goede doelen...

Na alle logjes over vakanties, rommelmarkten, decoratie, interieur, et c. zou je kunnen denken dat er niks belangrijkers bestaat in ons wereldje. Maar gelukkig is dit maar een klein gedeelte van wie we zijn. Want naast alle leuke dingen waar we ons mee bezig houden is er natuurlijk ook een wereld waar al dit soort bezigheden irrelevant is en waar mensen iedere dag weer met problemen worden geconfronteerd waar wij geen idee van hebben.
Daarom nu maar eens een logje over heel andere zaken, nl. goede doelen.
Ik weet natuurlijk niet hoe het jullie vergaat, maar het geloof in goede doelen is bij ons de laatste tijd behoorlijk achteruit gekacheld. Nou...niet het geloof in de goede doelen op zich maar wel in de organisaties die zich daarmee bezig houden. Er is de laatste tijd zoveel te doen over stichtingen en organisaties die hun directeuren meer dan vorstelijk belonen, of waar maar een klein gedeelte van het geld bij het doel terechtkomt en de rest "overheadkosten" zijn, waar ze niets waarmaken van de doelstellingen die ze zeggen te hebben of waar grote gebouwen en status belangrijker zijn dan het doel op zich. Om maar niet te spreken over frauduleuze praktijken of het wegsluizen van geld naar andere banken met onduidelijke bedoelingen.
We steunden jarenlang één organisatie op maandelijkse basis en daarnaast, door het jaar heen, nog een aantal andere "losse" organisaties. Toen de organisatie waaraan we maandelijks doneerden, in opspraak kwam spraken we af een jaarlijks bedrag te geven aan één wisselend doel en geen andere doelen ernaast. Zo doen we het nu ook. Alleen is het tegenwoordig een behoorlijk gepuzzel om precies te zien of je geld terecht komt waar je het voor bedoeld had.
Daarom ben ik blij dat ik via Facebook kennis heb gemaakt met de site van Wieke Biesheuvel.
Wellicht kennen sommigen van jullie haar als columniste van Libelle, daar schrijft ze al jaren voor. Ik lees Libelle niet dus voor mij was ze onbekend. Tot voor kort.
Sinds begin 2012 woont Wieke Biesheuvel in Katete, Zambia. Haar man Rob werkt daar als chirurg in een ziekenhuis. Wieke schrijft elke dag op Facebook een artikel over haar leven daar.
Een heel direct verslag van het reilen en zeilen van de bewoners van haar dorp en soms ook van omliggende dorpen. Prachtige verhalen, zonder vals sentiment en altijd vol humor.
Maar zó indringend dat het je vaak uren bij blijft.
Nu schrijft ze momenteel vaak over de kapotte waterput van het dorp. Lezers hebben spontaan een inzameling opgestart om een nieuwe put te laten bouwen en Wieke is benoemd tot opzichter over de werkzaamheden:-) Het fijne is, dat je dagelijks de vorderingen kunt volgen, en dat je ziet dat er totaal geen geld verloren gaat aan onnodige toestanden.
Mochten jullie dus net als ik, je af vragen hoe je een goed doel kunt steunen en tegelijk oog kunt houden op de uitvoering van één en ander, kan ik je aanraden om haar Facebookpagina eens op te zoeken. Ik vermeld hier geen bankrekeningnummer of zo, want als je bent geïnteresseerd staat dat op haar eigen FB-pagina vermeld. Mijn bedoeling is slechts jullie op haar pagina te wijzen; hopelijk vinden jullie het even boeiend als ik om haar dagelijkse verslag te lezen.
En wie weet.....

af...

De kruikvaas is af. 
Het heeft even geduurd voor ik er tevreden over was, maar nu vind ik hem goed.
Met twee dadeltakken, wat hopslingers en een paar houtstronken staat hij tussen twee ramen. Ook in het erkerraam staat hij leuk, maar dat is lastiger met fotograferen. Op de foto lijkt de vaas onderaan wat bruinig maar dat is in het echt niet zo, gewoon wat donkerder.
Ik heb echt lol in het bezig zijn met deze dingen dus de volgende poging zit alweer in mijn hoofd.

violier at home...

Afgelopen zaterdag bezocht ik Violier at Home in Bennekom (http://www.deviolier.com/deviolier/violier_at_home).
Een poosje geleden heeft Martine van het blog Impression-Lifestyle al een logje geschreven over Wulf van de Pol en zijn mooie huis dat hij elke zaterdag openstelt. Nu is Bennekom voor mij een ritje van een kwartiertje dus het proberen waard, dacht ik.
En wat werd ik verrast bij binnenkomst in dit mooie woonhuis/annex inspiratieplaats/annex winkel.
Net als Martine moest ik aanvankelijk een drempel overwinnen om een privéhuis binnen te gaan, dat is toch altijd lastiger dan een "echte" winkel. Maar zoveel meer inspirerend eigenlijk ook dan een winkel; je ziet alles direct toegepast.
Wulf en zijn vriend hebben dit 30er jaren huis geweldig ingericht en gedecoreerd. In deze tijd van het jaar natuurlijk ook met mooie herfstcreaties. Dat is ze wel toevertrouwd want ze hebben in Veenendaal ook een prachtige bloemen-/woonzaak.
Het huis is sober en stoer ingericht maar gelukkig niet somber en donker. Helemaal mijn smaak want ik heb licht en lucht nodig om me gelukkig te voelen.  En hoewel het zeker geen groot huis is, straalt het zowel grandeur als gezelligheid uit.
Dit huis heeft prachtige Carte Colori verf op de muren, stoere woonitems, linnen gordijnen en last but not least heel erg mooie groendecoraties. Voor het raam met de luiken een enorme hopkrans, op de sokkels grote vazen met stronken, bessen, hop en/of witte pompoentjes, op het banktafeltje een verweerde poer met groen/witte herfstdecoratie.
Ik ben dermate gecharmeerd van deze stijl dat ik Wulf gevraagd heb eerdaags eens bij ons te komen kijken en wat advies te geven.  Ik kijk daar echt naar uit!
Dank Wulf (en zus) voor de leuke ontvangst met koffie en lekkers en dank aan Martine voor de goede tip!

 

 

kruikvaas in de maak...

Een tijdje geleden tikte ik voor een habbekrats een grote vaas op de kop. Het was een gruwelijk lelijke vaas, van kunststof, met grote bewerkte gedeelten.  De verkoper vond het "een prachtig mooie barokke vaas", maar het was echt een afgrijselijk ding. Ik durfde er haast niet mee over straat:-)
Toen ik ermee thuis kwam verschoot Hubbie van kleur en vroeg waar ik dat plastic geval in hemelsnaam voor wilde gebruiken. Toen ik zei dat het een "nieuw projectje" was, zuchtte hij maar eens.  Hij is er inmiddels wel aan gewend: ik sleep nogal eens wat naar binnen om het een ander uiterlijk te geven. De ene keer met succes, de andere keer blijft het gewoon een lelijk ding, of wordt het zelfs nog lelijker, ha, ha!
Nu heb ik echt de pest aan kunststof of plastic spullen. Het enige wat daarvan in mijn huis is zal een enkele pollepel of vergiet zijn, maar daar houdt het wel mee op.
Alleen: deze vaas is écht groot (hij is bijna 70 cm. hoog) en zou onhandelbaar zijn als hij van steen was geweest. Gezien de dikke ladingen muurvuller die ik erop smeerde om alle "barokke" randverschijnselen weg te plamuren zou hij niet te tillen zijn. Bovendien zijn vazen/potten van deze afmeting ontzettend duur, lelijk of niet:-) Dus ik ben eigenlijk wel blij met de kunststof kern van deze "stenen" kruikvaas.
Het heeft ruim twee weken geduurd voordat ik laag voor laag alles een beetje dichtgesmeerd had en egaal gemaakt. Daar tussendoor moest hij natuurlijk drogen en dat duurde, door de dikke lagen, dus lang. Het is op de foto één niet zo goed te zien, maar het verschil in diepte tussen de witte "baroklaag" en de gladde zwarte vaas was wel 2 cm., als het niet meer was. Voordat je dat enigszins hebt opgevuld ben je zo'n tweeëneenhalf kilo muurvuller verder:-) Want jammer genoeg kon ik die lelijke witte laag er niet eerst vanaf halen omdat dat dus ook kunststof is.
Nu staat de vaas te drogen, om daarna nog wat geschuurd te worden.  Ik heb inmiddels krijtverf van Pure and Original, Elephant Skin, gekocht, want de kleuren die ik in huis heb zijn niet zo geschikt.
Op foto 1 staat de vaas zoals hij was.
Op foto 2 zien jullie hem na twee keer bewerken met muurvuller.
Op foto 3 staat de kruikvaas na vier rondes muurvuller, plus een laatste ronde met natte handen en verdunde muurvuller om hem wat gladder te maken. Want ik vind het leuk als hij een beetje onregelmatig is, maar niet té.
Er moet nu, na het drogen, natuurlijk nog verf op en misschien paste wax (of een eventuele nabewerking met modder, zoals we van Monica hebben geleerd:-)
Wordt vervolgd.

 

 

 

 

overpeinzing...

Ik moet zeggen dat de laatste tijd de inspiratie voor (en de behoefte aan) het schrijven op mijn weblog aardig is teruggelopen. Enerzijds komt het omdat ik druk ben met heel veel andere dingen, maar anderzijds is het ook een logische ontwikkeling.
Ik blog vanaf februari 2009. Begonnen als blog in opdracht van mijn toenmalige werkgever, de mediatheek van een hogeschool. Wij moesten ons alle digitale vormen van communicatie met studenten eigen maken. Toen de cursus afgelopen was, had ik idd veel digitale kennis opgedaan, nam een Facebook account, twitterde een heel korte tijd, maar het bloggen vond ik écht leuk.
Ik zette dus het blog voort met logjes over wat me bezig hield, wat ik las, wat me opviel, wat me overkwam, etc. Ik vond het schrijven leuk en ook de reacties die ik kreeg vond ik fijn.
Vooral toen ik ook blogs van anderen ging lezen, werd het echt een hobby voor "erbij".
Nu, na dus ruim vier jaar, is mijn blog anders van inhoud geworden. Tegenwoordig houd ik me met andere dingen bezig. En dat zie je natuurlijk terug op mijn blog.
Mijn belangstelling is grotendeels verlegd naar interieur. Maar om nu elke week alleen maar te schrijven over een stoel of de kleur van mijn muren vind ik eigenlijk lastig. Bovendien ben ik een slechte fotograaf en kan ik de resultaten nooit zo goed laten zien als ik zou willen.
Dus ik worstel eigenlijk al een tijdje met het idee om te stoppen met bloggen.
Anderzijds vind ik het leuk om andere interieurblogs te lezen en om helemaal geen uitwisseling meer te hebben (als je alleen maar leest en niet publiceert) vind ik ook jammer.
Dus heerst er hier, in mijn werkkamer, vaak een "zal ik...zal ik niet" stemming. Helemaal ermee kappen vind ik lastig, maar ik vraag me vaak af of doorgaan zinvol is.
Ik vraag me af of degenen onder jullie, die ook al jaren bloggen, dat nu ook hebben.

hop, hop, hop...

Nee...dit is geen vervolg op mijn vorige log over het paard:-)
Ik wil jullie graag mee laten genieten van de grote slinger hop die ik pas geleden kocht.
Jammer dat ik het niet kan laten ruiken, want het geurt hier in huis kruidig en zoet tegelijk.
Ik was even wezen neuzen bij de Elspeterhoeve in Barneveld. Nooit eerder geweest. De afdeling meubels/decoratie vond ik niet om over naar huis te schrijven. Leuk, maar niet heel bijzonder. De grote schuur echter, met planten en bloemen, was wel weer de moeite waard. Ik nam er een mooi gebogen rozebotteltak mee voor één van de kruiken, een paar kleine witte pompoentjes en deze heel grote hopslinger. Omdat ik er wat later was dan gepland en ik nog niet had gegeten heb ik er ook een heerlijk broodje gegeten in de Schenkerij, die ze er ook hebben. Die is leuk, met producten van Mariënwaerdt en andere mooie etenswaren.
Op de terugweg zag ik ergens langs de kant, bij een boerderij, ook nog een rek met mooie pompoenen liggen. Ik nam er enkele mee, waaronder een  groot grijs exemplaar.
Thuisgekomen vond ik het moeilijk om de slinger te verwerken. Voorlopig ligt hij dus even op de schoorsteenmantel, maar de bedoeling is dat hij in een grote pot met dadels en stronken wordt verwerkt. Alleen kon ik geen goede plek voor die pot vinden. Ik moet nog even een houten staander grijs schilderen zodat ik hem daarop kan zetten. Maar dat duurt even omdat ik met andere dingen bezig ben.
Voor nu geniet ik dus maar van de hop op de schoorsteen!

 

 

beestenwerk...

Het was beestenwerk, maar het paard is af!
Na alle fijne tips opgevolgd te hebben en nog wat eigen inbreng is het geworden zoals ik voor ogen had. Wat is bloggen toch leuk als je met elkaar ideeën kunt uitwisselen en dat de ander ook echt weet wat je bedoelt.
Paardje staat eigenlijk op de schouw, tussen twee hoge lampen, en vóór een zware zwarte spiegel.
Maar met foto's maken was dat erg lastig, dus ik heb hem voor de gelegenheid maar even op de sidetable gezet. Hij lijkt wat vlekkerig, maar is mooi mat grijs geworden. Ik snap sommige dingen van dat fotograferen toch niet, want ook de lamp (die donkergrijs is en een lichtgrijze kap heeft) komt qua kleur heel anders op deze foto's over.
Ik vond het heel leuk om te doen en ben alweer met een andere klus bezig. Wellicht dat ik dat t.z.t. ook nog eens laat zien, als het gelukt is.

 

 

paard metamorfose...

Een poosje geleden kocht ik een oud, massief houten paard. Een heel lelijk paard, maar ik zag er eigenlijk wel wat in. En de prijs was redelijk genoeg om het risico te nemen.
Het paard is zo'n 47 cm. hoog en 39 cm. breed. Het was heel vies en overgeschilderd in afschuwelijk  harde kleuren. Er is met houtvuller gewerkt en er is een stukje van zijn oor af.
Maar och...juist die gemankeerde tiepjes vind ik wel leuk:-)
Dus momenteel ben ik bezig het te schuren. En dat is een verdomd rottig karwei, ben ik achter gekomen. Dat had ik wat makkelijker ingeschat. Mijn rechterarm is haast lam van het hanteren van de schuurmachine, staalborstel en schuurpapier.
Gelukkig wordt het wel wat, heb ik het idee.
Ik heb nog maar een heel klein gedeelte gedaan, maar ik laat alvast het verschil zien.
Bovenste foto is door de verkoper genomen en de tweede door mij, na een paar uur werken aan het beest.
Maar dit is dus nog niet het eindresultaat, he?
De bedoeling is om hem helemaal kaal te maken, misschien met nog vage schaduwen van kleuren.
Wat ik er daarna mee ga doen, staat nog niet vast. Ik heb een flesje Esatto loogbeits en ik heb Paste Wax in de kleur Carbon in huis. Maar van beiden heb ik het idee dat het te donker gaat worden.
Ik wil hem graag een beetje grijzig hebben maar niet te donker.
Wat denken jullie, wat is een goede methode?

brocantemarkt Wijchen...

Vorige week was ik op de brocantemarkt rondom kasteel Wijchen.
Was er nooit eerder geweest en ik had eerlijk gezegd ook geen hoge verwachtingen. Ik had altijd de indruk dat Wijchen een saai dorp was, met weinig opzienbarends. En dat die markt dan ook wel zo zou zijn. Vooronderstellingen....zullen jullie ook wel eens hebben, toch?
Maar het viel me dus ontzettend mee. Eigenlijk was het een leuke, overzichtelijke brocantemarkt, met goede en professionele standhouders. Geen overbodige troep of zolderopruimingen.
Ook het kasteel is heel mooi, klein maar goed onderhouden en boeiend, ik  ben daar dus nog niet de laatste keer geweest. En ondanks de aanhoudende druilregen die ochtend was het dus het helemaal niet vervelend daar rond te sjouwen.
Ik kocht er een mooie kruik bij een goede standhouder, die alles over kruiken wist en er in gespecialiseerd was. We kregen een heel boeiend verhaal over alle ins en outs van kruiken.
De door mij gekochte is een oliekruik uit het Loiregebied en stamt uit 1870. Dat staat ook aan de onderkant ingebakken, samen met de initialen van de maker. De deuken die in echt antieke kruiken zitten komen omdat de kruikenmakers ze aan de zijkanten vastpakten om in de oven te zetten. Ook andere, veel voorkomende "gebrekjes" hadden een verklaring. Zó leuk om te horen allemaal.
Ook zag ik een prachtig houten paard. Ik ben een paar maal langs de kraam gelopen, geaarzeld, maar ik vond hem te duur. Heb hem dus niet gekocht, maar ik heb er eigenlijk best een beetje spijt van. Want zulke mooie exemplaren zie je echt niet vaak. Ik durfde hem ook niet meer te fotograferen nadat ik afgehaakt was. Ach ja...ik loop er vast nog wel eens tegen aan, maar hopelijk een goedkopere.
We lunchten nog heerlijk daar in Wijchen, bij een goed restaurant.
Alles bij elkaar dus weer een ervaring, zullen we maar zeggen: in niet te snel oordelen, niet te snel kopen (of sneller?) én geen goede schoenen aantrekken naar een fair op een nat en modderig grasveld:-)
(De twee donkere kruiken had ik al, de lichte is de "nieuwe").

 

 

eindelijk...

Eindelijk weer eens terug op mijn blog.
Lange tijd bezig geweest met andere dingen, leuke dingen, minder leuke dingen.
Genoten van de zon, gebaald van de regen en druk, druk, druk:-)
Hubbie heeft een héél lange vakantie gehad en is pas nét weer aan het werk. Dus na onze vakantie in Frankrijk hebben we nog een heleboel leuke dingen ondernomen, zoals: we zijn een paar dagen naar Drenthe geweest, we hebben vaak brocantemarkten bezocht, hebben heerlijk langs de zee gewandeld (voor ons een hele reis vanuit het oosten), ook veel mooie steden en dorpjes bezocht, etc.
Maar ook hier moet het dagelijkse ritme weer worden hersteld en dat is ook weer oké. Over naar de routine van alledag:-)
Ik ging pasgeleden naar een kwekerij hier in de buurt, omdat ik nog wat kleur op het terras wilde, naar kwekerij Overhagen in Velp dus.
Ik kocht er wat plantjes en kruiden en ging daarna in hun enorme pluktuin kijken. Een feest voor oog en neus!
Natuurlijk zijn er op dit moment veelal de herfstbloeiers, maar juist die hebben ook zo van die diepe kleuren. De ouderwetse dahlia's deden me denken aan de volkstuin van mijn overleden schoonvader.
Ik plukte niet de kleurrijke exemplaren maar een mooie bos van diverse witte bloemen door elkaar en mooi groen erbij . Een plaatje om te zien, al die soorten bloemen in verschillende tinten wit.
Ik maakte er een foto van op de kwekerij, evenals van de kleurrijke bedden. Helaas zag ik net dat de foto van mijn eigen boeket is mislukt, en de foto's van de bloembedden zijn niet zo vrolijk en kleurig uitgevallen als in het echt.
Maar als je in de buurt woont is het echt de moeite waard hier even te gaan kijken. Misschien zelfs beter in hartje zomer, want nu zijn de echte herfstbloeiers natuurlijk in de meerderheid.  En daar houdt niet iedereen van.

fireflies...

Prachtig, die zomeravonden!
Op de veranda...in goed gezelschap...onbetaalbaar!

dagjesmensen...

Ja, deze weken zijn mijn man en ik dagjesmensen:-)
Hubbie heeft nog een paar weken vakantie en natuurlijk gaan we er dan op uit (al was het de afgelopen dagen heel warm en dan is het thuis, in de schaduw in de tuin, ook heel goed vertoeven).
Begin deze week gingen we een dagje naar Friesland.
Een rondje langs de meren, aansteken in leuke dorpjes en het een en ander bekijken, zitten op terrasjes met koele rosé, aan het water lunchen. Heel ontspannend allemaal dus. We zijn beiden dol op Friesland en rijden er nog wel eens naar toe.
Vrijdag gingen we tuinen bezoeken, ook een hobby van ons.
We bezochten De Huzarenhof in Joppe, een tuin waar we al eens eerder waren. Het is zo'n prachtig verzorgde tuin. Echt een inspiratiebron voor mensen met een tuin op bosgrond. Als je ziet wat de eigenaren hier voor elkaar gekregen hebben...onvoorstelbaar! Hij is 3.300 vierkante meter, heeft mooi op kleur afgestemde borders, vijvers, leuke terrassen, hagen en hellingen.
Ook is er een leuk klein brocantewinkeltje bij waar ik altijd wel wat wegsleep. Dit weekend is tuinweekend in deze omgeving en zijn, behalve deze, nog meer schitterende tuinen opengesteld.
Helaas begon het te stortregenen toen we de tuin aan het bekijken waren en hoewel we het wel heerlijk vonden dat er eindelijk weer eens wat nattigheid viel, was het slecht gepland. We stonden juist met vijf grote potten met hortensia's in de handen en de weg naar de auto was nog een heel lange:-) We waren beiden in één klap bemodderd en doorweekt.
Gelukkig droogde het snel, al waren we wel wat verfomfaaid.
Daarna gingen we naar de beeldentuin in Mariënheem. Deze ligt achter antiekzaak De Eikelhof in het gelijknamige dorpje en beslaat maar liefst 3 hectare. Een groot gedeelte daarvan is fraai aangelegd als landschapspark, met borders en vijvers, enorme gazons en boompartijen. Overal waar je kijkt staan beelden van brons, steen, marmer, glas en keramiek. Hoewel het antiek in De Eikelhof ons iets "te" was, waren er ook een paar kleine galerietjes met hedendaagse kunst die we de moeite waard vonden.
Kortom...een heerlijk dagje, waar ik altijd weer geïnspireerd en (dit keer ook letterlijk) opgefrist door raak.
Onderstaande foto's zijn weer van mijn mobiel.
Raad eens waarom:-)