To blog or not to blog…

Ik zit de laatste dagen regelmatig achter mijn toetsenbord met het voornemen een logje te schrijven, maar er komt er niets uit mijn vingers.
Een paar aspirant-logjes zijn opgeslagen en meermaals bekeken.
Ik kom er niet toe te posten want er gaat te veel om in mijn hoofd. Druk geweest met zinnige en onzinnige dingen. Me druk gemáákt om zinnige en/of onzinnige dingen!
En wéten dat je je druk maakte om onzinnige dingen door dat ene bericht…!
Als ik achter mijn PC kruip kan ik de draaikolk in mijn hoofd moeilijk tot bedaren brengen.
Een logje schrijven is een mooie manier om iets over te brengen, om te laten weten wat er in je omgaat, wat je interesseert. Maar ik bemerk steeds vaker dat belangrijke dingen het moeilijkst onder woorden te brengen zijn.
Geluk of, zoals nu, verdriet bijvoorbeeld zijn vaak te dichtbij om over te vertellen in een blog.
Ik neem even tijd…

blueberry muffins

Zomaar een doordeweekse (vrije) dag!
Vroeg in de ochtend op pad naar de kapper die een paar dorpen verderop zit.
Op mijn gemak nog wat winkelen; leuk tijdschrift en mooie nieuwe agenda mee naar huis. Plus een paar bollen wol om, diep weggezakte, haakvaardigheden weer eens te gaan proberen.
Thuisgekomen is het kil in huis, ik doe de verwarming lichtjes aan en zet een mooi vioolconcert van Bach op.
En ik ga muffins maken.
Onderweg naar huis had ik al een lading blauwe bessen ingeslagen. Ik ben dól op blauwe bessen en eet ze vaak met amandelen en sojayoghurt als ontbijt.
Deze muffins zijn een absolute favoriet hier in huis.
Het lief van Oudste, die ik een keer een volle zak meegaf voor thuis, had bij thuiskomst nog slechts enkele muffins op de bodem liggen, tot frustratie van Oudste! Ook andere familieleden en vrienden vinden ze heerlijk.
Aangezien ik wel zo gezond mogelijk probeer te eten, is dit een minder “slechte” uitvoering van muffins. Ik heb (een ietsje) minder schuldgevoel na het eten van deze

BLUEBERRY MUFFINS:
250 gram volkorenmeel
3 theelepels bakpoeder
1 zakje vanillesuiker
100 gram oersuiker of ruwe rietsuiker
1,5 dl. sojamelk (ongezoet)
1 ei
5 eetlepels zonnebloemolie
200 gram verse blauwe bessen
150 gram pecannoten/walnoten/amandelen (naar keuze)

Verwarm de over op 180 graden. Meng het meel, het bakpoeder en de suiker door elkaar in een grote mengkom. Klop de melk, de olie en het ei door elkaar. Spatel dit voorzichtig door het meel en voeg de bessen en de grof gehakte noten toe.
Vet een muffinvorm in (of gebruik papieren vormpjes) en verdeel het mengsel hierin.
Zet de vorm 20 tot 25 minuten in de oven. Controleer of de muffins gaar zijn door zachtjes op de bovenkant te drukken. Ze veren terug als ze gaar zijn.
Even laten afkoelen en de muffins voorzichtig uit de vorm halen.

Met een grote kop koffie en een nog warme muffin ga ik aan tafel zitten en lees uitgebreid de krant. Het voorgenomen werkje blijft nog wel even liggen!
Wat kan het leven goed zijn met zomaar gewone dingen op een zomaar doordeweekse dag!

gedicht van september...

Nocturne *)

De sterren zijn met veel, vanavond.
Grote ogen in de nacht:
een meisje zwiert haar rok tot bloemen
op een dansfeest aan de gracht.

Een jongen wankelt door de stad.
Zijn benen slepen uit de maat.
De stoep ligt slordig langs de straat.
Hij heeft zijn flessen leeggedacht.

Hij is zijn mooiste woorden kwijt
en niemand die zijn pijn begrijpt;
zij danst met sterren in het haar
en hij - een slechte goochelaar
die stram naar vallend herfstblad grijpt
en briefjes post aan de oneindigheid.

Ingmar Heytze

*) Nocturne: muziekstuk van een dromerig, romantisch karakter

letters en spinazie...

Er zijn mensen die regelmatig onderzoeken doen naar het kennispeil in Nederland.
Zo heeft een docent van de Hogeschool Saxion geruime tijd geleden een onderzoek gedaan naar het kennispeil van tweedejaars HBO-studenten. En als je het verslag van die ingevulde kennistest leest rijzen de haren je te berge.
Om enkele voorbeelden te noemen:
De Thora is een stroming binnen de Islam. Stalin is de uitvinder van kolen en staal. Een lustrum is een kanarie. Spinoza is de uitvinder van de spinazie. De Verlichting is een lamp en tussen Karel de Grote en Napoleon ligt een eeuw!
Onze aankomende managers en directeuren denken dat de politie de wetten maakt in Nederland en dat Provinciale Staten iets is met ministers.
Studenten hebben dus meer algemene ontwikkeling nodig en Saxion is in het gat gesprongen en biedt dit aan. Nu gaat dit natuurlijk wel ten koste van de eigenlijke opleiding want dit soort kennis hadden de studenten al lang moeten bezitten.
Maar helaas is dat niet zo.
Want bij een onderzoek onder middelbare scholieren bleken b.v. havisten niet eens te weten wat eb en vloed veroorzaakt of wat het verschil is tussen proza en poëzie!
Als ik daarover praat met familie en/of vrienden zijn de meningen nogal verdeeld.
Sommigen die in het onderwijs zitten wijten het fenomeen o.a. aan de invoering van het competentiegericht onderwijs. Dit zou volgens hen ten koste gaan van kennis.
Veel jongeren zien het probleem niet zo, want: “je kunt toch alles opzoeken als je dat nodig hebt”!
Nu zijn er in Nederland veel docenten die zich niet zo kunnen vinden in het competentiegericht leren, maar men veronderstelde dat studenten er blij mee waren.
Uit de ervaringen van Saxion blijkt dat niet.
“Eindelijk weer eens kennis in plaats van vaardigheden”. “Heerlijk dat je geen competenties hoeft te laten zien” vonden de ondervraagde studenten.

Toch nodig dus die cursussen?
In elk geval totdat studenten bij letters aan iets anders denken dan aan Sinterklaas:-)

vol lopen...

Een druk weekend met gemeentelijke verplichtingen, een familiereünie, vriendenetentjes, logees en als klap op de vuurpijl een nachtelijk bezoek aan de dierenarts met een aangevallen en nogal gewonde hond.
Vriendenetentjes en logees waren leuk zoals altijd, veel bij te praten over vakanties e.d.
De familiereünie was ook gezellig, fijn om weer met familie te praten die aan de andere kant van Nederland woont en met neven en nichten die je al tig jaren niet meer hebt gesproken. Lekker bijgepraat, stadswandeling, boottocht, bbq en de afspraak dit jaarlijks te doen.
De hond (Jack Russell) was gewond geraakt in een gevecht met een herdershond! Oudste die op hem paste had de wonden al ontsmet en verzorgd, maar bij thuiskomst zag het er toch slecht uit. Naar de dierenarts om twaalf uur ’s nachts; zeven hechtingen en antibiotica. Nu ligt er een zielige hond in de mand die overal in huis plast en geen poot meer verzet. Zo sneu!
De gemeentelijke “verplichtingen” waren overigens ook bijzonder.
Afgelopen zaterdag 4 september 2010 werd in Oosterbeek de 64e editie van de grootste eendaagse wandeltocht ter wereld gehouden, de Airborne Wandeltocht.
Waar we in voorgaande jaren altijd meeliepen (euh.. ik iets minder fanatiek dan de rest van de familie!) en het trefpunt waren van alle bevriende wandelaars in de vrienden- en familiekring, waren we dit jaar officiële genodigden bij het defilé en de herdenkingen.
Het was een belevenis dit gebeuren nu eens vanuit een ander oogpunt te zien.
Na het spelen van de Last Post en de gebruikelijke minuut stilte, gingen grote groepen marechaussee, politie, militairen, scouts en heel véél individuele wandelaars (ruim 32.000 wandelaars in totaal!) op pad door de prachtige dorpen van onze gemeente Renkum, langs de diverse Airborne monumenten en de luchtlandingsterreinen van september 1944.
Wij konden heerlijk in het zonnetje genieten van de voorbij trekkende wandelaars en van de muziek en kostuums van sommigen. Dat zijn dan wel weer de voordelen van Hubbie’s Hobbie:-)!
Het was een geslaagd evenement en als je in de buurt van Oosterbeek bent rond de eerste zaterdag in september volgend jaar, zou ik je zeker aanraden te gaan kijken en/of meelopen!

ons praat Afrikaans...

Voor lezers van dit blog zal het geen verrassing zijn als ik zeg dat ik van de Zuid-Afrikaanse taal houd.
Ook de Zuid-Afrikaanse poëzie spreekt me erg aan en ik heb ook in dit blog wel gedichten in deze taal geplaatst.
Hollandse kolonisten introduceerden het Nederlands in de zeventiende eeuw en in de loop der tijden is het een eigen taal geworden. Lange tijd werd Afrikaans gezien als een dialect van het Nederlands, maar in 1925 kreeg het Afrikaans, samen met het Engels, de status van officiële taal.
Er bestaat zelfs een speciaal taalmonument!
Het staat op een heuvel nabij Paarl. Het monument, een aantal grijze pilaren, is door het spel van licht en schaduw erg fotogeniek.
Het monument is echter ook omstreden. Het herinnert veel zwarte Zuid-Afrikanen aan de periode van apartheid in hun land; het Afrikaans was immers de taal van een racistisch regime. Nog altijd zien zij het Afrikaans als de taal van de vroegere blanke onderdrukker. Niet voor niets verdwijnen steeds meer plaatsnamen in het Afrikaans; ze krijgen een nieuwe naam om te breken met het verleden.
Hoewel ik de redenatie volledig begrijp is het toch wel jammer. Want de letterlijke vertalingen van Nederlandse woorden zijn vaak erg grappig.
Toevallig viel mijn oog weer op het lijstje waar ik de leuke woorden die ik tegenkom, opschrijf.

alleenloper - vrijgezel
rekki - elastiekje
moltrein - metro
spuitvliegtuig - straaljager
skuifspeld - paperclip
pensklavier - accordeon
stokkielekker - lolly
papwiel - lekke band
sweetpak - joggingpak
windlawaai - opschepper
strooimeisje - bruidsmeisje
deurmekaarspul - chaos
plantvreter - vegetariër
wipmat - trampoline
schaduwbril - zonnebril
wegneemetes - afhaalmaaltijden
lokfilm - reclamefilm
pilledraaier - apotheker
vensterversierder - etaleur
vuurhoutje - lucifer
sagteware - software
tanga - amperbroekie

En zo zijn er nog veel meer van deze grappige woorden en/of uitdrukkingen!
Het voert te ver om ze allemaal hier neer te pennen (typen) maar zo nu en dan is het leuk om er weer eens wat te noemen.

lessen in geluk...

In Kerkrade is een tijd geleden een project gestart waarbij kinderen het vak 'gelukskunde' op school krijgen. Het Charlemagne College in Landgraaf-Kerkrade geeft deze lessen gelukskunde.
De school heeft dit concept in eigen beheer ontwikkeld en de lessen worden aan leerlingen in het eerste en tweede jaar gegeven. Lessen in geluk zouden leerlingen moeten helpen gelukkig door het leven te gaan.
In een interview op de radio vroeg men aan diverse leerlingen hoe zij de lessen ervaren. Sommige leerlingen vertelden dat ze er meer zelfvertrouwen door hadden gekregen. Anderen zeiden dat ze beter luisterden naar elkaar, dat er meer onderling begrip was en dat ze elkaar onderling meer steunden.
Ook aan ouders werd gevraagd wat ze ervan merkten. Die gaven aan dat ze een positieve verandering bij hun kinderen hadden opgemerkt door de lessen en gaven daar voorbeelden van.
Hierna was er een gesprek met de bedenker Tjeu Seeverens en hoogleraar Pedagogiek Henk Witteman over het ontstaan van de lessen gelukskunde.
Ze spraken beiden over de noodzaak ervan voor leerlingen op middelbare scholen. Ze stelden dat juist in de pubertijd de lessen gelukskunde belangrijk zijn voor jongeren om ze te helpen op een prettige, leuke en gelukkige manier door het leven te gaan.
De 9 lessen moeten de jongeren een positief zelfbeeld geven, leren om hun specifieke X-factor in beeld te brengen. Ze worden stressbestendiger gemaakt. Ze doen aan mindmapping, ze maken een geluksdoos, zetten hun eigen weblog in elkaar.

Ik moest er de afgelopen tijd vaak aan denken.
En ik kon niet helder krijgen hoe ik er eigenlijk tegenover stond.
Zouden deze lessen hier werkelijk voor kunnen zorgen? Zou het werkelijk die grote invloed op kinderen hebben? Als dat zo zou zijn is het natuurlijk fantastisch. Want gelukkig zijn begint tenslotte bij je zelfbeeld.

Maar werkt het ook op deze manier?
Ik weet het niet. Ik heb geen pedagogische achtergrond dus kan er niet echt een theorie op loslaten maar iets in me zegt dat dit ook gauw kan ontaarden in een lesje gezellig “knutselen”.
Het zal in elk geval heel veel vragen van de docent. Niet iedereen zal deze lessen kunnen geven, denk ik.

Er zijn diverse filmpjes hierover en ik heb er één ter illustratie gebruikt.
Laat eens horen wat jullie daar van vinden?

pieken op je tachtigste...!

Had ik het een log of wat geleden nog over pieken na je vijftigste…. Nou, kijk hier dan maar eens naar!
Wat dacht je van pieken op je tachtigste?
Dit is Janey Cutler, een vrouw van ruim 80!
Ze trad op in Britain's Got Talent en stond daar voor een miljoenenpubliek.
Ze zingt omdat ze graag wil zingen en daar ben je, volgens haar, nooit te oud voor!
Ik vond het ontroerend!

Janey Cutler - Britain's Got Talent 2010 - Auditions Week 4 @ Yahoo! Video

kleuren...

Ik vraag me wel eens af wat voor een “kleurentype” ik nu eigenlijk ben.
Ja, want vergis je niet: kleurentypes bestaan!
Wat kleding betreft weet ik het, geloof ik, wel. Ik heb wel eens een workshop Kleurenanalyse gedaan (met ons gehele chapter, dat was lachen mensen,…je ziet iedereen dan echt eens anders dan anders!). Er kwam voor mij eigenlijk niet veel meer uit dan de kleuren die ik al sinds jaar en dag draag. De natuurtinten, aangevuld met b.v. zwart, wit en donkerblauw. Daar voel ik me goed in en die staan mij het best.
Daarentegen had ik jarenlang een voorkeur voor dieprode lipsticks. Ze staan krachtig en vrolijk (en neem maar van mij aan dat het soms hard nodig is:-). Pas kortelings ben ik overgestapt op lichte natuurtinten en die vind ik dan óók weer mooi staan!
Een paar maal in de maand kleed ik me in uitbundig paars en rood bij mijn Red Hat Society-bijeenkomsten.
De kleuren in ons huis zijn overwegend zandkleur, ecru en grijs.
De meeste kleuren in mijn tuin waren altijd zacht: rose, blauw, wit, lila. In onze huidige bostuin stonden echter enorme struiken die geel, oranje, rood bloeiden. Nu, na drie jaar, zijn sommige eruit maar sommige staan er nog steeds. De enorm grote zachtoranje bloeiende azalea bijvoorbeeld mocht blijven staan. Hij bloeit in het vroege voorjaar en vloekt dus niet met andere planten. Ook een aantal andere “kleurlingen” mochten blijven (maar de gele en rode struiken zijn wel verbannen).
Mijn auto is zwart, mijn fiets is beige. Ons huis is wit met diepdonkerblauw houtwerk en luiken.
Mijn haar is blond (gecoupsoleiled, maar dat is geheim!) en mijn teennagels rood.
Het door-elkaar-serviesgoed dat ik verzamel is rood-wit, met voorkeur voor Sarrequemines, Digoin France, Boch en Mason’s.
Ik houd het meest van witte of groenig-witte bloemen op de vaas. Op dit moment staat er een enorme bos witte gladiolen (ja echt!) in een grote grijze pot van ruw aardewerk op de tafel.

Hmm… nu ik het zo overlees begint het toch een beetje te dagen!
Beetje kleurloos type (behalve dan die paar keer per maand:-)

De foto's zijn ter verduidelijking,
ze betreffen niet de beschreven items!

indigoblauw...

Voor iedereen die bij aquarellen denkt aan geijkte prentjes van hortensia’s of tulpen: kijk eens op het weblog van Geri Meftah!
Ze maakt heel mooi werk en is geïnspireerd door: culturen, styling, mode, literatuur, kinderen, bloemen en dieren, zoals ze zelf schrijft.
Ik kocht een aantal kaarten van dames in middeleeuwse kledij van haar.
Het zijn prachtige kaarten, heel sfeervol en teer geschilderd.
Er was ook een dame met baret bij in indigoblauw. Vooral deze laatste heeft mijn hart gestolen. Ik heb hem in mijn werkkamer ingelijst staan en kijk er vaak naar.

Ben je ook benieuwd, neem dan een kijkje op haar weblog en/of haar pasgeleden geopende webshop. Het is zeer zeker de moeite waard!

http://gerikleurrijk.blogspot.com/
http://kleurrijkaquarellen.blogspot.com/

beelden...

Beelden die zo nu en dan weer opkomen:

-De stoere Griekse macho barman die elke dag stukjes worst aan de zwerfpoezen rond het hotel uitdeelt.
-Een midlife echtpaar, compleet met helm á la Willempie, op een Griekse quad.
-Groepen Japanse toeristen die echt van top tot teen bedekt zijn bij een temperatuur rond de 35 graden. Lange broeken, truien met lange mouwen, sokken, handschoenen, hoedjes, parasolletjes! En fotograferen als een bezetene! Bizar!
-Een woeste sirtaki dansende hotelmanager. Hij vertelt ons dat hij twee vrouwen en vijf kinderen heeft. Vindt dat de wereld er beter zou uitzien als we allemaal niet zo bezitterig waren t.o.v. onze partner.
-Amerikaanse cruise-gangers op leeftijd. Precies een uurtje tijd om een eiland te bekijken. Allemaal op grote sportschoenen, met kunststof broeken en/of pakken, vaak in opvallende kleuren of patronen. Vermakelijk om te zien.
-Een oud Grieks vrouwtje dat een kruidentuin bijhoudt nabij het grote Kourosbeeld dat we bekijken. Ze verkoopt me een potje tijmhoning in hartvorm. Pas later zie ik haar smerige handen met de zwarte nagels. Het potje honing is nog onaangebroken.
-Drie paar mooie oorbellen van zilver en zwarte lavasteen gemaakt (wel verschillende modellen:-) Eén voor Oudste, één voor Jongste en één voor Moi.
-De pittige vrouwelijke gids, die aan één stuk door kwettert in een leuk Belgisch taaltje. Ze vertelt dat ze hier al lang woont maar echt niet zal vallen voor een Griek. “Ze zijn toch allemaal mammas jongskes, hè”, zegt ze. “ Ginne echte venten!”
-De zonsondergang; prachtige rode bal wegzakkend achter de (zee) horizon, direct gevolgd door roze en gouden banen licht.
-Opluchting dat Grieken aardig voor de zwerfhonden en –katten zijn. Die zien er niet echt slecht uit. Dat hebben we in andere Zuidelijke landen wel anders meegemaakt.
-De ruwe stenen die ik zocht en mee naar huis nam: een van marmer en een van lava.
Gezamenlijk op een oud tinnen bord op mijn vensterbank

Pieken op je vijftigste...?

Hoe zit het met de ambitie van de midlifer van tegenwoordig?
Wetenschappers Ton Wilthagen en Sonja Bekker van de Universiteit van Tilburg kwamen medio 2008 tot de constatering dat mensen rond hun vijftigste het meest productief zijn. Lag bij vorige generaties de piekleeftijd nog tussen het veertigste en vijfenveertigste levensjaar, in 2008 lag deze rond de vijftig jaar. De leeftijdsgrens waarop mensen nog makkelijk dingen aan kunnen en aan willen pakken schuift dus langzaam op, volgens deze wetenschappers.
Toen ik dit artikel destijds las heb ik er een lange tijd bij stilgestaan en de laatste tijd denk ik er steeds vaker over na.
Klopt dit met mijn eigen bevindingen en met die van de mensen om mij heen?
Nou, als ik heel eerlijk moet zijn (en dat moet een mens toch, nietwaar?) klopt het bij mij niet.
Ik constateer bij mezelf een duidelijke afname in de behoefte aan professionele uitdaging, ambitie of scholingsbehoefte.
Doordat bibliotheken overal zich opmaken voor de digitale toekomst zie je de inhoud van het vak veranderen. Veel werkzaamheden gaan geautomatiseerd en gedigitaliseerd worden.

Heb ik zin om dat aan te gaan?
Kan ik het enthousiasme opbrengen om weer cursussen te volgen?
Heb ik zin in zo’n digitale (werk-)toekomst?
Heb ik zin in een andere werkplek?
Nee dus.

Ik bezin me op een zinvolle toekomst, maar ik denk niet dat dat nog in het bibliotheekwezen zal zijn.
Tja… pieken zit er aan deze kant dus niet meer in, vrees ik!
En dat bedoel ik uiteraard in professioneel opzicht (op privégebied hoop ik hier en daar nog wel eens te pieken:-)
Hubbie daarentegen begon dit voorjaar aan een periode van vier jaar raadslidschap.
Naast zijn veeleisende baan ziet hij er nog uitdaging in om dienstbaar te zijn voor de mooie gemeente waarin we wonen.
En nu is Hubbie wel een ietsiepietsie jonger, maar zoveel scheelt dat toch ook weer niet.
Waar zit hem dan het verschil in?
Ik ben daar wel nieuwsgierig naar.
Want uit een ander onderzoek, van MKB Nederland, bleek eigenlijk juist het tegendeel. Zij constateerden dat in de “piekfase” –tussen de zesenveertig en vijfenvijftig jaar– de behoefte aan scholing en het ambitiepeil relatief het laagst is. Dit is dus duidelijk een ander onderzoeksresultaat dan van bovengenoemde wetenschappers.
Welke conclusie klopt het meest met jullie gevoel hierover?