Verblijf Jogyakarta...

De volgende dag staat ons ontbijtje op het buitenterras op ons te wachten, keurig afgedekt met plastic!
We gaan deze dag met een nieuwe chauffeur op stap. We bezoeken eerst het Kraton.
Yogyakarta, de sultanstad, werd gesticht in 1755. De sultan Hamengku Buwono 1 was sterk antikoloniaal gericht, in tegenstelling tot andere sultans, zoals bijvoorbeeld in Surakarta. Yogyakarta leidde een van de grootste opstanden tegen Nederland, de Javaoorlog van 1825-1830. De stad werd het centrum van de onafhankelijkheidsbeweging. Vandaag de dag is de sultan, of liever de 10de opvolger van de eerste sultan, nog steeds erg geliefd bij de bevolking en heeft hij veel politieke invloed. We werden rondgeleid door een gids die aan het Kraton verbonden is en er gratis woont, voor zijn salaris is hij afhankelijk van de bijdragen van bezoekers. Het was erg leuk om de sultanfamilie in traditionele kleding afgebeeld te zien door middel van levensgrote poppen. Prachtige kleding, die altijd wat zegt over de drager, bijvoorbeeld getrouwd of ongetrouwd, de hoeveelste zoon of dochter, etc.
Daarna gingen we naar de Borobudur, het grootste boeddhistische monument ter wereld.
Mooi om rond te lopen op deze grond. Het heeft een lange historie. Rond 780 werd opdracht gegeven door de Shailendraheersers tot de bouw van een trappenpiramide die alle bestaande tempels in de schaduw moest stellen. Enorme antallen slaven sleepten meer dan 2 miljoen steenblokken hiernatoe, bewerkten ze op een kunstige manier en plaatsten ze in de richting van de hemel. Tachtig jaar later was hij voltooid. Rond 930 raakte hij echter in verval en bijna duizend jaar lang zou hij door vegetatie worden overwoekerd en daardoor vergeten. Pas in 1814, tijdens het korte Britse bestuur, werd hij weer blootgelegd om daarna een eeuw lang geplunderd te worden. In 1973 begon men een reusachtig restauratieproject. Er werd meer dan 20 miljoen dollar besteed en in 1991 werd het door de Unesco uitgeroepen tot Werelderfgoed.
Het was even zwoegen om de hoge trappen op te klimmen naar de stoepa waarin de Boeddha zit die geluk brengt, aan te raken. Maar het was prachtig, indrukwekkend, druk en sereen tegelijk. Bovendien ook goed voor de lijn, hoewel het na de afgelopen dagen daar wel goed mee gaat;-) Omdat we al veel tijd kwijt waren bij deze twee bezienswaardigheden, kwamen we niet op tijd bij de Prambanantempel. Net gesloten. Maar de chauffeur deed zijn uiterste best ons nog een paar mooi plaatjes te laten schieten.
Verder lopend kwamen we bij een sprookjesachtig uitziend restaurant, meteen onder de Prambanan. Toen we zagen dat de prijzen alleszins redelijk waren, besloten we hier te eten. Ik waande me werkelijk in duizend-en-een-nacht. Sfeervol geschikt op een enorm gazon, prachtig gedekt, met het heerlijkste buffet dat je kunt denken, en een ongelofelijk uitzicht op de verlichte Prambanantempel. We hebben heel veel foto,s gemaakt, die hebben jullie nog tegoed.
De tweede dag staan we niet zo vroeg op en gaan s, ochtends in de tuin de boekingen voor hotels en vluchten verzorgen. Mijn vriendin en ik hadden een masseuse besteld, maar jammer genoeg komt die niet opdagen. We lezen wat en gaan later op de dag naar Jalan Malioboro, de gezellige straat van Yogha, waar aan beide kanten van de weg overdekte stalletjes en winkels zijn waar ze van alles en nog wat verkopen. We proeven heel veel, ons onbekend, fruit, koekjes, etc. Wat een variatie hier in alles!
We eten s,avonds in een leuk restaurant hoog boven het winkelende publiek. De maaltijd is, zoals bijna altijd, heerlijk. Gelukkig heb ik geen last meer van maag en aanverwante zaken, dus ik laat het me goed smaken. Dus Margreet: het eten is heerlijk, vers, heel gevarieerd en uitgebreid. Geen plek voor Weight Watchers:-) Ook deze foto,s zal ik nog eens laten zien.
Morgen op weg naar de volgende bestemming, Ponorogo.
Wordt vervolgd.

Twee dagen Bandung, twee dagen Cilacap en aankomst Jogyakarta...

Nadat we hoog in de heuvels van Bandung ons hotel hebben gevonden (wat overigens ook nog uren duurde want Bandung is....ja...druk!) zijn we opgelucht dat de Indonesische sfeer hier gelukkig wel aanwezig is.
Later zal blijken dat dat wel ten koste ging van het een en ander, want de muggen worden met een spuitbusje gedood en de enorme zwarte spin die vanuit het verlaagde plafond komt zakken angstaanjagend. Afijn, als alles wat verdelgd moet worden dat ook is, en we ons hebben gewassen onder de douche met een uiterst dun straaltje (en dan is dat een understatement) zitten we weer heerlijk op het dakterras en zien over Bandung uit.
De volgende dag hebben we uitgetrokken voor het bezoeken van het Museum Koperensi Asia Afrika. Er blijken nog wat koloniale gebouwen te bestaan, waaronder dus dit gebouw waar in 1955 de conferentie werd gehouden waarin 29 Aziatische en Afrikaanse landen bijeenkwamen om een gemeenschappelijk standpunt tegen het kolonialisme in te nemen. Het is dus nu het museum waarin je alles rondom deze belangrijke conferentie kunt zien en horen door middel van foto's, kranten, beelden, etc.
Daarna wandelden we langs de Jalan Braga, dat vroeger een van de mooiste straten van Bandung moet zijn geweest. Een klein beetje is er hier en daar nog van te zien, maar het is nu een weg gevuld met zesdubbele files van auto's, scooters en brommers, zoals bijna alle wegen die we tot nog toe zagen. We laten de chauffeur daarom de stad uitrijden, ahum, natuurlijk ook geen lolletje vanwege diezelfde files, en gaan in de bergen ergens in een leuk origineel Indonesisch restaurant met bamboo huisjes en zitkussens, wat drinken en eten. De chauffeur gaat met ons mee en laat zijn eten koud worden omdat hij met ons wil eten.
We worden steeds lastig gevallen door de mevrouw van het verhuurbedrijf die meer geld wil hebben. Geld voor dit en geld voor dat. Omdat dit al een paar keer is gebeurd besluiten we het nu hard te spelen en te zeggen dat we dan geen gebruik meer maken van de diensten van de chauffeur. Hopelijk schrikt ze daar van. In het andere geval zullen we met de bus, trein o.i.d. moeten. Ook de chauffeur wil opeens voor alles en nog wat geld van ons.
Het plan is naar Jogyakarta te rijden, met een tussenstop in Cilacap, een kustplaatsje. Hier slaat bij mij een buikloop toe, waardoor ik een dag misselijk op bed en in de directe nabijheid van een toilet, doorbreng. Ik lees in een dag het boek "Jihad met sambal" van Step Vaassen uit. Heel boeiend boek, zeker als je in het land bent waarover ze schrijft.
Intussen is de chauffeur afgehaakt en huren we een taxibus die ons naar onze volgende bestemming brengt. Naar wat we gehoord hebben is Yogyakarta een fijne stad, met een goed klimaat en vriendelijke mensen. Over dat laatste hebben we overigens niet te klagen, hoewel de corruptie vaak wel doorsijpelt in de gesprekken. Overal is geld mee gemoeid.
Als we in Jogya (zoals de Indonesiers zeggen) aankomen na een mooie maar heel lange rit is het beeld eigenlijk een beetje hetzelfde als in de andere steden. Druk, druk, druk! We dwalen urenlang rond om het hotel te bereiken, maar het schijnt bij niemand bekend te zijn. Pas na een stop bij een politiepost komt er duidelijkheid en rijdt de chauffeur er naar toe.
Het is een typisch Indonesisch hotelletje, met mensen die nog geen twee woorden Engels spreken. Maar de ontvangst is hartelijk en de entourage heel authentiek.
Wordt vervolgd.

Twee dagen Bogor...

Ongelofelijk maar waar, in heel Jakarta konden we geen auto zonder chauffeur vinden!
We wilden per auto onze tocht vervolgen naar Bogor. Nadat we twee dagen probeerden firma's te vinden voor verhuur, hebben we het maar opgegeven en zijn met de bus gegaan. Vanaf vliegveld Soekarno-Hatta de bus naar Bogor: een rit van 70 kilometer. We deden er ruim drie uur over.
Om uit Jakarta te komen was een crime. Onderweg nog veel, heel veel krotten van doek, stukken hout en karton. En afval, overal afval.
Bogor is het vroegere Buitenzorg, een zomerresidentie voor de Nederlandse koloniale bestuurders. Het ligt wat hoger en heeft daardoor een aangenaam klimaat. Het is jammer dat er weinig is overgebleven van die sfeer van vroeger. Tegenwoordig is Bogor bijna net zo druk, lawaaierig en vuil als Jakarta.
Ook hier weer dat gekkenverkeer. Je bent je leven niet zeker bij het oversteken.
De eerste avond aten we in een restaurant waar je zelf je ingredienten voor de soep en de Aziatische grillplaat kon uitzoeken. Het was verrukkelijk en heel vers.
De tweede dag stond voor een groot deel in het teken van onderhandelingen. Er moest toch ergens een auto te vinden zijn zonder chauffeur? Geen grote verhuurbedrijven hier maar persoonlijke onderhandelingen via via. Gelukkig is de vriend waarmee we reizen van huis uit gewend om te onderhandelen in andere culturen. Want dit zou niet aan ons besteed zijn; het kost namelijk heel veel tijd! Gelukkig konden we ons vermaken met een boekje in een zonnig hoekje;-)
We gaan in de middag naar de enorme botanische tuin, die destijds nog door het koloniale bestuur is opgericht. Heerlijk om even rust te vinden te midden van al dat verkeersgeweld. Omdat er echt helemaal nergens een auto zonder chauffeur te vinden is kiezen we maar voor een auto met chauffeur. De jonge man die ons komt ophalen heeft een grote glimlach en lijkt een ervaren chauffeur te zijn. En dat is hard nodig want ook de binnendoor weg over de hoge Puncak Pass is een en al file. Het is echter wel een zeer fraaie rit, met prachtige vergezichten. Theeplantages zover je kunt zien. Heel veel kleine dorpjes met overal aaneengeschakelde stalletjes die van alles en nog wat verkopen. Groenten en fruit, waarvan we het meeste niet herkennen. En allerlei waren waarvan we ook geen idee hebben waarvoor het gebruikt zou kunnen worden. De chauffeur legt ons het een en ander uit.
Wat opvalt is dat iedereen, maar dan ook iedereen wel wat verhandelt. Grote bewondering hebben we voor de vindingrijkheid van de Indonesiers. Alles wordt hergebruikt of bewerkt. Armoede maakt creatief !
Het is een gekke ervaring dat men ons blijkbaar heel grappig vindt. Vaak willen ze met ons op de foto of dat we met hun kinderen op de foto gaan. Een jong meisje vindt Hubby een "superman". Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen hem te vertellen dat ze het enkel over zijn lengte had:-) Bandung is ook een heel drukke stad. Maar gelukkig doet het wel veel rustiger aan dan de voorgaande steden. Ik vrees zo onderhand dat heel Java druk is. Moeten we het voor onze rust voornamelijk van Bali of Sumatra hebben.
Vanavond gaan we een verkenningstocht in en om Bandung plannen.
Wordt vervold.
Inshallah!

Jakarta, eerste twee dagen...

Een lange vliegreis, 6 uur naar Dubai, vier uur wachten, daarna de reis naar Jakarta. Tot slot nog een reisje van 25 kilometer per taxi waar we maar liefst tweeeneenhalf uur over deden!
Dan kom je best gaar aan in je hotel hoor. Maar er is weinig dat niet verholpen kan worden met een heerlijk douche en een lekkere maaltijd op het dakterras.
En ja...het is waar wat in alle reisgidsen staat! Jakarta is vies, stoffig, vol smog en met een onvoorstelbaar verkeer! Het is werkelijk een gekkenhuis; hele legers scooters vliegen van hot naar her, tussen het drukke autoverkeer door. Er zijn geen stoepen en het verkeer rijdt in een aaneengesloten hardrijdende file. Ik kan het niet anders beschrijven.
Ik had in mijn wildste dromen niet gedroomd waar we vandaag terecht zouden komen. Omdat we de Chinese wijk, de overblijfselen van Batavia en de haven wilden bekijken en dat wilden combineren met een flinke wandeltocht (tenslotte hadden we al bijna twee dagen op ons achterwerk doorgebracht)-: probeerden we toch zo veel mogelijk te voet te bereiken.
Zodoende kwamen we ook langs de armste sloppenwijken die we maar konden bedenken. De Indonesische bevolking is uitermate vriendelijk en onderweg werden we heel vaak staande gehouden. Mensen probeerden contact te maken, in het Indonesisch of het Engels en soms in het Nederlands. Zo troffen we ook een redelijk goed Engels sprekende man die ons hielp met de weg vinden langs de betreffende sloppenwijk. Hij leidde ons er echter middendoor en vertelde over het reilen en zeilen hier. Intense armoede, echt volslagen armoede. Hij vertelde over de sociale problemen die er bestaan, over de politiek die hier volkomen verstek laat gaan, over het afval in de wijk en in het water en alles wat er mee samenhing. Indrukwekkend en moeilijk om te zien.
En wat me nog het meest trof was de vriendelijkheid en de vrolijkheid van deze bewoners. Ik kan jullie verzekeren dat er behoorlijk wat vergelijkingen in onze hoofden opkwamen. En die vielen niet bepaald gunstig uit voor ons westerlingen.
Helaas is het moeilijk om logjes te plaatsen, heb ik ontdekt. Ik probeer het in de komende weken wel, ook al als reminder voor mezelf.
Foto's plaatsen is al helemaal moeilijk dus dat laat ik maar even voor later.
Op naar dag drie!
Wordt vervolgd!

bijna zover...

Op dit moment ligt mijn bureau vol met lijstjes. Lijstje nog-te-kopen. Lijstje nog-te-doen. Lijstje: nog-schoon-te-maken. Lijst: mee-te-nemen. Lijstje: belangrijk-in Indonesie. Lijstje: meest-gebruikte-uitdrukkingen. Lijstje: nog-klaar-te leggen-voor-huisoppas.
Lijstje.... enfin: het zal duidelijk zijn dat wij voorbereidingen treffen voor onze reis naar Indonesie. Het komt onverwacht met grote sprongen dichterbij: gisteren duurde het nog een maand, maar vandaag nog maar 8 dagen!!:-)

En hoewel ik er erg naar uitkijk ben ik ook best een beetje gespannen. Het is niet voor het eerst dat we een lange reis maken, maar wel dat we zelf alles doen en min of meer op de bonnefooi gaan. Vakantie regelden we wel al altijd zelf (voor ons geen georganiseerde reizen) maar toch altijd overzichtelijker en bekender. Naarmate we ouder werden toch ook steeds meer Frankrijk en Italie, want daar gaat ons hart wel naar uit. Maar het leven daar verschilt natuurlijk niet echt veel van het leven hier. Bijna zoals thuis, maar dan anders. En avontuurlijk is toch écht wat anders.

Hubbie en ik willen, voordat het om allerlei redenen niet meer kan, toch ook iets meer avontuurlijks ondernemen en we hebben onszelf opgelegd om uit onze comfortzone te treden. Nou, daar helpt deze reis wel erg bij, hoor! 

We vertrekken dus binnenkort voor vijf weken naar Indonesie. We hebben voor de eerste twee nachten een hotel geboekt in Jakarta, maar gaan vandaar uit per trein of auto Java, Sumatra en waarschijnlijk ook nog Bali verkennen.

Gisteren bezochten we een mede-raadslid van Hubbie, die jarenlang op Java heeft gewoond. Zij kon ons ontzettend veel vertellen over het reilen en zeilen van de Indonesiers en gaf ons leuke tips.  We hebben ook een taalprogramma waar we woordjes mee kunnen oefenen. Dat doen we dan ook regelmatig. Prachtig om dat vanaf je   I-pad te kunnen oefenen!

Vanmiddag komen de vrienden waarmee we gaan. We zullen nogmaals alles doornemen en een voorlopige route bespreken, waar we vanaf kunnen dwalen als we dat willen.  (De wijn voor bij het eten staat al koel, want in Indonesie zullen we het voornamelijk alcoholloos moeten doen. Overigens ook niet erg, hoor.:-)

Van de week staan nog een aantal afspraken genoteerd zoals de kapper, de tandarts, etc.  En de laatste benodigdheden moeten nog worden gekocht.

Maar dan zijn we er ook helemaal klaar voor!

Kortom: de dagen hier staan erg in het teken van Indonesië.
En daar ben ik dus, zoals gezegd heel blij maar ook een beetje gespannen om! Muts, he?
Maar we hebben er veel zin in! Kami sangat menantikan!

jezelf zijn...

Ik vind het grappig om kreten op diverse blogs te lezen (ze schijnen de laatste tijd erg ín te zijn) zoals: "Wees jezelf, een ander is er niet", "Wees gewoon jezelf",  "Je moet overal en altijd jezelf zijn", "In alles jezelf zijn", etc. Het zet me ook aan het denken.

Want weten we eigenlijk wel wat "jezelf zijn" betekent? Het is toch best een veelomvattend begrip.
Altijd jezelf zijn is een zwaar karwei. Misschien vind je dat ik onzin uitkraam dus laat ik proberen uit te leggen waarom ik dat vind.

Ons gedrag is de weergave van ons innerlijke "zelf", toch?  Maar is ons gedrag dan ook in alle situaties gelijk?  Ik denk dat de meesten van ons in verschillende situaties verschillende kanten van onszelf laten zien. In een groep vreemden gedragen we ons anders dan bij vrienden, bij je familie anders dan tussen collega's, bij je vriendin anders dan bij je baas. Als je moe bent reageer je anders dan wanneer je uitgerust en fit bent, en als je gespannen bent laat je andere kanten van jezelf zien dan in je vakantie. En al dat gedrag zegt iets over ons. Zelfs als we zeggen dat we alleen onszelf zijn in een bepaalde situatie (in een veilige omgeving bv.) zegt dat uiteindelijk ook iets over ons.

Een ander punt is dat we allemaal door onze omgeving worden beïnvloed, in goede of in negatieve zin. En dat geldt voor iedereen, of we dat nu toegeven of niet.
Het is moeilijk uit te maken of bepaald gedrag vanuit jezelf komt of dat je dat hebt "opgepikt". Want in de loop der tijd is dit gedrag bij ons gaan horen en zien we dat als "onszelf zijn".

Overigens is je niet altijd op dezelfde wijze gedragen soms verstandiger in het sociale verkeer. Het is verstandiger maar ook socialer je aan te passen aan je omgeving. Tegen je verdrietige buurvrouw gedraag je je anders dan tegen de vervelende supermarktmedewerker, om maar eens wat te noemen. Je bent niet ineens onecht als je rekening houdt met de situatie van dat ogenblik.

Je wordt pas onecht als je je eigen waarden vergeet. Want die moeten als het ware je kompas zijn. En het is trouwens ook nog best lastig om te weten wat dan die eigen waarden zijn. Ja natuurlijk: de waarden die we allemaal pretenderen te hebben als: naastenliefde, eerlijkheid, betrouwbaarheid, etc., liggen voor de hand. Maar wat nog meer dan?  Wat maakt de ene mens nu authentieker dan de andere?  Ik zou daar geen simpel antwoord op kunnen geven.

Het leven geeft en neemt; en dat vraagt een voortdurende aanpassing aan de situatie van dat moment.

Hoe denken jullie hierover? Vind je dat je altijd en overal jezelf bent? En wat is voor jou de definitie van jezelf zijn?

sidetable geplaatst...

De piano is opgehaald en de weg was dus vrij om de sidetable te plaatsen. Meteen gedaan natuurlijk en aan het schuiven, verplaatsen en decoreren geslagen.
Ik ben er blij mee. Het lijkt ruimer nu de grote piano weg is, want de sidetable is maar smal. Prima voor deze muur dus.
Er moet nog even een oplossing worden gevonden voor de snoeren. (Eeuwig probleem overigens! Hebben jullie dat nu ook? Wanneer komen er nu eens draadloze lampen?)
Hubbie heeft de gewenningsperiode goed doorstaan:-) Nadat hij me bij de aankoop nog even op meer traditionelere tafels heeft gewezen en tijd nodig had om te zien dat dit óók mooi kan zijn, is hij nu gelukkig ook enthousiast en vindt dat ik dit goed heb gezien:-)
En ik heb er weer een mooie plek bij waar ik mijn decoratielust kan botvieren!
Foto's zijn wederom geen goede weergave, dankzij mijn talent voor fotografie (NOT).

blogbeleid...

Hebben jullie dat nu ook? Zo'n steeds maar aangroeiende lijst van blogs die je leest?

Van de week schoonde ik mijn blogbestand weer eens een keer op.  Want op één of andere manier staan er na een tijd vaak lange lijsten met opgeslagen blogs onder mijn favorieten:-)

Ik lees diverse blogs. Heel uiteenlopende blogs ook. Over diverse onderwerpen, in verschillende stijlen en vanuit uiteenlopende overtuigingen geschreven. In elk blog vind ik klaarblijkelijk iets dat me aanspreekt en me bij de eerste kennismaking deed besluiten ze op mijn bloglijst te plaatsen. Ik heb  hierin categorieën aangemaakt, zodat ik naar stemming of  behoefte van dat moment kan zoeken. 

Ik ben in veel gevallen geen volger, maar heb zo wel een lijst die ik regelmatig inkijk.

Zoals ik eerder schreef schoonde ik het bestand wat op. Al doende scande ik elk blog op zijn inhoud en wat mij er in aansprak. Bij sommigen was dat heel duidelijk: die volg ik al jaren en boeien me nog steeds. Bij enkele anderen moest ik me afvragen waarom ik die ook alweer volg. En weer anderen zijn in de loop der tijd  van inhoud of opzet veranderd en spreken me niet meer aan.

Ik lees graag blogs die gaan over "het leven" (al klinkt dit nu wel heel zwaar). Een blog met diepgang, zeg maar. Ik lees graag over ons bestaan en  al zijn wonderbaarlijkheden. Een aantal blogs voldoet vanaf het begin hieraan en die blijven zeker en vast op mijn lijst. Maar sommige blogs zijn in de loop der tijd van richting veranderd. Een richting die me lang niet altijd meer aanspreekt. Blogs bijvoorbeeld die uitsluitend nog over eigen kroost gaan,  of die enkel verhalen brengen en me geen inspiratie meer geven schrapte ik.

Ook blogs over wonen horen bij mijn favorieten.  Interieur is een hobby waar ik graag over lees, maar dan wel in kwalitatieve blogs. Ik schrapte de blogs die uitsluitend dingen brengen als Kringloop-aankopen  etc. en ook logs vol krullen en  bloemen moesten wijken. De mooie woonblogs met onderwerpen die me aanspreken bleven vanzelfsprekend.

En zo lees ik ook enkele  blogs op het gebied van handvaardigheden, schilderen, koken, tuinieren, etc. Ook hier gingen de blogs met alléén maar haak- en/of borduurwerkjes of alléén potjes met planten de digitale deur uit.  De meer gevarieerde blogs met verschillende vaardigheden en informatie bleven op de lijst.

Na zo'n uurtje stug doorwerken was er weer een mooie, interessante lijst ontstaan.  De gedachte kwam bij me op dat je eigenlijk zo'n samenstelling van blogs zou moeten maken dat er een persoonlijk magazine uit zou kunnen ontstaan. Een mix van onderwerpen, stijlen en feiten die je aanspreekt. Ik denk dat het voor mij een mix zou moeten zijn van het NRC, Psychologie, Seasons, Foodies en WLS.

Hoe zit het met jouw "blogbeleid" en wat zou een ideale mix voor jou zijn?

sidetable...

Na veel wikken wegen is het soort sidetable dat we wilden,  bepaald. Sterker nog: hij is al in huis! Het was vooraf nog een heel gezoek welke stijl tafel we wilden. Ja natuurlijk wel landelijk, daar houden we van en dat past in onze omgeving. Maar tegenwoordig is landelijk een nogal ruim begrip. Wij houden van stoer en sober maar wel sfeervol.
Enfin...

Afgelopen week gingen we naar het bedrijf Marcel van Dam in Oudewater. Ik had op Internet een sidetable gezien die ik erg leuk vond. Hubbie had er niet veel vertrouwen in, want hij is nog wel erg van de keurige meubeltjes, ha, ha. En dit was een, min of meer, industriële tafel, van ijzer met vergrijsd hout. Toen we in Oudewater aankwamen wisten we niet wat ons overkwam! Een enorme zaak met twee etages propvol prachtige oude, stoere meubels. Grotendeels geïmporteerd uit het Verre Oosten. Een schitterende collectie kasten, ladekasten, salontafels, sidetables, eettafels, krukjes, stoelen en nog veel meer. Uitsluitend oud hout, en veelal ook vergrijsd hout. In sommige gevallen zie je hier en daar nog de kleurtjes die de meubels hebben gehad. Meubels die heel goed passen in de trend van nu, stoer, eerlijk, landelijk en soms industrieel. Ook Hubbie was verkocht en vond de gekozen tafel vreemd, maar mooi.

Het was jammer dat ik mijn fototoestel niet bij me had, want ik had hier graag een indruk van de zaak gegeven. Ik heb werkelijk mijn ogen uitgekeken en me staan te verlekkeren aan al die prachtige meubels.  Ik kan een ieder die ook van deze stijl houdt en op zoek is naar een dergelijk meubel aanraden hier te gaan kijken, want ook de prijzen zijn alleszins redelijk.
http://www.mvd-trendymeubels.nl/catalogus/

De sidetable komt bij ons op de plaats waar nu de piano staat. (Die verhuist volgende week omdat Hubbie en ik niet spelen. De piano was er altijd voor Oudste.) Op die plaats komt nu dan de sidetable. Ik ben enorm benieuwd hoe hij gaat staan. Natuurlijk hebben we hem al even in de huiskamer gehad en ik vond het heel mooi.

Nu ook nog even kijken of hij op de gekozen plek zal staan en hoe we hem dan gaan "aankleden" :-)
Ik zal er t.z.t. een foto van plaatsen.

zo werkt ons brein...

D323 M3D3D3L1NG L44T J3 213N T0T W3LK3 GR0T3 PR35T4T135 0N23 H3R53N5N 1N 5T44T 21JN. 1N H3T 83G1N W45 H3T 23K3R N0G M031L1JK D323 T3K5T T3 L323N, M44R NU K4N J3 H3T W44R5CH1JNL1JK 4L W4T 5N3LL3R L323N 20ND3R J3 3CHT 1N T3 5P4NN3N. D4T K0MT D00R H3T 3N0RM3 L33RV3RM0G3N V4N 0N23 H3R53N5. KN4P H3? D323 M3D3D3L1NG M4G J3 K0P13R3N 3N V3RD3R V3R5PR31D3N.

De Huzarenhof...

Eén van de dingen die ik graag doe is tuinen bekijken. En dan geen grote, door tuinarchitecten, aangelegde parken rondom kastelen van huizen, nee...liefst particuliere tuinen.
Verleden week waren Hubbie en ik in Joppe. Daar bezochten we o.a. de Huzarenhof. Tjee...wat een mooie tuin!
Hij sprak ons natuurlijk ook zo aan omdat deze tuin, net als die van ons, van oorsprong een bostuin is. Door de huidige eigenaren is hij echter beplant in een adembenemend ritme van gazons, borders, bomen en struiken. Met als extra twee vijvers, waarvan één een natuurlijke bosvijver is van groot formaat, gevoed door grondwater. Een paradijs, voor vissen, kikkers, padden etc. In de tuin vind je afwisselend beslotenheid en openheid. Rond het huis zijn tuinkamers gemaakt met beuken- en taxushagen. Een pergola met allerlei klimplanten, waaronder een prachtige blauwe regen (die dit jaar helaas minder uitbundig gebloeid heeft, vertelde de gastheer ons) diverse ramblers en clematissen.
De ronde en slingerende borders zijn beplant met rose-, wit-, lila-en blauwbloeiende planten. In de tuin is een verval van enkele meters, waardoor het geheel een uiterst natuurlijke en harmonieuze indruk maakt. Toch is er onmetelijk veel werk verricht om deze tuin die aanblik te geven. De hagen, die diverse tuinkamers omsluiten, worden nauwkeurig gesnoeid, alle borders zijn met mooie, ongekunstelde planten beplant, de prachtige terrassen en paden zijn goed onderhouden en sfeervol. In de kas staan bakken met kruiden, groenten en fruit.
Naast het huis een brocantewinkeltje, met leuke spulletjes als serviesgoed, glas en zilver (ik kocht er een zestal dessertcoupes van glas, een verzilverde suikerschep en zes bijpassende koffielepeltjes). Op het terras ernaast een zitje waar je zelf koffie of thee kunt inschenken.

Ik ben naar huis gegaan met veel ideetjes voor onze eigen tuin, die ik nog steeds erg moeilijk vind om te bewerken. Maar ik heb nu gezien dat er veel meer kan dan ik voor mogelijk hield. Ik heb hier nog maar een fractie verteld van wat me zo aansprak in deze tuin.
De ontvangst was vriendelijk en charmant en we zullen er zeker nog eens gaan kijken in een ander jaargetijde, wanneer weer andere planten bloeien. Ze zijn niet doorlopend geopend, dus mocht je in de buurt zijn en de tuin willen bezoeken kun je beter eerst even op hun site kijken: http://www.huzarenhof.nl

verbouwereerd...

Gistermiddag ging ik wandelen met Bruun, onze hond.  Het zag er naar uit dat het een mooie dag zou worden en omdat ook Bruun er zin in leek te hebben, staken we het bos door naar de rondweg om ons dorp.
Er was aardig wat verkeer op de been.. uhh.. band. Auto's, scooters, brommers en ook veel fietsers.
In ons dorp lijken aardig wat yup-achtige tiepjes te wonen.  Geïnteresseerd keek ik naar de moeders en vaders die hun kroost naar school brengen met een hippe bakfiets, of een fiets met karretje erachter, gekleed in kekke jurkjes en shirts.

Een Hollands tafereel, maar wel anno 2012.  Ik dacht terug aan de stevige ouderwetse fiets die ik vroeger reed. Eén kind voorop, één achterop, de hond aan de lijn meelopend en soms de boodschappentas aan het stuur.  Nou, dan is dit toch wel comfortabeler en gemakkelijker. Alles in één bak!
Terwijl Bruun een beetje loopt te snuffelen en geen zin  lijkt  te hebben om door te lopen, kijk ik naar een leuke blonde jonge moeder, met een kar achter haar fiets waar drie kindjes in zitten.  Ze lijken allemaal sprekend op haar en zullen dus wel bij haar horen, veronderstel ik.  Ze groet vriendelijk als me passeert.  In gedachten nog een beetje bij de beelden van mijn destijds jonge dochtertjes, groet ik terug.
De kinderen hebben alle drie een rugtasje met een, mij onbekend, stripfiguurtje bij zich.  Leuke kindjes, zo te zien. Mooi hoor, zo'n jong gezin. Maar druk ook natuurlijk. Moeders van tegenwoordig lijken ook veel aan te kunnen en bewonderend kijk ik naar de energiek voortrappende vrouw met haar kroost.
Terwijl ik een hand ophef om naar de kindjes te zwaaien draait het jongetje dat achterin de kar zit zich naar me om. Hij steekt zijn tong ontzettend ver uit uit en steekt tegelijk allebei zijn middelvingers naar me op.
Verbouwereerd laat ik mijn hand zakken en kijk de fietskar na tot ze de bocht om is!