the road not taken...

Het wordt weer tijd voor wat poëzie.
Omdat in de blogs die ik lees vaak het onderwerp "keuzen maken" aan de orde komt én omdat ik hier ook veel over nadenk, is het dit gedicht geworden.
Ik kreeg het een poos geleden van haar in een commentaar op mijn blog.
Van de week was het ook opgenomen in het huiswerk voor mijn engelse cursus.
Dus, na Nederlands en Zuid-Afrikaans dit keer een Engels gedicht:

The Road Not Taken

Two roads diverged in a yellow wood,
And sorry I could not travel both
And be one traveler, long I stood
And looked down one as far as I could
To where it bent in the undergrowth;

Then took the other, as just as fair,
And having perhaps the better claim
Because it was grassy and wanted wear,
Though as for that the passing there
Had worn them really about the same,

And both that morning equally lay
In leaves no step had trodden black.
Oh, I marked the first for another day!
Yet knowing how way leads on to way
I doubted if I should ever come back.

I shall be telling this with a sigh
Somewhere ages and ages hence:
Two roads diverged in a wood, and I,
I took the one less traveled by,
And that has made all the difference.

by Robert Frost

kwijt...

Als ze opendoet zie ik haar geagiteerde gezicht. Ze zegt geen gedag en verdwijnt in de badkamer. Er klinkt geluid van schuivende voorwerpen, laden die dichtgegooid worden en vallende spullen. Ze moppert aanhoudend en op luide toon. Op mijn vraag of ik kan helpen krijg ik geen antwoord. Als ik ga kijken zie ik een overhoop gehaalde badkamer en op mijn aandringen zegt ze dat ze een kam en lipstick zoekt. Ik kijk overal in huis en vind haar toilettas uiteindelijk in de servieskast.
Ik ga koffie zetten. Of zetten...tegenwoordig is de koffie uit een zakje. Vroeger zou ze dat voor geen goud hebben gedronken. Koffiezetkwaliteiten stonden hoog in haar vaandel. Ik kon er niks van, volgens haar. Als ze hoorde dat iemand iets uitgehaald had dat niet door de beugel kon, was ze in staat om te zeggen dat het haar niks verbaasde omdat haar koffie ook al niet deugde:-)
Als we zitten met de koffie, is ze nog steeds onrustig. Ze wil de koekjestrommel pakken en zoekt hem in de linnenkast. Als ze dat in de gaten heeft gooit ze de deur met een harde klap dicht en zegt dat ze eigenlijk ook geen koekjes in huis heeft. Want er wordt hier gestolen als de raven. Zó koopt ze iets en zó is het weer weg. Ze is vergeten dat het jaren geleden is dat ze in een winkel was en dat haar boodschappen door haar dochter worden gedaan. Ik antwoord dat ik geen koekje wil en probeer haar af te leiden door naar haar bloemschikmiddag te vragen. Daar is ze niet geweest en hoe dat leuk geschikte bakje op haar tafel komt weet ze ook niet want "ze doen maar wat, hier".
Bij het tweede kopje koffie wordt ze iets rustiger en ze vraagt hoe het met "de meisjes" gaat. Doen ze het goed op school en hebben ze al een vriendje? Als ik zeg dat onze dochters al jarenlang op zichzelf wonen, partners hebben en heel goede maar drukke banen hebben, zie ik in haar ogen dat ze het niet meer volgt. In de rest van de middag zal ze deze vraag dan ook nog zo’n dertig keer herhalen. Langzaam zie ik de uitdrukking op haar gezicht van boos naar verdrietig veranderen. Als we over haar jeugd praten, het enige waarvan ze zich nog iets herinnert, zegt ze ineens: "kind, ik wou dat onzelieveheer me kwam halen, ik heb er zo genoeg van".
Ik begrijp haar zo goed. Al haar broers, zussen, vrienden zijn overleden. Ze is 92 jaar en het leven zat. Maar haar tengere lijfje is sterk, ze heeft nog zo’n goede fysieke conditie. Alleen haar geest, die laat het afweten, en dat is misschien wel het allerergst.
Ik zie tranen in haar ogen en geef haar een knuffel. Ze was nooit een makkelijke dame, zelfs niet op hoge leeftijd. Nu echter is ze alleen nog maar een verdrietige oude vrouw en mijn hart gaat naar haar uit. Ik probeer haar nog maar eens af te leiden en dat lijkt te lukken.
Als ik weg ga is ze gelukkig weer wat vrolijker.
Ze neemt mijn hoofd tussen haar handen en zegt dat ik voorzichtig moet zijn. Jammer genoeg heeft ze geen snoep in huis voor de "meisjes" maar ik moet ze maar een dikke knuffel geven.
Dat zal ik zeker doen, mam!

herfst...

Ik wil steeds een stukje over de herfst schrijven maar dat gaat me al twee weken niet goed af. Want wat moet je nu momenteel ook over de herfst schrijven?
Er heerst de laatste week een uitbundige zomerse temperatuur. We wandelen en fietsen wat af, eten buiten heerlijke salades, zitten ‘s avonds op de veranda met een wijntje en dragen onze zomerste kleertjes. Dit is zomer, geen herfst.
Maar de kalender vertelt iets anders!
Heel snel komt toch écht het moment om afscheid te nemen van deze zomer. Waarschijnlijk komende week al. Dan zal de herfst langzaam binnensluipen en zich vasthechten aan de laatste restjes groen die restten in de tuin.
Dan zullen langzaam, als geschilderd met het penseel van een meesterschilder, de bomen nieuwe kleuren krijgen: geel, rood en bruin. Rode wijn gaat de zomerse rosé vervangen, appeltaarten vervangen de fruittaarten die ik veelvuldig bakte afgelopen zomer. Pompoenen en kalebassen leg ik dan, mooi gestyled, op de buitentafel ter decoratie. Visite komt binnenvallen met rode wangen en het huis zal naar kaneel en appel geuren. De buitenlucht ruikt dan weer heel aards en kruidig en wellicht geven mijn klimrozen nog wat nabloei. Onze hortensia’s zullen niet langer staan te pronken met hun verschoten kleurtjes (ze waren zo prachtig deze vochtige zomer)en de lampen moeten aan het eind van de middag aan.
De omslagdoeken en laarzen haal ik alvast uit de kast en leg ik klaar voor herfstige uurtjes bij de vuurkorf.
De zomer zal dan écht verdwenen zijn en het duurt weer maanden voor mijn favoriete seizoen aanbreekt, helaas.
Maar er zitten ook mooie kanten aan de herfst, houd ik me voor.
Het is een tijd om naar binnen te keren, letterlijk en figuurlijk. Het maakt je bewust van de vergankelijkheid want die zie je immers als je door het raam kijkt.
Laten we dus maar genieten van de herfst in al zijn schoonheid, laten we gaan wandelen met de hond en de bladeren opschoppen en daarna liters thee drinken, appeltaart eten en stapels boeken en tijdschriften lezen.
Laten we ons bezinnen op de natuur en zijn wisselende schoonheid!

sweet revenge...

Dit bord zag ik als illustratie bij een artikel dat ik las op Internet.
Hoewel de aanleiding natuurlijk niet grappig is, vind ik het wel komisch!
Zou dat voldoening geven?

weekend...

Wat een heerlijk weekend hebben we toch weer gehad, niet?
Voor mij was het een druk maar gezellig weekend. Eén van de leuke dingen die ik dit weekend deed was de Veemarkthallen in Utrecht bezoeken, samen met mijn oudste dochter.
Een enorm divers aanbod: van regelrechte kitsch tot mooie waardevolle stukken.
Oudste kocht er een prachtig grote, witte ovalen soepterrine. Een prachtstuk dat alvast bedoeld is voor haar te verbouwen boerderij in de Betuwe, waarvan zij en haar partner bijna eigenaar zijn.
Ik kocht aanvulling van mijn Villeroy en Boch Valeria rood servies. Ik kocht diverse soorten borden en een mooie schaal voor een leuke prijs.
Heerlijk zo te slenteren en te bediscussiëren wat er in een oude boederij zou passen en wat niet:-)
Onderstaande foto's zijn niet van mezelf maar heb ik van het Internet gehaald. De inhoud van kast en uitstalling is bij mij echter vrijwel hetzelfde.
Ja, want zoals gezegd is fotograferen niet mijn ding…

eindelijk klaar...

Mijn tafel van ingelegd glasmozaiek is klaar! En ik ben er heel blij mee.
In werkelijkheid is hij echt veel mooier dan op de foto want hierop zie je niet dat er allerlei grapjes in zitten verwerkt, zoals glaskraaltjes, glasmuntjes en bloemen van doorgeknipte glasschijven bijvoorbeeld. En dat er spiegelglas en parelmoerglas inzit, enz.
De tafel waar ik bijna vijf hele dagen aan heb gewerkt (verdeeld over een paar weken, hoor!) staat op een voorlopig plekje. Volgend jaar krijgt het een plekje aan de andere kant van het huis, onder de blauwe luiken.
De reacties van mensen die de tafel zien zijn heel enthousiast en enkele humoristen vroegen me of ik ook zo'n tafel voor hen kon maken:-)

to be continued...

Gisteren was de eerste bijeenkomst voor de cursus Engelse conversatie voor Gevorderden waarvoor ik me enige tijd geleden had ingeschreven.
Tot mijn grote verbazing is nagenoeg de hele klas (op één man na) vrouw. En dat niet alleen: ook nog eens allemaal zeker 50+.
Nu zal het waarschijnlijk aan het tijdstip dat de lessen worden gegeven liggen dat de klas deze samenstelling heeft, maar grappig is het wel.
De docente ken ik van lang geleden, de stof was leuk en afwisselend en de studiegenoten lijken merendeel leuke, actieve dames met een eigen verhaal.
Ik heb er dus veel zin in en verheug me al weer op de volgende cursusdag.

het nieuws...

Tegenwoordig zijn er veel mogelijkheden om het nieuws tot je te nemen. Hier doen wij dat nog steeds door de papieren versies van onze kranten aan de grote eettafel te lezen. Zowel ’s morgens als ’s avonds. En soms nog tussendoor. Er liggen hier dan ook altijd wel kranten op tafel. Aan het ontbijt wordt meestal het hoofdnieuws doorgenomen en later op de dag de andere artikelen.
Bij mijn dochters en hun partners zie ik dat daar al geen papieren krant meer in huis is. Daar hebben de digitale abonnementen het overgenomen. Ook van sommige vriendinnen hoor ik dat ze het nieuws op PC of I-pad lezen.
Door internet besef ik ook wel dat "de krant" eigenlijk een vreemd iets is.
Er staan beurskoersen in, sportberichten en een bioscoopoverzicht. Hier staat een verslag van een gebeurtenis in Libië, daar een recept voor sucadelappen. Tussendoor staat het weerbericht. Internet verschaft veel gespecialiseerder informatie. Voor sommige categorieën zijn er nu al veelbezochte sites. Denk aan nu.nl, buienradar.nl., etc.
Kranten zijn historisch uitgegroeid tot informatiebron van bevolkingsgroepen. Iedere krant is eigenlijk daarmee ook vertegenwoordiger van een levenshouding geworden. Zoiets als de zuilen bij de publieke omroep.
Zou deze overweging ook nog meespelen bij het on-line lezen van nieuws?
Door een logje dat ik onlangs las werd ik nieuwsgierig naar de leesgewoonten van mijn bloglezers.
(Wees gerust hoor; hier houdt mijn nieuwsgierigheid naar jullie privéleven ook op:-)
Lees je een ochtend- of avondkrant? Lees je één of meerdere kranten? Lees je de papieren versie of de digitale? En waar en wanneer lees je je krant?
Laat eens weten hoe jullie het nieuws tot je nemen.

(Onderstaande video is erg grappig. Hoewel ik niet denk dat de titel waar is.)

lijsten...

Ik las van de week ergens een blog dat ging over tijd die zo enorm snel gaat.
Nu, dat is iets wat ik ook heel vaak constateer, de laatste tijd.
Het lijkt wel of, sinds ik ben gestopt met werken, de tijd dubbel zo snel gaat.
Ik weet nog dat mijn moeder dit vroeger ook altijd zei en dat ik dan geïrriteerd dacht: hoezo snel? Tijd is tijd en gaat overal en altijd even snel!
Maar ik had toen nog geen idee van "gevoelstijd". Zoals in de betekenis van "gevoelstemperatuur". Het lijkt alsof de dagen óm vliegen tegenwoordig.
Af en toe krijg ik het er een beetje benauwd van...af en toe maar hè! Alleen als ik er aan denk hoeveel tijd er al “op” is!
En ik vraag me ook af: heb ik alles gedaan in die tijd? Alles wat ik wilde? Is mijn "to-do-in-life" lijst afgewerkt?
Nee, ik denk het niet. Want lijsten veranderen, net als mensen.
Toen ik 20, 30, 40 jaar was, waren mijn wensen anders dan nu. Er kwamen in de loop der tijd wensen op de lijst bij en er gingen er ook weer af.
Omdat mijn kijk op het leven veranderde, omdat omstandigheden veranderden, omdat iets soms niet haalbaar was, omdat inzichten veranderden.
Maar natuurlijk bleven sommige wensen staan. Die moeten nog vervuld worden.
Of niet, en dan is het ook goed.
Mijn wensenlijstje is op dit moment in mijn leven heel anders van inhoud dan pakweg 20 jaar geleden. En dat moet ook zo zijn, denk ik.
Ik wil volop in het leven staan en zorgen dat de tijd me niet inhaalt. Maar waar eerder ambitie en zoeken naar voortgang mijn levenslijstje domineerden zijn nu de wensen meer gericht op bezinning en genieten van alles.
Wat in elk geval nooit zal veranderen in mijn levenslijst is de wens dat ik ertoe dóe.
Juist dat gevoel vasthouden bij het ouder worden zal een van de opgaven zijn om aan te werken.
Hoe snel de tijd ook gaat…

uit de drup…

Het beeld van een tors dat ik geruime tijd geleden hakte is door het natte klimaat van de laatste tijd behoorlijk aangetast. Nu stond hij ook midden in onze bostuin, in de drup van de hoge dennen- en sparrenbomen. Als voetstuk had hij een boomstronk die uit de tuin van een vriendin kwam.
Pasgeleden heb ik hem van zijn boerenbossokkel bevrijd, die totaal verrot was, want dat gaat snel in een vochtige omgeving.
Ik heb hem een andere plek in de tuin gegeven en een eikenhouten sokkel gekocht. Hubbie heeft hem er weer opgehesen (want loodzwaar) en hij staat nu veel beter.
Uit de drup en aan het eind van het terraspad. En voor de werkkamer van Hubbie die er vanuit alle glazen wanden zicht op heeft.
Wel moet hij hier en daar nog een beetje bijgewerkt worden, want een aantal beschadigingen heeft hij door al het gezeul wel opgelopen.
Mijn twee dochters noemen deze tors overigens "De Pinda".
Het is duidelijk dat ze veel bewondering hebben voor het creatieve talent van hun moeder:-)

vriendschap is...

Vriendschap is voor velen van ons een kostbaar iets. Ook voor mij.
Zeker vrouwenvriendschappen die de laatste jaren meer in mijn leven zijn gekomen.
Nu bestaat er natuurlijk veel verschil in opvatting over het begrip “vriendschap”.
Want wat is vriendin en wat een goede kennis? En waar en waaraan ligt dat verschil?
Je kan er eindeloos over filosoferen maar het is en blijft iets persoonlijks hoe iedereen het definieert. De één vindt een vriendschap pas een ware vriendschap als je álles van elkaar weet en elkaar binnenste buiten kent. En een ander vindt een wat lossere en onregelmatiger omgang met een vriendin prettiger.
Aristoteles definieert het zo: “Ware vriendschap is de liefde voor de ander, omwille van de ander.”
Ik las pasgeleden ergens (o, dat geheugen) dat onderzoeken uitwijzen dat vriendinnen vaak dezelfde manier van leven hebben, ze meestal dezelfde dingen leuk vinden en dezelfde dingen afkeuren.
En ook voor mij staat vast dat je herkenning moet vinden bij een vriendin. Natuurlijk hoef je niet exact hetzelfde leven te leiden maar je moet elkaar toch wel herkennen in de normen en waarden die jezelf hanteert. Als die opvattingen te ver uit elkaar liggen zal het moeilijk zijn een goede band op te bouwen.
Nu zijn vrouwen volgens mij van nature al gericht op anderen en eerder dan mannen geneigd om aan andere vrouwen advies en mening te vragen. Dat bevordert een meer intenser omgang met elkaar natuurlijk wel.
Ik heb in elk geval, in dit stadium van mijn leven, veel aan de vriendschappen die ik heb.
De warmte en waardering die ik vind zijn een warm bad en de omgang met vriendinnen is me dan ook zeer dierbaar.
Wat verstaan jullie nu eigenlijk onder het begrip “vriendschap” en hoe staat het daarmee in jullie leven?

nieuwe update...

Hier de vorderingen aan de tafel. Ik werk eraan wanneer ik kan maar hij staat ín de workshopruimte van een vriending zo'n 17 km. verderop. Hij is voor buiten bedoeld, maar dat zal dit jaar niet meer lukken, vrees ik:-)
Zucht.... het gaat langzaam, maar het is wel héél erg leuk om te doen.