nieuw hoekje...

De oude bijzettafel die ik enige tijd geleden bestelde bij Room 17, is gearriveerd. Ik ben er erg blij mee en kon dan ook niet wachten om alvast een foto te plaatsen.
Er moet in dit hoekje nog wel het één en ander gebeuren (hopelijk leest Hub dit niet voordat ik hem ingelicht heb:-)
De snoeren en stopcontacten moeten als eerste verwijderd worden en op een minder zichtbare plek geïnstalleerd worden. Deze muur, waarin ook onze twee heel grote gevelramen zitten, is de enige die nog wit is. Ik vind het mooi staan tegenover het grijs van de andere muren en het geeft een heel lichte uitstraling aan onze kamer. Maar ik heb een sterk vermoeden dat er binnenkort toch geverfd gaat worden:-)
Zoals eerder gezegd, ben ik een beroerde fotograaf en krijg ik de tafel niet mooi op de foto.
En zeker niet zoals Hennie van Room 17 ze gefotografeerd heeft in haar blog: http://roomseventeenstyle.blogspot.nl/ .
Maar goed: een indruk krijg je zo hopelijk wel.
Als de bovengenoemde zaken zijn aangepakt zal ik nog eens een fotootje schieten.

weer een jaartje wijzer...?

najaarskriebels...

Dat sommige dingen bij mij anders werken dan bij anderen had ik al eerder ontdekt:-)
Daarom was ik ook niet verrast door mijn najaars-opruim-aanval. Nu ben ik niet het type van de voorjaarsschoonmaak, laat staan van de najaarsschoonmaak.
Maar al geruime tijd kriebelt het om mijn verzamelingen en brocante op te ruimen en de boel wat te "versimpelen". Hoe zeer ik nog steeds mijn verzameling engels antiek, kant, geperst glas, hotelzilver, etc. op prijs stel; ik heb behoefte om mijn vensterbanken en kastplanken, waar deze verzamelingen een plaats hebben gevonden, leeg te maken (en proberen leeg te houden, dat zal het moeilijkst worden, vrees ik).
Mijn middenvensterbank is op dit moment naar mijn zin met twee vazen met dadeltakken, wat kronkelhout en een enkel tinnen detail. De muur tussen de twee grote voorramen, waar eerst een paspop, schoenenmallen, leren koffers, etc. stonden heeft nu alleen de staander met het Torck-houtsculptuur en erboven mijn schilderij van stillevenschilder Thomas Heesakkers. Dit schilderij kreeg ik vorig jaar van Hub op mijn verjaardag en is me dierbaar.
Ik kijk het nog een tijdje aan en als het blijft bevallen dan doe ik de verzamelingen van de hand. Opgeruimd staat... leger!
Nu zijn er nog plekken genoeg in huis die voor versimpeling in aanmerking komen. Maar ja...zo heel lang houden die najaarskriebels nu ook weer niet aan, ha, ha!

verandering...

Heel langzaam verandert de natuur om ons heen.
Door het aanhoudende mooie weer was het hier heel lang overwegend groen maar de mooie herfsttinten beginnen nu langzaam de overhand te krijgen.
Onze prachtige acer is kastanjerood geworden. Ook de eiken en beuken zijn in herfsttooi en laten hun bladeren vallen. Ik las ergens in een onderzoek van de Wageningen Universiteit dat dit tegenwoordig steeds later in het seizoen gebeurt. De late bladverkleuring is de trend van deze eeuw geworden en het moment dat bladeren vallen schuift ook steeds meer op naar het einde van de herfst.
Grappig toch hoe alles steeds aan verandering onderhevig is, zelfs de natuurwetten klaarblijkelijk.
Ook groeien hier dichtbij prachtige 'sprookjesboekpaddestoelen".
Het lijkt me geweldig dit soort verschijnselen in de toekomst met mijn kleinzoon te bekijken.
Maar dat duurt natuurlijk nog wel even:-)
Die kleinzoon doet het overigens uitstekend. Drinkt goed, groeit goed en laat zich af en toe flink horen. Zijn ouders zijn zo blij met hem. Al is het voor hen natuurlijk ook best wel wennen. Lang met zijn tweeën geweest dus het aanpassen aan het tempo van een kleintje kost energie.
De kraamverpleegster vond echter dat ze het uitstekend doen: ze vond ze "natural born parents".
Hoe mooi is dat?

 

eindelijk....!

 

Eindelijk kan ik het dan aan iedereen laten weten.
Eerst moest natuurlijk iedereen het geboortekaartje hebben ontvangen. Maar nu kan ik het jullie gelukkig melden!
We hebben een prachtige kleinzoon!

Lieve Ernst Daniël,

dapper en sterk
begin jij aan je levenswerk.

Je kwam niet al te te vroeg,

maar er is tijd genoeg...

tijd om je alle liefde te geven!
Welkom in ons hart

welkom in ons leven!

Anne...

Il ne faut pas pleurer pour ce qui n'est plus.

Il faut sourir pour ce qui a été.

Marguerite Yourcenar

 

Helaas overleed op 11 oktober 2012 Anne Reynier van het blog Ambrozijn en oude kant.

Ik volgde haar al heel lang en werd regelmatig door haar stukjes geïnspireerd.

Ook anderen die ik haar blogadres gaf en die met dezelfde ziekte kampen hebben haar moedige en positieve logjes graag gelezen.

uit de running...

Morgen wordt ik geopereerd aan mijn knie. De binnenmeniscus is gescheurd. Gelukkig maar een dagopname, dus 's avonds weer lekker in mijn eigen bed.
Heb een stapel boeken en mooie tijdschriften verzameld, hocker binnen bereik gezet, afspraken afgebeld en mooie muziek klaargelegd.
Het enige puntje van bezorgdheid is het feit dat kleinkind nog niet is gearriveerd.
Ik hoop niet dat het kindje plannen voor morgen maakt:-)!

Rijkdombewustzijn

Het leven is zo grappig en zo verrassend

en zo eindeloos genuanceerd en op iedere bocht

van de weg plotseling weer een heel ander uitzicht.

De meeste mensen hebben cliché-voorstellingen

óver dit leven in hun hoofd,

men moet zich innerlijk bevrijden van alles,

van iedere verstarde voorstelling,

van iedere leuze, van iedere gebondenheid,

men moet de moed hebben alles los te laten,

iedere norm en ieder conventioneel houvast,

men moet de grote sprong in de kosmos

durven wagen en dan, dan is het leven

zo eindeloos rijk en overvloeiend,

zelfs tot in z'n diepste lijden.

ETTY HILLESUM

 

herfsttuin...

Er is me een paar maal gevraagd wat foto's van mijn tuin te plaatsen.
Nu is de herfst niet zo'n ideaal seizoen om mooie tuinfoto's te laten zien, vind ik. Maar toen ik vanochtend even in de tuin liep, lekker in het warme najaarszonnetje, zag ik dat er eigenlijk best nog wat kleur was. Met name van mijn geliefde hortensia's.
Ik geloof dat ik, van alle tuinplanten, de hortensia het mooist vind. In de lente met het prille, lichtgroene blad, in de zomer met bloemschermen en -bollen die eruit knallen en in de herfst met de verstorven kleuren die zo fijntjes en delicaat zijn.
En dan heb ik het nog niet eens over de mooie droge bloemschermen op de vaas!
Ik heb dan ook veel hortensia's, ook al omdat ze het hier in de zure grond natuurlijk goed doen.
Afijn.. kijk zelf maar!
(En houd in gedachten dat ik niet zo'n preciese tuinierster ben:-)

 

 

herinneraar stuk?...

Des te ouder we worden, des te beter kunnen we maar ons gevoel voor humor cultiveren. Want dat is het beste wapen tegen gevoelens van angst, bitterheid en frustratie. Vaak zoek ik wat humor in het dagelijkse leven. En dus probeer ik sommige situaties zó te draaien dat ik er om moet lachen. Dat lukt ook meestal wel.
Maar toch: wanneer mijn geheugen mij in de steek laat, ben ik vaak benauwd dat ik "het" aan het verliezen ben. Nu weet ik ook wel, uit gesprekken met mijn leeftijdgenoten, dat vergeetachtigheid een van de dingen is die bij het ouder worden horen. Bij veel mensen in de middelbare leeftijd komen namen, feiten, gebeurtenissen niet meer zo snel naar boven dan vroeger.

Het is ook min of meer geruststellend om te zien dat mijn vrienden net zo goed worstelen om die éne naam of dat éne feit te herinneren, die ze eerder zo konden opsommen. Geruststellend omdat ik merk dat zij, net ik, worstelen met dezelfde verschijnselen. En ik van hen helemáál niet denk dat ze bezig zijn "het" te verliezen. Ik denk bij hen gewoon: "o, dat is de leeftijd".

Maar of het dat bij mij ook is weet ik niet. Met een vader én een moeder die allebei Altzheimer hadden, heb ik natuurlijk dubbelop de verkeerde genen meegekregen. En al weet ik dat dat niet alles zegt, het verontrust me wel. En ik probeer dus bij alles wat ik me niet herinner na te gaan of dit "normaal" is of niet.

En om het niet allemaal zo zwaar te laten worden probeer ik het dus allemaal maar een beetje humoristisch in te zien. Tenslotte kan ik er niets aan veranderen en wat komt dat komt, of ik nu al in zak en as ga zitten of niet.

Ik vond het daarom ook leuk een gedichtje te lezen van de Red Hat Society over dit onderwerp en ik wil het jullie niet onthouden:  
 

My forgetter's getting better
But my rememberer is broke
To you that may seem funny
But to me that is no joke
For when I'm "here" I'm wondering
If I really should be "there"
And when I try to think it through
I haven't got a prayer!
Oft times I walk into a room,
Say "What am I here for?"

I wrack my brain, but all in vain
A zero is my score.
At times I put something away
Where it is safe, but gee!
The person it is safest from is me.
When shopping I may see someone
Say "Hi" and have a chat
Then when the person walks away
I ask myself, "Who's that?"
Yes, my forgetter's getting better
While my rememberer is broke.
And it's driving me plumb crazy

And that isn't any joke!                 

herfst op het terras...

Niet origineel, ik weet het. Plaatjes van herfsttaferelen.
Jullie hebben ze waarschijnlijk al in veel blogs gezien maar hier in de bostuin kon ik het nog een tijdje ontkennen. Niks geen herfst, geen vallend blad, geen verkleuringen. Veel groen, nog veel bloeiends en bovenal een lekker zonnetje.
Tot dit weekend.
Want helaas moet ik er nu toch echt aan geloven. Het zonnetje is ingeruild voor fikse regenbuien, het blad begint al te verkleuren en de planten hangen er afgetakeld bij.
Dus ja... herfst!
Ik vind pompoenen altijd het ultieme herfstgevoel uitstralen en dus kocht ik er een aantal op de Oogstfair van de Boschhoeve in Wolfheze.  Op onze veranda passen geen gele of oranje pompoenen (hoewel ik die wel vrolijk vind) dus kocht ik deze donkergroene, grijsgroene en witte. Op de tafels in de zijtuinen ga ik nog een decoratie maken met de andere pompoenen.
Hier vast een kijkje op de veranda.

inspiratie...

Na een fijn zonnig weekend waarin we  leuke mee-eters hadden, waarin we nog heerlijk op de veranda konden zitten, waarin we een gezellig etentje buitenshuis hadden, waarin ik naar een leuke fair ging en daar pompoenen in mooie tinten kocht en prachtige tuinen bekeek, waarin de  lieve mededeling van Hubbie kwam dat hij een I-pad voor me besteld heeft én waarin we een dag hadden zonder plasjes van Bruun binnenshuis (heel zeldzaam tegenwoordig voor die oude baas:-) was er inspiratie te over.

Maar soms mis ik inspiratie.

Dan moet ik buiten mezelf zoeken om die drive te krijgen die ik plezierig vind. Om te voelen dat ik opgeladen ben en klaar om dingen aan te pakken.

Er zijn een paar tools die me daarbij helpen. Voor iedereen zullen dat andere dingen zijn, denk ik. Maar bij mij werken inspirerende boeken en tijdschriften, mooie natuur, kunst  en muziek goed.

Dit prachtige lied van Mathilde Santing is bijvoorbeeld erg mooi op die momenten.

Uiteraard word ik ook vaak geïnspireerd door mensen om me heen, of door sommige publieke figuren, maar daar gaat het hier niet over. Vaak moet je in jezelf zoeken naar het juiste instrument om weer te gáán. 

Ik ben benieuwd wat iemand er zélf aan doet om weer inspiratie te krijgen op tijden dat zij/hij daar behoefte aan heeft.

Dus niet "wie" maar "wat"!

Wat inspireert jullie? Wat maakt dat je je weer oplaadt en zin krijgt om dingen aan te pakken?