg naar zijn zin in het bedje bij opa en oma!
Met zo'n manneke is het nieuwe jaar nu al een succes!

best wishes...

Ik ga er even tussenuit!
Omdat er veel op de agenda staat wil ik alvast al mijn bloglezers heel fijne feestdagen en een goed 2013 wensen.

My wish for you:

Comfort on difficult days,
Smiles when sadness intrudes,
Rainbows to follow the clouds,
Laughter to kiss your lips,
Sunsets to warm your heart,
Gentle hugs when spirits sag,
Friendships to brighten your being,
Beauty for your eyes to see,
Confidence for when you doubt,
Faith so that you can believe,
Courage to know yourself,
Patience to accept the truth,
And love to complete your life.

And if you can't have all that...
Then I wish you enough chocolate
to make it through the tough times...

Janny

 

 

zin en bezinning....

 

Dit weekend vierde ik met mijn chapter van de Red Hat Society ons Jaarfeest.

Dit maal deden we dat in Lochem, een allerliefst dorpje in de Achterhoek. We hadden daar een grote oude boerderij afgehuurd, waar we konden blijven slapen zodat er niet teruggereden hoefde worden.

Het was een pracht feest. We noemden het ons SinterKerstJaarfeest omdat we van alles door elkaar vierden. We hebben eindeloos gepraat, gelachen, gegeten en gedronken. Sommige chapterleden hadden een leuke bijdrage in de vorm van een gedicht, een gruwelijk sprookje, of een Luciavoorstelling en we blérden enthousiast mee met een Chantykoor. We hebben ons dobbelspel met de pakjes gespeeld en dat was weer hilarisch.

Na afloop van de Goede Doelen Kerstmarkt die we zaterdag bezochten dronken we met 6 vriendinnen koffie bij de openhaard in een leuk cafeetje. Het gesprek kwam op onze religieuze belevingen. Voor sommigen van ons zijn die een niet uit te wissen onderdeel van het leven, voor anderen minder belangrijk en voor sommigen (waaronder ik) absoluut non existent.

Naar aanleiding van dit gesprek stuurde mijn Vice me het volgende filmpje dat ik jullie niet wil onthouden.

Het is een commercial maar zo ontzettend geestig!

onze taal...

Lang geleden bestond onze taal nog uit varianten op het Fries, Duits, Engels, etc. Deze oertaal heeft zich door de eeuwen heen ontwikkeld tot wat wij nu Nederlands noemen.

In de loop der tijden en zeker in de meest recente taalgeschiedenis, hebben zich heel veel mensen bezig gehouden met het ABN. Daardoor is er nu een taalnorm ontstaan waaraan we ons vast kunnen houden als we het niet weten. Natuurlijk weet ik wel dat er vaak onzekerheid is over de juiste spelling van woorden, over een al dan niet goede zinsbouw of andere begrippen in onze taal. Nederlands zit ook vaak onlogisch in elkaar, hoor ik soms van buitenlanders.

Ik ben altijd in de Nederlandse taal geïnteresseerd geweest. Dat wil overigens niet zeggen dat ik er ook écht goed in ben. Ik duikel steeds weer in dezelfde taalvalkuilen en het beroerde is dat ik het soms niet eens in de gaten heb. Bijvoorbeeld "groter dan..." of "groter als"... vind ik nog steeds lastig. Ook "je kunt" of "je kan" is me vaak onduidelijk. Mijn taalgebruik is dan ook allesbehalve perfect.

Maar desalniettemin stoor ik me aan taalfouten:-) Tja...

Veel van de fouten die we kunnen maken zijn tegenwoordig eenvoudig te vermijden door de spellingscontroller op onze PC te gebruiken. En anders kunnen we de Van Dale of het Groene Boekje raadplegen. We kunnen we er dus echt wel wat aan doen en daarom begrijp ik niet dat er bijvoorbeeld nog steeds blogs zijn die wemelen van de fouten.

Pasgeleden kwam ik, op dezelfde dag, op twee van die blogs terecht. In één klein stukje zag ik maar liefst 8 taalfouten. En dan heb ik het echt niet over kleine foutjes, maar bijvoorbeeld over het gebruik van d/t en ei/ij. Fouten die dus eenvoudig waren te voorkomen door de controller in te schakelen.

En hoezeer ik de inhoud van zo'n blog soms ook kan waarderen, ik zal er niet snel terugkomen.

Nu ben ik benieuwd: ben ik daarin alleen of lees jij ook geen blogs die veel taalfouten bevatten?

mooi weekend met Het Depot en Seizoen en Stijlroute...

Hoewel het weer niet echt meewerkte was afgelopen weekend toch heel geslaagd.
Op vrijdag ging ik met mijn chapter van de RHS naar Het Depot in Wageningen. Dat was ongelofelijk de moeite waard:

Het Depot is een permanente tentoonstelling over hedendaagse beeldhouwkunst van torsen en fragmenten. De stichting Utopa geeft beeldhouwers hier steun in de rug (leuke woordspeling) door beurzen en opdrachten te verstrekken, door hun werk te tonen en de mogelijkheid te bieden om te verkopen. Anders dan in een museum dus. De oude villa Hinkeloord, waar Het Depot in is gevestigd, heeft zo'n prachtige architectuur dat dit al een bezienswaardigheid op zich is.

De (heerlijke) lunch gebruikten we in Linnaeus, het restaurant van de beeldengalerie. Het heeft een eerlijke keuken met als specialiteit groenten en vergeten groenten. De groenten en kruiden komen uit de directe omgeving en zijn dagelijks vers. Dat geldt overigens voor alle ingrediënten die gebruikt worden. Daar ben ik dol op dus ik kocht gelijk het boek: Van boer tot bord van Heidi Kuin. Het is een kookverhalenboek met daarin de verhalen van negentien biologische producenten en ondernemers in deze regio. Er staan daarnaast ook veel mooie recepten in. Daar gaan we nog veel plezier aan beleven. Heerlijk dat ik nu al deze adressen (met beschrijving) bij de hand heb.

Ook het park waar Het Depot in staat, is de moeite waard, zeker in de zomer.

Kortom: een heerlijke omgeving. Kunst, natuur en gastronomie op één plek binnen handbereik, wat wil je nog meer?

En hoewel ik hier al eerder was zal het vast niet voor het laatst zijn !

Zaterdag deed ik met Oudste de Seizoen en Stijl route in de Betuwe. Een prachtige gelegenheid om binnen te kijken in karakteristieke en sfeervolle boerderijen en huizen in Ochten en IJzendoorn.
Ze waren ingericht met schitterende kransen en groendecoraties van Seizoen en Stijl, de prachtige winkel in Ochten, waar ik zo dol op ben. Wij kregen een kijkje in huizen die zij inrichtten en die voor deze gelegenheid opengesteld waren. We zijn beiden zeer geïnspireerd geraakt en Oudste heeft veel ideeën kunnen opdoen voor hun "nieuwe/oude" boerderij.
En hoewel zowel de heen- als de terugreis veel oponthoud meebrachten (files, TomTom die er mee ophield, verkeerde afslag genomen:-) had ik het niet willen missen.
Wat een mooi initiatief van Seizoen en Stijl en wat goed georganiseerd!

je bent wat je leert...

Alles wat we meemaken, lezen, leren en onthouden tijdens ons leven maakt ons tot degene wie we zijn. Zeker het kunnen onthouden is van belang want het verlies van identiteit zien we het meest terug bij mensen die hun geheugen kwijt zijn. Hoe mijn moeder en vader tijdens hun dementie veranderden staat nog steeds op mijn netvlies.
Daarom probeer ik mijn best te doen het geheugen in stand te houden. Hoewel genen wel de doorslaggevende rol spelen, zijn er mogelijkheden je geest te laten werken zodat in elk geval het intreden van geheugenverlies wat uitgesteld kan worden. En niet alleen voor het eventuele geheugenverlies is bijblijven goed, maar ik ben van mening dat hoe meer ik mijn hersens gebruik hoe rijker ik als mens word, in intellectueel en (misschien) in spiritueel opzicht. Maar nu zitten we natuurlijk volop in een informatietijdperk en een kenniseconomie en is het voor de iets ouderen onder ons hard werken om bij te blijven.
Elke dag kom ik bijvoorbeeld wel weer een informaticaterm tegen waarvan ik niet het minste benul heb wat die betekent. Met wat navragen bij Hub of kids en het raadplegen van het Internet kom ik er meestal wel achter maar toepassen is dan nog wat anders:-) 
Ook de wereldpolitiek vind ik tegenwoordig lastig bij te houden. Waar ik de ene dag nog dit lees, is het de volgende dag al weer achterhaald en loop ik achter de feiten aan.  Hoe zeer ik ook mijn best doe, ik blijf het gevoel houden niet goed op de hoogte te zijn.
Hetzelfde met de informatie over ons voedsel. Ik ben altijd erg geïnteresseerd geweest in voeding en voedingsleer. Maar tegenwoordig lijkt het wel of elke dag nieuw onderzoek weer nieuwe feiten oplevert en of alle eerdere onderzoeksresultaten daarmee verouderd zijn. En ik vind het best lastig om steeds weer nieuwe inzichten en kennis te verwerken in dat wat ik eerder aannam over voedsel.
Kortom: hoe zeer ik ook mijn best doe "bij te blijven"; het lijkt tegenwoordig toch of het tempo van al deze informatie te snel gaat.
Iemand zei ooit eens in een gesprek tegen mij: "hoe ouder je wordt, hoe meer je je realiseert dat je eigenlijk niks weet".  Destijds vond ik dat een beetje nonsens. Je leert immers elke dag weer wat bij.
Elke dag ouder is een dag wijzer... of zoiets.
Maar tegenwoordig denk ik dat er wel wat waars in zijn woorden zat.
Je leert wel elke dag wat bij, maar er blijft nog zoveel over wat je niet weet......

nieuw hoekje...

De oude bijzettafel die ik enige tijd geleden bestelde bij Room 17, is gearriveerd. Ik ben er erg blij mee en kon dan ook niet wachten om alvast een foto te plaatsen.
Er moet in dit hoekje nog wel het één en ander gebeuren (hopelijk leest Hub dit niet voordat ik hem ingelicht heb:-)
De snoeren en stopcontacten moeten als eerste verwijderd worden en op een minder zichtbare plek geïnstalleerd worden. Deze muur, waarin ook onze twee heel grote gevelramen zitten, is de enige die nog wit is. Ik vind het mooi staan tegenover het grijs van de andere muren en het geeft een heel lichte uitstraling aan onze kamer. Maar ik heb een sterk vermoeden dat er binnenkort toch geverfd gaat worden:-)
Zoals eerder gezegd, ben ik een beroerde fotograaf en krijg ik de tafel niet mooi op de foto.
En zeker niet zoals Hennie van Room 17 ze gefotografeerd heeft in haar blog: http://roomseventeenstyle.blogspot.nl/ .
Maar goed: een indruk krijg je zo hopelijk wel.
Als de bovengenoemde zaken zijn aangepakt zal ik nog eens een fotootje schieten.

weer een jaartje wijzer...?

najaarskriebels...

Dat sommige dingen bij mij anders werken dan bij anderen had ik al eerder ontdekt:-)
Daarom was ik ook niet verrast door mijn najaars-opruim-aanval. Nu ben ik niet het type van de voorjaarsschoonmaak, laat staan van de najaarsschoonmaak.
Maar al geruime tijd kriebelt het om mijn verzamelingen en brocante op te ruimen en de boel wat te "versimpelen". Hoe zeer ik nog steeds mijn verzameling engels antiek, kant, geperst glas, hotelzilver, etc. op prijs stel; ik heb behoefte om mijn vensterbanken en kastplanken, waar deze verzamelingen een plaats hebben gevonden, leeg te maken (en proberen leeg te houden, dat zal het moeilijkst worden, vrees ik).
Mijn middenvensterbank is op dit moment naar mijn zin met twee vazen met dadeltakken, wat kronkelhout en een enkel tinnen detail. De muur tussen de twee grote voorramen, waar eerst een paspop, schoenenmallen, leren koffers, etc. stonden heeft nu alleen de staander met het Torck-houtsculptuur en erboven mijn schilderij van stillevenschilder Thomas Heesakkers. Dit schilderij kreeg ik vorig jaar van Hub op mijn verjaardag en is me dierbaar.
Ik kijk het nog een tijdje aan en als het blijft bevallen dan doe ik de verzamelingen van de hand. Opgeruimd staat... leger!
Nu zijn er nog plekken genoeg in huis die voor versimpeling in aanmerking komen. Maar ja...zo heel lang houden die najaarskriebels nu ook weer niet aan, ha, ha!

verandering...

Heel langzaam verandert de natuur om ons heen.
Door het aanhoudende mooie weer was het hier heel lang overwegend groen maar de mooie herfsttinten beginnen nu langzaam de overhand te krijgen.
Onze prachtige acer is kastanjerood geworden. Ook de eiken en beuken zijn in herfsttooi en laten hun bladeren vallen. Ik las ergens in een onderzoek van de Wageningen Universiteit dat dit tegenwoordig steeds later in het seizoen gebeurt. De late bladverkleuring is de trend van deze eeuw geworden en het moment dat bladeren vallen schuift ook steeds meer op naar het einde van de herfst.
Grappig toch hoe alles steeds aan verandering onderhevig is, zelfs de natuurwetten klaarblijkelijk.
Ook groeien hier dichtbij prachtige 'sprookjesboekpaddestoelen".
Het lijkt me geweldig dit soort verschijnselen in de toekomst met mijn kleinzoon te bekijken.
Maar dat duurt natuurlijk nog wel even:-)
Die kleinzoon doet het overigens uitstekend. Drinkt goed, groeit goed en laat zich af en toe flink horen. Zijn ouders zijn zo blij met hem. Al is het voor hen natuurlijk ook best wel wennen. Lang met zijn tweeën geweest dus het aanpassen aan het tempo van een kleintje kost energie.
De kraamverpleegster vond echter dat ze het uitstekend doen: ze vond ze "natural born parents".
Hoe mooi is dat?

 

eindelijk....!

 

Eindelijk kan ik het dan aan iedereen laten weten.
Eerst moest natuurlijk iedereen het geboortekaartje hebben ontvangen. Maar nu kan ik het jullie gelukkig melden!
We hebben een prachtige kleinzoon!

Lieve Ernst Daniël,

dapper en sterk
begin jij aan je levenswerk.

Je kwam niet al te te vroeg,

maar er is tijd genoeg...

tijd om je alle liefde te geven!
Welkom in ons hart

welkom in ons leven!