herfsttuin...

Er is me een paar maal gevraagd wat foto's van mijn tuin te plaatsen.
Nu is de herfst niet zo'n ideaal seizoen om mooie tuinfoto's te laten zien, vind ik. Maar toen ik vanochtend even in de tuin liep, lekker in het warme najaarszonnetje, zag ik dat er eigenlijk best nog wat kleur was. Met name van mijn geliefde hortensia's.
Ik geloof dat ik, van alle tuinplanten, de hortensia het mooist vind. In de lente met het prille, lichtgroene blad, in de zomer met bloemschermen en -bollen die eruit knallen en in de herfst met de verstorven kleuren die zo fijntjes en delicaat zijn.
En dan heb ik het nog niet eens over de mooie droge bloemschermen op de vaas!
Ik heb dan ook veel hortensia's, ook al omdat ze het hier in de zure grond natuurlijk goed doen.
Afijn.. kijk zelf maar!
(En houd in gedachten dat ik niet zo'n preciese tuinierster ben:-)

 

 

herinneraar stuk?...

Des te ouder we worden, des te beter kunnen we maar ons gevoel voor humor cultiveren. Want dat is het beste wapen tegen gevoelens van angst, bitterheid en frustratie. Vaak zoek ik wat humor in het dagelijkse leven. En dus probeer ik sommige situaties zó te draaien dat ik er om moet lachen. Dat lukt ook meestal wel.
Maar toch: wanneer mijn geheugen mij in de steek laat, ben ik vaak benauwd dat ik "het" aan het verliezen ben. Nu weet ik ook wel, uit gesprekken met mijn leeftijdgenoten, dat vergeetachtigheid een van de dingen is die bij het ouder worden horen. Bij veel mensen in de middelbare leeftijd komen namen, feiten, gebeurtenissen niet meer zo snel naar boven dan vroeger.

Het is ook min of meer geruststellend om te zien dat mijn vrienden net zo goed worstelen om die éne naam of dat éne feit te herinneren, die ze eerder zo konden opsommen. Geruststellend omdat ik merk dat zij, net ik, worstelen met dezelfde verschijnselen. En ik van hen helemáál niet denk dat ze bezig zijn "het" te verliezen. Ik denk bij hen gewoon: "o, dat is de leeftijd".

Maar of het dat bij mij ook is weet ik niet. Met een vader én een moeder die allebei Altzheimer hadden, heb ik natuurlijk dubbelop de verkeerde genen meegekregen. En al weet ik dat dat niet alles zegt, het verontrust me wel. En ik probeer dus bij alles wat ik me niet herinner na te gaan of dit "normaal" is of niet.

En om het niet allemaal zo zwaar te laten worden probeer ik het dus allemaal maar een beetje humoristisch in te zien. Tenslotte kan ik er niets aan veranderen en wat komt dat komt, of ik nu al in zak en as ga zitten of niet.

Ik vond het daarom ook leuk een gedichtje te lezen van de Red Hat Society over dit onderwerp en ik wil het jullie niet onthouden:  
 

My forgetter's getting better
But my rememberer is broke
To you that may seem funny
But to me that is no joke
For when I'm "here" I'm wondering
If I really should be "there"
And when I try to think it through
I haven't got a prayer!
Oft times I walk into a room,
Say "What am I here for?"

I wrack my brain, but all in vain
A zero is my score.
At times I put something away
Where it is safe, but gee!
The person it is safest from is me.
When shopping I may see someone
Say "Hi" and have a chat
Then when the person walks away
I ask myself, "Who's that?"
Yes, my forgetter's getting better
While my rememberer is broke.
And it's driving me plumb crazy

And that isn't any joke!                 

herfst op het terras...

Niet origineel, ik weet het. Plaatjes van herfsttaferelen.
Jullie hebben ze waarschijnlijk al in veel blogs gezien maar hier in de bostuin kon ik het nog een tijdje ontkennen. Niks geen herfst, geen vallend blad, geen verkleuringen. Veel groen, nog veel bloeiends en bovenal een lekker zonnetje.
Tot dit weekend.
Want helaas moet ik er nu toch echt aan geloven. Het zonnetje is ingeruild voor fikse regenbuien, het blad begint al te verkleuren en de planten hangen er afgetakeld bij.
Dus ja... herfst!
Ik vind pompoenen altijd het ultieme herfstgevoel uitstralen en dus kocht ik er een aantal op de Oogstfair van de Boschhoeve in Wolfheze.  Op onze veranda passen geen gele of oranje pompoenen (hoewel ik die wel vrolijk vind) dus kocht ik deze donkergroene, grijsgroene en witte. Op de tafels in de zijtuinen ga ik nog een decoratie maken met de andere pompoenen.
Hier vast een kijkje op de veranda.

inspiratie...

Na een fijn zonnig weekend waarin we  leuke mee-eters hadden, waarin we nog heerlijk op de veranda konden zitten, waarin we een gezellig etentje buitenshuis hadden, waarin ik naar een leuke fair ging en daar pompoenen in mooie tinten kocht en prachtige tuinen bekeek, waarin de  lieve mededeling van Hubbie kwam dat hij een I-pad voor me besteld heeft én waarin we een dag hadden zonder plasjes van Bruun binnenshuis (heel zeldzaam tegenwoordig voor die oude baas:-) was er inspiratie te over.

Maar soms mis ik inspiratie.

Dan moet ik buiten mezelf zoeken om die drive te krijgen die ik plezierig vind. Om te voelen dat ik opgeladen ben en klaar om dingen aan te pakken.

Er zijn een paar tools die me daarbij helpen. Voor iedereen zullen dat andere dingen zijn, denk ik. Maar bij mij werken inspirerende boeken en tijdschriften, mooie natuur, kunst  en muziek goed.

Dit prachtige lied van Mathilde Santing is bijvoorbeeld erg mooi op die momenten.

Uiteraard word ik ook vaak geïnspireerd door mensen om me heen, of door sommige publieke figuren, maar daar gaat het hier niet over. Vaak moet je in jezelf zoeken naar het juiste instrument om weer te gáán. 

Ik ben benieuwd wat iemand er zélf aan doet om weer inspiratie te krijgen op tijden dat zij/hij daar behoefte aan heeft.

Dus niet "wie" maar "wat"!

Wat inspireert jullie? Wat maakt dat je je weer oplaadt en zin krijgt om dingen aan te pakken?

een goed huwelijk?....

Gelukkig zijn ze voorbij!

Ik weet niet hoe jullie erover denken maar ik had er schoon genoeg van en dan heb ik het over de debatten in het kader van de verkiezingen.

Voorafgaand aan elke verkiezing schijnt er tegenwoordig een batterij aan publieke debatten bij te horen.

En waar ik in het begin dan nog vol verwachting en geïnteresseerd de t.v. aanzette, daar sloeg later de frustratie toe.

Want wat zijn we nu eigenlijk met zijn allen wijzer geworden van die debatten?

We weten in elk geval veel van de lijsttrekkers. We weten dat de één beter kan discussiëren dan de ander. Dat sommigen meer adrem zijn dan anderen.  Dat de ene politicus beter overkomt op tv  dan een andere. Maar is dat werkelijk van belang?

Want wat zijn we méér te weten gekomen van hun partijprogramma?  Meer dan de oppervlakkige one-liners die zo vaak ten gehore werden gebracht? 

Begrijp me goed: ik vind politiek belangrijk. Heel belangrijk. Dat kan ook niet anders hier ten huize overigens:-)

Maar wat me stoort is het eindeloze uitmelken van dezelfde onderwerpen in min of meer dezelfde debatprogramma's.

Gelukkig is het daarmee sinds gisteren klaar.

Nu begint natuurlijk het moeilijkste gedeelte en dat zal vast niet van een leien dakje gaan. Alleen al door de uitslag natuurlijk. De twee grootste partijen liggen verdraaid ver uit elkaar en, naar horen zeggen, ook de leiders van die partijen zijn niet elkaar beste vrienden (ook niet helemaal onbelangrijk helaas).

Ze zijn evenwel tot elkaar veroordeeld en zullen er wat van moeten maken in het belang van ons land.

Maar goed: ik leen even een uitspraakje dat ik las bij een vriendinnetje:

(Naar Sjaak Bral): Misschien wordt het wel een goed huwelijk tussen die twee! Want je weet toch wat het geheim van een goed huwelijk is:...zo dicht mogelijk langs elkaar leven!

naïef of optimistisch...?

Ik keek op t.v. naar de reportage van de NCRV "Welness is booming". Het was een reportage van Frans Bromet en daar kijk (en vooral luister) ik altijd graag naar.
Deze reportage ging over drie vriendinnen die een welnesscentrum willen gaan beginnen in de polder. Frans Bromet volgt de dames vanaf het allereerste begin en gedurende twee afleveringen.
Een van de dames is verpleegster en de andere twee werken bij een bank. De dames houden ervan om verwend te worden en te verwennen dus overwegen ze om een wellness centrum op te starten.
Het ontbreekt deze dames bepaald niet aan zelfvertrouwen. Ze hebben geen ervaring, geen ondernemingsplan en al helemaal geen geld. Maar het gaat hier toch over een investering van meer dan twee miljoen euro!
In de eerste aflevering zien we ze diverse, eventueel geschikte, panden bezoeken. Ze ondergaan veel behandelingen om te voelen of die in hun centrum toegepast kunnen worden. Ze beginnen een plan te schrijven en bezoeken banken en gemeenten. Die laatsten willen niet meewerken maar daar schrikt het drietal niet van terug. Ze zijn vastbesloten hun banen op te zeggen en het welness avontuur op te starten. We zien ze veel eten (er moet tenslotte geproefd worden wat ze hun toekomstige gasten willen serveren) en drinken en ze duiken onder in de beautywereld op zijn breedst.
Volgende week wordt het tweede deel uitgezonden. Hierin zien we dat de financiële crisis een fikse tegenvaller is voor hun toekomstplan. Maar de dames blijven vol goede moed.

Overigens zijn er gedeelten van deze twee afleveringen op YouTube te zien om een indruk te krijgen van wat ik bedoel. De tweede aflevering van deze reportage op televisie is volgende week maandag.
Ik ga zeker kijken omdat ik me, gedurende aflevering 1, voortdurend afvroeg of deze dames nu zo ontzettend naïef zijn of gewoon heel optimistisch en doortastend.

Mochten jullie er ook naar gekeken hebben dan zou ik graag weten wat jullie mening hier over is!

way down deep inside....

....we stay the same!
Een poosje geleden had ik het met kinderen en schoonkinderen over ouder worden. Ik vertelde dat ik vaak verbaasd ben als ik me realiseer hoe oud ik ben. Want van binnen voelt het nog precies hetzelfde als vroeger... als 10, 20, 30 jaar geleden.
Alleen mijn spiegelbeeld geeft iets anders weer, maar van binnen blijf ik dat meisje van vroeger, alleen (hopelijk) wijzer geworden door gebeurtenissen en levenservaring.
De onderstaande video geeft dat perfect weer. Ik kwam hem geruime tijd geleden tegen en heb hem opgeslagen. Ik weet helaas alleen niet meer waar ik hem vandaan heb, dus dat kan ik niet vermelden.
Maar mocht je hem herkennen, dan weet je hoe dat komt:-)

Way down deep inside we stay the same.”

statistieken...

Ik weet niet of jullie er wel eens naar kijken maar ik tot vandaag eigenlijk niet.

Eerlijk gezegd keek ik nagenoeg nooit naar de statistieken van mijn site tot iemand me er een aantal vragen over stelde en ik geen antwoord kon geven. Vond het niet clever van mezelf en ben dus maar eens gaan nakijken wat de statistieken over mijn site vermelden.

Allereerst was ik hogelijk verbaasd over het aantal landen waar mijn blog kennelijk gelezen wordt.

Zwitserland, Canada, Indonesie, Frankrijk, Engeland, Belgie, Rusland, Verenigde Staten, Duitsland en Brazilie.

Ook het grote aantal verwijzingssites verbaasde me enorm. Leuk om te zien overigens hoe lezers klaarblijkelijk van het één op het andere blog komen. Zo werkt het bij mij ook, soms zit ik ineens blogs te lezen die op weer andere blogs vermeld staan.

Het meest verbaasd was ik echter over de zoekwoorden die mensen invoeren en waardoor ze uiteindelijk op mijn blog komen.

Grote hilariteit ook trouwens, want kun je je voorstellen dat iemand op mijn blog belandt door het invoeren van de term "kruisloze panty"? Of door de zoekterm "doorkijkkleding"? Ook "drie koffers abrikozenjam", "schandblok" en "krijsende vriendinnen" waren goed voor een stevige lachbui.

Gelukkig stonden er ook leuke termen als "poëzie", "vrouwenvriendschap" en "moeder-dochter relatie" op de lijst, hoor.

Kijken jullie wel eens naar de statistieken van jullie blogs? En zo ja, vind je daar ook zulke verbazingwekkende feiten?

er zijn van die dagen...!!

over het paard getild...

Pas geleden las ik een interview met Fred de la Bretonière.

In de NRC staat elke zaterdag een aflevering van een lunchgesprek met een bekende Nederlander. Dat kan een zakenman, een politicus, acteur of wat dan ook zijn.

Over het algemeen vind ik het altijd leuk om te lezen wat zo iemand te vertellen heeft.

En niet geheel onbelangrijk: hoe iemand dan met zo'n verslaggever luncht. De interviewer laat de keuze altijd aan de geïnterviewde over. En er staat altijd een overzicht bij van wat en waar er gegeten is en wat het kostte. Aan dat laatste lees ik altijd al een beetje af hoe iemand in elkaar steekt, (volgens mij dan). Het zegt toch wat over iemand of hij een simpel broodje kiest of een decadente zoveel-gangen lunch.

En aan dat laatste stoorde ik me deze week dus behoorlijk.

Ik heb altijd bewondering gehad voor de ontwerper Fred de la Bretoniére. Zijn laarzen, schoenen en tassen vind ik over het algemeen heel mooi. En er staan ook wel ontwerpen van hem in mijn kast.

Maar vanaf nu zal er echter nooit meer één artikel bijkomen, al vind ik het nog zo mooi. Dat heb ik na het lezen van het artikel met mezelf afgesproken.

Wat een over het paard getilde man is dat, zeg. En het ergste is dat hij dat waarschijnlijk zelf niet eens in de gaten heeft. Hij lijkt tenminste aardig met zichzelf ingenomen.

Er wordt gegeten in Restaurant De Doelen in Muiden. De rekening bedraagt voor twee personen, schrik niet: 248.40 euro. Meneer vraagt bij binnenkomst om een fles wijn van 125 euro! Van andere wijnen krijgt hij jicht, in het kraakbeen van zijn oor. Tja...

Het door hem bestelde voorgerecht eet hij niet op. Waarom niet? "Ik eet geen coquilles"! Waarom weet meneer niet maar "het schijnt slecht voor je te zijn"! Maar waarom bestelt iemand een gerecht als hij het niet eet?? Omdat een ander het betaalt? Want ook het hoofdgerecht van dorade gaat voor de helft mee terug!

In het interview babbelt hij verder nogal lusteloos over de pech die hij in het leven heeft met vrouwen (ja hallo... vind je het gek??) en over de pech bij het zakendoen (ja hallo... vind je het gek??)

In alles vind ik hem het tegendeel van zijn ontwerpen. Die zijn meestal nogal stoer en van goede kwaliteit.
Nou, dat is de ontwerper in mijn ogen bepaald niet!

boek henk helmantel...

Een tijdje geleden kocht ik bij De Potstal in Valburg een boek over het werk van Henk Helmantel (overigens kocht ik ook de kan van zilvertin op de eerste foto).
Ik ben een groot bewonderaar van Henk Helmantel.
Het boek is een uitgave uit 2007 en is uitgegeven bij zijn jubileum als kunstschilder. Het was nu behoorlijk afgeprijsd. Kijk, dat is leuk natuurlijk, al staat zijn meest recente werk er niet in. Maar het boek biedt een overzicht van een deel van Helmantels werk en laat zien waar zijn inspiratie vandaan komt.
Henk Helmantel woont in een herbouwde middeleeuwse pastorieboerderij in Noord Groningen. Daar heeft hij tevens een grote expositieruimte voor de vaste collectie van zijn eigen werk.
Van 1961 tot 1965 bezocht Henk Helmantel de kunstakademie Minerva in Groningen. Hij kwam daar in een volstrekt andere wereld terecht dan waaraan hij gewend was. Zijn gereformeerde achtergrond was voor hem belangrijk, in tegenstelling tot zijn studiegenoten, die veelal van het geloof waren vervreemd. Bovendien had hij een voorliefde voor de oude schilderkunst. Doch veel leraren en leerlingen van de toenmalige akademie hadden een voorliefde voor een nieuwe stijl. Henk Helmantel bleef zijn stijl echter trouw.
Tegenwoordig schildert hij voornamelijk kerkinterieurs en stillevens. En deze laatsten vind ik echt prachtig. De helderheid en de precisie waarmee hij schildert zijn fenomenaal.
Hij is intussen een zeer bekend en gerespecteerd kunstenaar geworden. Zijn werk vindt nationaal en internationaal grote waardering. Hij heeft inmiddels tentoonstellingen gehad in Taiwan, in de USA, in Duitsland, Tsechië, Maleisië, Engeland, Frankrijk en Indonesië en in Nederland uiteraard.
Ik zag zijn werk ooit op een tentoonstelling in het Singermuseum in Laren en was vanaf die dag fan.
En ik ben nog steeds van plan om zijn atelier in Westeremden te bezoeken. Je kunt hier nl. genieten van de prachtige Weem, de tuinen er omheen, de oude Andreaskerk en het tentoongestelde werk uit eigen collectie.
Een citaat: "Een collectie van schilderijen die gemaakt zijn door een schilder die nog steeds gelooft in de schoonheid als een wezenlijk doel van zijn arbeid met penseel, paletmes en olieverf."
Jullie begrijpen dus wel dat ik blij ben met het boek en dat ik er regelmatig in blader en lees en geniet van de prachtige foto's van zijn kunstwerken.

weer terug naar het leven van alledag....

De vakantie is over…
Hubbie is vandaag gaan werken en is ook al weer met zijn politieke werk bezig na zeven hele lange weken vakantie.
Ik ben weer gestart met de maandagse schilderlessen, verrichtte weer huishoudelijk werk, deed boodschappen, liet de hond uit en...
Raar, maar elke dag doe ik de dingen weer op dezelfde manier, lees ik dezelfde krant en kijk ik naar dezelfde programma's. Ik ben weer helemaal terug in de gewoonten van alledag.
(Ja, natúúrlijk ben ik weer terug in het leven van alledag...wat had ik dan gedacht?)
Uiteraard heb ik een aantal ervaringen opgeslagen en die zullen vast wel een rol gaan spelen, op welke manier dan ook. Het is wellicht nog te vroeg om daar wat zinnigs over te zeggen.
Maar toch merkwaardig hoe snel een vakantie weer naar de achtergrond is verschoven en hoe rap je je weer bekommert om de dingen waar je voor die tijd ook mee bezig was.
En hoewel ik het eigenlijk wel wist, vind ik het toch een beetje teleurstellend dat ik weer in sneltreinvaart in de mallemolen van het "gewone leven" zit.
Een béétje jammer maar, hoor.
Want er zijn veel dingen om naar uit te kijken, niet in de laatste plaats de geboorte van ons eerste kleinkind!
En daar verheug ik me waanzinnig op!
Maar hoe is dat bij jullie? Hernemen jullie ook zo snel weer je dagelijkse gewoonten? Of zijn jullie wel in staat om vakantie-ervaringen te integreren in je leven?
En doe je dingen daarna geheel anders?