gedicht van de maand: maart...

In tegenstelling tot onderstaand gedicht is het heerlijk weer vandaag.
Het vroege ochtendzonnetje schijnt mijn werkkamer binnen en door het raam zie ik veel verschillende vogels rondscharrelen. De eekhoorn is tegenwoordig alleen en ik vraag me al geruime tijd af wat er met de andere is gebeurd. Misschien niet de winter overleefd. Met stokken en lint hebben we al een stuk grond afgebakend waar zometeen een grasveldje komt (voor ons toekomstig kleinkind natuurlijk:-)
De witte hei bloeit overdadig en de bluebells pieken er parmantig doorheen. De prunis heeft al dikke knoppen en ook de rodondendronknoppen beloven een mooie bloei. Strepen zonlicht vallen in de zijtuin en de kat van de buren ligt uitgestrekt op de oprit.
Wat kan zon een mens (en dier) gelukkig maken!

Maart

Dit is een duivelskind, deze maand Maart.
Men kan dit in een stormnacht goed bemerken:
Hij buitelt door de schoorsteen op de haard
En blaast de torenhanen van de kerken!

Nochtans, al wat hij roert is slechts zijn staart,
Waarmee hij wind maakt als met vogelvlerken,
En van zijn hoef is enkel 't boerenpaard
De drager, dat de akker gaat bewerken.

Rust en beweging is deze maand eigen:
Wildheid der luchten, en op aarde 't wachtend
Verlangen naar wat eerlang komen gaat.

En drooggewaaide stoepen langs de straat
Zijn nooit zo helderblauw en kalm en smachtend
Als wanneer buien in de hemel dreigen.

uit: 'Gestelsche liederen', 1949.
Simon Vestdijk

vrouwenblogs...

Op vrijdag 16 maart j.l. stond een artikel in de NRC dat mijn aandacht trok. Het was getiteld: "Op vrouwenblogs schijnt de zon altijd".
Het artikel ging over de vele miljoenen weblogs in de wereld (zo'n 133 miljoen!) en dan in het bijzonder over blogs die door vrouwen worden geschreven.
De schrijfster van het artikel heeft zich verdiept in dit fenomeen omdat het haar opgevallen was dat op deze blogs de vrouwen in een soort sprookjeswereld lijken te leven. Narigheid lijkt er bijna niet te bestaan. Het viel haar op dat in veel blogs bijna uitsluitend werd geschreven over de mooie natuur, appeltaarten, kinderen en knutselen.
De schrijfster bezocht een aantal blogsters thuis, in dit geval in Denemarken. Als ze bij de eerste blogster binnenstapt ziet ze totaal niets van de wereld die ze beschrijft in haar blog. Na over de rommel te zijn gestruikeld en een kop oploskoffie te hebben gehad, verbaast ze zich tegenover haar gastvrouw over het verschil in de echte en virtuele werkelijkheid. De blogster in kwestie zegt daarop dat ze wel uitkijkt om haar échte wereld te tonen om dat geen mens daar op zit te wachten.
"Wat je op mijn blog ziet ís mijn leven, alleen niet mijn héle leven. Je vind er alleen de dingen die ik mooi vind en waar ik vrolijk van word. Zo wordt mijn blog een veilige plek, omdat iedereen weet wat ze er kunnen halen".
Zij volgt zelf ook een aantal blogs en zegt o.a. daarover : ".....ik ben begonnen ze te volgen dus nu wil ik ook gewoon weten hoe het verder gaat".
Dat blogs vaak een zorgvuldig gecreëerde wereld zijn, bevestigt ook een Nederlandse blogster.
Ze zegt: "Spontaan? Ben je gek? Ik gooi er een filter overheen. Ik vermijd dingen als religie, politiek etc."
Dat in veel blogs het natuurlijke, het ambachtelijke, het nostalgische de overhand hebben, verbaast de blogsters niks. Ze bloggen voornamelijk over dingen waar veel mensen naar verlangen. De Nieuwe Romantiek zogezegd. Een andere succesfactor is: het verlangen dat de schrijfster creëert, naar een zorgeloos leven. Te midden van flora, fauna en geliefden.
Terwijl het lijkt of deze blogsschrijfsters een persoonlijk karakter aan hun blog hebben gegeven (de lezers hebben het idee dat ze de schrijfster goed kennen) ken je ze natuurlijk niet echt.

Het bovenstaande verbaasde mij niet echt. Ik lees blogs die gaan over handwerken, huisinrichting, tuinieren, bezinning, etc. Maar ik begrijp echt wel dat de schrijfsters hiervan maar een deel van hun wereld laten zien. Dat hun échte leven er wel eens heel anders uit kan zien. Dat ze zorgen, boosheid, verontwaardiging, teleurstelling en noem maar op liever voor zichzelf houden. Dat lijkt mij zelf heel logisch en zo doe ik dat ook.
Hoeveel verschilt jouw echte wereld van jouw virtuele leven?

glimlach...

Ik glimlach wanneer:



- mijn man 's avonds weer thuis komt
- ik naar mijn dochters kijk
- ik versgezette koffie ruik
- het zonnetje door de grijze lucht breekt
- de tuinplantjes weer beginnen te bloeien
- ik mijn vrienden weer zie
- er geen fileproblemen zijn als ik op weg ben
- ik naar mijn aanstaande kleinkindje verlang
- ik een nieuw recept uitprobeer en het een succes blijkt te zijn
- ik aan onze vakantieplannen denk
- ik een nieuw boek koop
- er góed nieuws in de krant staat
- een film een happy end heeft
- wanneer ik me realiseer hoeveel ik heb om dankbaar voor te zijn
- en, en.....

Waar ga jij van glimlachen?

in bed met een dictator...

Ik las afgelopen week "In bed met een dictator" van Diane Ducret.
Het boek beschrijft de verhoudingen die diverse dictators hadden. Al vaker vroeg ik me af hoe het nu werkt als je man, partner, geliefde een misdadiger blijkt te zijn. Waarom vallen vrouwen op dit soort verkeerde mannen?
Eén ding is zeker: macht erotiseert enorm. De meeste dictators hadden de charismatische uitstraling van de tegenwoordige filmsterren en dat verklaart waarom deze tirannen maar te kiezen hadden uit vrouwelijk schoon. En waarom verschillende van de vrouwen om hen zelfmoord pleegden.
Het gaat in het boek om de dictators Mussolini, Lenin, Stalin, Salazar, Bokassa, Mao, Ceauşescu en Hitler.
Mussolini verkrachtte de allereerste vrouw in zijn leven bruut. Er waren ontelbaar veel vrouwen in het leven van de losbandige tiran. Hij bezat als één van de weinigen wel een fysieke aantrekkingskracht en de verhalen over zijn uithoudingsvermogen waren illuster.
Lenin had een drietal vrouwen die hem zeer toegewijd waren en zonder wiens geld en invloed hij nooit zover gekomen was.
Stalin stortte zich in het graf van zijn eerste vrouw. Zij was toen 27, hij 40. Er volgden uiteraard anderen, want hij kon niet voor zichzelf zorgen. Hij hield niet van vrouwen, maar zat nooit zonder.
Salazar, net als Stalin, kwam van een seminarie. Hij had het imago van een monnik, maar predikte zelf de vrije liefde.
Mao's vrouw hield bij de Culturele Revolutie de touwtjes in handen. Maar daarvoor was ze een hele periode verbannen geweest. Mao liet regelmatig meisjes uitnodigen om aan zijn trekken te komen. Wat zijn aantrekkingskracht ( buiten macht dan) was, vraag ik me af. Want met zijn groene tanden en zijn afkeer van een bad lijkt mij het geen aangename bedgenoot te zijn geweest:-)
Van alle tirannen maakte overigens niemand het zo bont als Keizer Bokassa van de Centraal-Afrikaanse Republiek. Hij had een enorme harem in zijn paleis in Bangui. De vrouwen waren daar zeker niet vrijwillig maar zaten opgesloten. Een tiran die minderjarige meisjes liet roven en talloze vrouwen verkrachtte. Hij gaf enorme kapitalen uit en liet de schulden torenhoog oplopen door zijn luxeleven.
De liefde van Hitler voor Stefanie, zijn nichtje en de dood van zijn moeder als hij 18 is, geven hem de overtuiging dat vrouwen niet te vertrouwen zijn. Hij houdt zijn laatste liefje Eva Braun op grote afstand van zijn politieke leven en -vrienden. Toch zal zij de vrouw zijn die hem vergezelt in zijn laatste momenten in de bunker.
Over het algemeen verwachtten de dictators absolute trouw en namen ze het zelf niet zo nauw.
De echtgenotes, maîtresses en bewonderaarsters volgen de dictators vaak tot het onvermijdelijke einde. Want gelukkig laat de geschiedenis steeds weer zien dat de hoogmoed van de dictators uiteindelijk voor de val komt.
Ik vond het een heel bijzonder boek. Wat me enigszins stoorde was de vlaamse vertaling waardoor ik geregeld werd geconfronteerd met vreemde, onbekende uitdrukkingen en woorden.
Maar het boek is alleszins de moeite waard en laat deze verkeerde mannen uit het verleden op een heel speciale manier zien.
Zeker aan te raden.

P.S. ten onrechte is bij een deel van mijn lezers de indruk ontstaan dat dit een roddelboek of Story-achtig boek zou zijn. Dat is allerminst zo.
Diane Ducret is een gerespecteerd historica en journaliste. Ze maakte documentaires over cultuur en geschiedenis.
Het boek is een, goed onderzocht en bewezen, document van de invloed van vrouwen van de bovengenoemde tirannen. En gezien het feit dat die een enorme stempel gezet hebben op de toenmalige en huidige samenleving, zeer zeker van belang.
Janny

top five...

Het NRC wijdde 7 februari j.l. een hele bijlage aan "Mens &"
Het ging over de mensbeelden die we hanteren, over wat lezers vinden van hun medemens, over wat een mens een méns maakt.
De NRC stelde de vraag : "Wat is úw mensbeeld" en kreeg veel reacties hierop.
Ik vond het een heel boeiende bijlage, met bijzondere verhalen en stellingen die je aan het denken zetten.
Er waren veel bijdragen die elk weer andere aspecten van het mens-zijn benadrukten.
En zeer aangrijpend verhaal was dat van een moeder van een diep zwakzinnige, autistische dochter. Ze vertelt dat ze door haar dochter geconfronteerd werd met de vraag wát nu eigenlijk een mens is, wat menselijk leven is. Het voert te ver om hier haar hele verhaal te vertellen maar haar analyse is duidelijk hoewel heel pijnlijk: ze stelt vast dat alle kenmerken van een mens (zoals o.a. communiceren, in staat zijn instinctmatige behoeften uit te stellen, moraliteit, etc.) ontbreken bij haar dochter. De conclusie die ze trekt is pijnlijk en getuigt van jarenlange gedachten over dit onderwerp.
Voor mensen die dit verhaal willen lezen zou ik zeggen: kijk in het NRC archief. "Als spijt te laat komt" gaat over een boek van een Australische verpleegkundige in de palliatieve zorg. Ze schreef een boek over de eeuwig terugkerende spijt van stervenden. Op een sterfbed schijnen steeds dezelfde thema's terug te keren.
Toen ik het las was ik niet verbaasd. Het zijn de gewone dingen in het leven die, als het er op aankomt, het meest belangrijk voor ons zijn. Dat bewijst wel deze top vijf van meest betreurde feiten op het sterfbed.
Mensen hebben het meest spijt van keuzes in het leven die werden genomen om aan verwachtingen van de omgeving te voldoen en niet omdat de persoon in kwestie daar bewust voor koos.
Een ander punt was werk. Veel, vooral mannelijke, stervenden hadden er spijt van te veel energie en tijd in werk te hebben gestopt ten koste van hun vrouw, kinderen of ouders.
Het derde thema was dat veel mensen er pas te laat achter kwamen dat praten over gevoelens beslist noodzakelijk is voor een kwalitatief goed leven.
Ook hebben stervende mensen er spijt van dat ze in het leven veel vrienden hebben verloren. Vaak inderdaad weer doordat ze altijd druk, druk, druk zijn geweest.
Thema vijf was dat mensen er spijt van hebben alleen gebaande paden te hebben betreden. Die laten geen indruk achter, die zorgen ervoor dat het leven als zand door je hand is gegaan.
(Het boek heet The Top Five Regrets of the Dying en is geschreven door Bronnie Ware)

BLIJ!!

Wat ben ik blij om te kunnen vertellen dat mijn oudste dochter zwanger is en Hubbie en ik dus over een tijdje opa en oma zijn.
De aanstaande ouders zijn er uiteraard ook ontzettend blij mee.
Naast de verbouwing van de boerderij (waar inmiddels de schitterende vloer en keuken in zijn geplaatst) komt er dus zometeen nog een ander "doel" bij.
Ik verheug me er ontzettend op!!

voorjaar in een borrelglas...

Het wordt maar geen vrolijk weer. Hoewel al dagen de voorspelling is dat er zonnige dagen aankomen, is het hier grijs en grauw. Saai!
Wat wel weer heel leuk is dat je overal de voorjaarsbloemetjes de grond uit ziet komen. De crocusjes, sneeuwklokjes en zelfs een enkele narcis staan te pronken alsof de lente al begonnen is.Voorzichtig heb ik een héél klein bosje sneeuwklokjes geplukt en in een antiek likeurglaasje op mijn werktafel gezet.
Toch een klein beetje voorjaar dus!

grenzen verleggen...

We hebben veel vrienden die de hele wereld afreizen maar tot nog toe hadden wij geen gelegenheid en ook niet veel behoefte om dit zelf te ondernemen.
Want eigenlijk zijn we geen trekkers. Onze vakanties worden meestal op één, hooguit twee verschillende plaatsen doorgebracht. Vanuit daar verkennen we dan de ruime omgeving. We zijn allebei geen strandliggers of zonaanbidders, dus er moet altijd wel het één en ander ondernomen worden. We gaan meestal naar Frankrijk of Italië, een enkele keer naar Spanje. Vroeger was Engeland vaak een geliefde bestemming en met onze dochters en soms met vrienden maken we wel stedentrips door heel Europa. We hebben ooit een lange trektocht door Marokko gemaakt met een aantal vriendenstellen.
We zouden dit jaar, als gebruikelijk, weer naar Frankrijk.
Maar in onze omgeving gebeuren de laatste jaren steeds meer nare dingen. We hebben meegemaakt dat familie en vrienden stierven, of ernstig ziek werden of lichamelijke beperkingen kregen. Dat bracht ons er toe eens ernstig na te denken over hoe we momenteel zelf functioneren en wat we in ons leven kunnen doen om het levensplezier vast te houden of te verhogen. Dat daarbij onder meer "grenzen verleggen" naar voren kwam was natuurlijk geen verrassing. Want zoals Herman de Coninck zegt: "Reizen is een manier om vragen te stellen die je thuis niet stelt. Niet per se over het land in kwestie maar ook over jezelf".
Nu zijn we nog (redelijk) jong, hebben we de lichamelijke en geestelijke conditie en flexibiliteit om eens uit onze comfortzone te treden.
Daarom hebben we, een voor ons, belangrijke stap gezet!
In het kader van "je grenzen verkennen" hebben Hubbie en ik deze week dus een beslissing genomen. We gaan, deze zomervakantie, heel letterlijk onze grenzen verkennen.
We hebben besloten een trektocht van ruim een maand te gaan maken door Indonesië!
De vliegreis is geboekt maar verder gaan we totaal op de bonnefooi. Gaan reizen door Java en Sumatra en zien wel wat het ons brengt. Natuurlijk lezen we ons wel in en nemen we de voorzorgsmaatregelen in acht, maar verder laten we het gewoon op ons afkomen.
Vrienden van ons gaan mee en we verheugen ons nu al ontzettend op alle belevenissen die we gaan meemaken, want...

REIZEN IS HET HART VERWIJDEN.
Allard Pierson

auld reekie...

Wat was onze trip naar Edinburgh geslaagd!
Ze kan weer worden bijgeschreven in de lijst van mooie familieherinneringen.
Edinburgh is een mooie stad en heel gezellig. Veel geschiedenis, tradities, cultuur, muziek, etc. Hij (zij?) ligt aan de oostkust van Schotland, aan de zuidzijde van de Firth of Forth en wordt door Schotten Auld Reekie, Oude Rokerd of Stinkerd, genoemd. Die naam stamt uit de 17de eeuw toen er nog geen riolering was. Maar daar is tegenwoordig niks meer van te merken, ik vond de lucht juist heel fris en helder.
De binnenstad van Edinburgh bestaat uit Old Town en New Town. Sinds 1995 staan beiden op de UNESCO Werelderfgoedlijst. De Old Town heeft een hoofdstraat die de Royal Mile wordt genoemd. Hij loopt van Edinburgh Castle naar Palace of Holyroodhouse en het is een aaneenschakeling van prachtige panden, pubs, kerken, monumenten en winkeltjes met veel kilts, dassen en andere geruite waren. We liepen deze Royal Mile de eerste dag al. En ik denk dat we hem, toen we vertrokken, alles bij elkaar wel 5x hebben gelopen!
Edinburgh heeft circa 450.000 inwoners en het Schotse parlement is er gevestigd. Het nieuwe parlementsgebouw is een merkwaardig, maar wel mooi, supermodern gebouw. Geheel anders dan de omringende panden dus.
We bezochten ook o.a. Edinburgh Castle dat gebouwd is op een vulkanische rots. Het wereldberoemde kasteel ligt hoog boven de stad. Hier worden ook de Schotse Kroonjuwelen bewaard. We kregen een uitgebreide cassettegids mee, die gelukkig in "plain English" was, want het Schots is héél erg moeilijk te verstaan. Gelukkig kon mijn dochter, die haar opleiding in het Engels deed en een tijdje in Londen woonde, er meer van verstaan dan ik.
Ook bezochten we The National Museum of Scotland. Ons viel al eerder op dat de displays in Engelse musea afwijken van wat wij gewend zijn. Het sprak ons niet echt aan, maar wat wel mooi is, is dat veel musea gratis entree hebben.
Een van de hoogtepunten vond ik ook onze (600 kilometer lange!) tocht door de Highlands en naar Loch Ness. Het is een bergachtig, dunbevolkt gebied in het noorden van Schotland. Zowel qua landschap als cultuur verschilt het behoorlijk van het Schotse laagland. Door de Scottish Highlands loopt de Great Glen, een dal dat in de ijstijd door gletsjers is uitgesleten. We zagen tot onze verrassing behoorlijk hoge bergen! Deze zijn duizenden jaren geleden gevormd door langs elkaar schuivende aardplaten en er is nu dus een heuvel- en bergachtig gebied met talloze valleien. Ook ontstonden destijds diverse meren, waaronder het beroemde Loch Ness. Dat is 37 kilometer lang en ongeveer 1,6 kilometer breed en de diepte van het meer is 226 meter. Het water in Loch Ness, trouwens in alle lochs, is het meest heldere water dat er bestaat. Dit komt o.a. door de “peat” in de hooglanden waar het water vanaf de bergen doorheen sijpelt, vertelde de gids. De hoogste berg van de Britse Eilanden is Ben Nevis, onze patriottische gids was er heel trots op! Die gids was overigens een verhaal apart. Gehuld in Schots kilttenue, en met een ADHD-achtige houding en -spraak, was hij goed voor veel onderlinge grappen en hilariteit.
Overigens zie je best veel Schotten in kilts lopen. Er werd in het hotel een gala gehouden voor studenten van een bepaalde opleiding en het was leuk te zien dat veel jonge Schotten in officieel Schots tenue liepen.
Wat deden we nog meer?
We shopten wat, praatten heel wat af, dronken (dure, maar heerlijke) wijntjes..geen whisky voor ons!, lieten decadent ons diner op de kamer bezorgen toen we moe waren, aten in bed en lazen, gelijktijdig, onze Engelstalige boeken. De laatste dag luisterden we nog naar een van de vele bandjes die hier in het weekend optreden.
Gegeten hebben we overigens voornamelijk in pubs, wat we beiden leuk vonden. We lieten de “Black Pudding, de Haggis en de Kidney Pies” aan ons voorbij gaan, maar hebben daarentegen genoten van de heerlijke, al dan niet gerookte, Schotse zalm. We aten o.a. in Greyfriars Place, met het gedenkteken van de terriër Bobby, ook wel "Greyfriars Bobby" genoemd (nadat zijn baasje John Gray, een politieman te Edinburgh, overleed, sliep Bobby gedurende 14 jaar bij het graf van zijn baasje op Greyfriars Kirkyard).
We hadden een mooi hotel, dat erg centraal lag, met vriendelijke bediening en van alle gemakken voorzien. De trip was bijzonder geslaagd, natuurlijk voornamelijk door het wederzijdse leuke gezelschap (!) maar niet in de laatste plaats door de stad zelf.
Edinburgh….ik ben er echt niet voor het laatst geweest, daar ben ik zeker van!

Edinburgh...

Ik heb al eens eerder op dit blog verteld dat wij sinds enkele jaren een familietraditie hebben. Elk jaar gaan Hubbie en ik met één van de dochters een stedentrip maken. Het wisselt uiteraard om het jaar. Dit jaar ga ik met Jongste. Hubbie gaat later dit jaar met Oudste, maar daar zijn enige ontwikkelingen dus hoe dat gaat en waar naar toe moet nog even uitgezocht worden.
Jongste wilde graag naar Edinburgh. Ze is behoorlijk Anglofiel (ondanks haar Deense vriend:-). En dus trekken wij volgende week gezamenlijk naar de Schotse hoofdstad voor een paar mooie dochter-moeder dagen!
Ik kreeg al een leuk reisgidsje van haar toegestuurd. En ik moet zeggen: ik heb er ontzettend veel zin in.
Ik ben dus enige tijd weg!

kerstpakket...

Gisteren maakte ik een niet-veel-gebruikte kast schoon. Nu zou dat feit op zich al een logje waard zijn, want geloof me: dat is hier een bijna uniek gebeuren! Maar ik schat in dat veel van mijn lezers dan hier zouden afhaken.
Nee, het gaat ditmaal over iets heel anders! Namelijk over kerstpakketten!
Dat is nog eens een logisch vervolg, hè?
Het zit nl. zo: Hubbie en ik werkten heel veel jaren aan dezelfde hogeschool. Elk jaar kregen we een kerstpakket. Elk jaar kreeg hij ook nog een kerstpakket als raadslid. En als er nu iets is dat ik verspilling vind dan zijn het kerstpakketten.
In bovengenoemde niet-veel-gebruikte kast staat de grootste helft van die kerstpakketten maar te staan. Ik kan aan de voorwerpen zien welk thema er aan verbonden was: twee enorme mokken met een heel groot logo uit het jaar van de fusie. Een set bruine pindaschaaltjes als teken van samenwerking met China. Twee geel-witte mokken met ingegraveerde rietstengels uit de duurzaamheidperiode. Een windlicht van grote gedraaide kronkeltakken vertegenwoordigt het energiethema. Twee dozen met lelijke gerecyclede glazen, ook iets met duurzaamheid, vermoed ik. Twee schalen in knaloranje en twee grote koffiecontainers… waar die voor staan weet ik niet meer. En zo staat er nog het één en ander aan goedbedoelde spullen. Opgeborgen en ogenblikkelijk weer vergeten totdat je ze tegenkomt met een poetsbeurt. En dan moet je weten dat ik drievierde van alles al heb weggegeven (of kapot heb laten vallen). Ik begrijp echt de reden van die pakketten niet. Wie zit er nu te wachten op nog meer spullen? En zeker spullen die je zelf nooit zou kiezen. Bovengenoemde zaken gaan nu bijna allemaal naar de kringloopwinkel. En ik ben ervan overtuigd dat het niet alleen bij ons zo gaat maar bij velen.
Dan heb ik het nog niet eens gehad over die ontelbare potjes, pakjes, blikjes etc. die weggegeven zijn, of toch maar opgegeten omdat het "anders zo zonde is".
De voorlaatste jaren kon je een cadeau kiezen middels een bon en het mooie hiervan was o.a. dat je het ook aan een goed doel kon geven. Zo hadden we het idee dat het geld toch nog nuttig besteed werd.
Dus werkgevers: kunnen we dan alvast één ding afspreken voor Kerstmis 2012??
Geef je personeel iets waar ze zelf een keuze kunnen uit kunnen maken. En laat ze de mogelijkheid het aan een goed doel te besteden. Daar maken jullie heel veel mensen blij mee, dat weet ik zeker.
Misschien uitgezonderd de eigenaar van de kringloopwinkel:-)

creativiteit...

Ik denk dat ik in wezen een creatief mens ben. Geen wereldschokkend nieuws maar voor mij een prettige wetenschap. Want op dit moment in mijn leven heb ik daar veel aan.
Eigenlijk voelde ik altijd wel dat er creativiteit in me zat. Het heeft echter nooit gestalte gekregen omdat ik mijn mogelijkheden op dit gebied niet serieus genomen heb. Ik kom uit een hardwerkend, nuchter gezin waar kunst, creativiteit en zelfexpressie niet heel hoog in het vaandel stonden. Alles wat je deed moest toch wel "nut" hebben. Ik heb in mijn jeugd dus weinig tot niets aan creativiteit gedaan, of meegekregen.
Ook in mijn verdere leven is er niet echt iets op gang gekomen.
Het bleef vaak bij wat goede invallen en een paar ideeën die weer verdwenen doordat werk, gezin, dagelijkse beslommeringen om aandacht vroegen. Toen mijn kinderen jong waren hebben we wel heel wat afgeschilderd, -geboetseerd, -getekend, en dergelijke. Maar toen ze ouder werden en ik weer meer ging werken raakte het op de achtergrond. Pas nu heb ik het geduld en de nieuwsgierigheid (en niet te vergeten de tijd!) om weer het één en ander op te pakken.
Gisteren ging ik voor het eerst naar een schilderles. Ik heb daar vooralsnog alleen maar perspectieven zitten tekenen. Maar in mijn hoofd zaten al zo veel beelden om te schilderen dat ik na afloop meteen wat schildersdoeken, penselen en verf heb gekocht.
Maar poeh...na wat schetsen lijkt het me toch beter eerst wat grondbeginselen onder de knie te krijgen:-)
Hoe zit het met jullie creativiteit?