en wat heeft mevrouw B. nu geleerd....?

Met mijn laarzen aan, een dikke omslagdoek over de winterjas, een wollen bandana bevallig om het hoofd gewikkeld (een vrouw wil er toch een beetje leuk bijlopen ondanks die belachelijke temperaturen) ga ik naar het dorp.
Ik wil bloemen gaan kopen. Nu de kerstboom en -versiering verdwenen zijn is er behoefde aan kleur, om over geur maar niet te spreken.
Ik heb zin in een paar grote bossen bloemen. In roze, blauw, paars of rood, om het even: zolang het maar kleur en volume heeft.
Terwijl ik bij de bloemist om me heen kijk besef ik dat hij datzelfde gevoel nog helemaal niet heeft. Er is weliswaar van alles te koop maar niks wat me echt blij maakt. Zielige boeketjes in herfstkleuren en -materialen. Plantjes die je vaak aantreft in bejaardenhuizen of schalen gevuld met de obligate Hedera en Kalanchoé’s. Of nog erger: met saaie Anthuriums. Dat is niet waar ik op gehoopt had.
Ik besluit naar een andere bloemist te gaan. Ik kom daar niet vaak vanwege de nogal heftige prijzen maar nood breekt wet, nietwaar…? Ik koop een bosje rozen in tinten roze en rood. Dit is niet de overdaad aan kleur en geur die ik in gedachte had. Weliswaar prachtig maar klein. En gezien de prijs zijn meerdere boeketten geen optie. Nou ja, beter iets dan niets, denk ik op de terugweg. En: size don’t matters...toch dames?
In de dagen daarna realiseer ik me dat het inderdaad niks uitmaakt. Ik zou niet blijer kunnen worden van een groot boeket dan van dit kleine bosje rozen.
Als een vriendin me komt ophalen maakt ze een opmerking over de mooie kleuren van de rozen. En ze zegt dat ze het zo goed van me vindt dat ik dit zo heb samengesteld, zo fijntjes.
Ik knik ernstig. Ja, ik word beter met de jaren…:-)

eeuwige jaarwisseling...

En dan is het jaar alweer bijna een week oud!
De jaarwisseling was knus en gezellig met vrienden, muziek, t.v., lachen, ernst, oliebollen, champagne en wat er zoal bij hoort. Geen vuurwerk overigens, want in deze buurt werd dat niet afgestoken. Tot genoegen van Bruun, onze hond.
Het is alweer tien jaar geleden dat er behalve een nieuw jaar ook een nieuwe eeuw begon. Tijdens die eeuwwisseling waren we in Wenen. Jongste studeerde daar destijds en wij vonden de milleniumviering een mooie gelegenheid om een appartement te huren en een weekje bij haar te zijn. Ook oudste die op dat moment in Spanje woonde kwam naar Wenen en met ons viertjes hebben we een prachtige week doorgebracht.
Het had kort van tevoren behoorlijk gesneeuwd en de sneeuw lag dan ook laarshoog in de straten. De stad was prachtig versierd en verlicht. Ik herinner me de kerstkraampjes op het Rathausplein en de bewegende schijnwerperlichten die in alle mogelijke kleuren door de ramen van dat Rathaus schenen. De grote lichtballen in de bomen. De Hofburg, ook schitterend verlicht. Overal in de stad kramen met etenswaren (worsten, kastanjes, een groot succes bij sommigen onder ons:-)) glühwein, jägertee. Hoe prachtig waren de walsende mensenmassa’s op de pleinen, uiteraard op muziek van Strauss. De luid klinkende Pummerin (naam van de klok) van de Stephansdom er bovenuit!
Omdat jongste er destijds al even woonde, goed de weg wist en veel kon vertellen over de stad en haar geschiedenis was het heerlijk om alle bezienswaardigheden te verkennen. Natuurlijk gingen we naar highlights als Schönbrunn, het Hundertwasserhaus, het Kunsthistorisches Museum. We zagen een uitvoering in de Staatsoper, aten een Sachtertorte in een Konditorei. ’s Avonds aten we in Grinzing en soms waanden we ons in een Sissi-film. Een week en een eeuwwisseling die wij, ik ben er zeker van, als gezin nooit meer vergeten.
Het was trouwens een van de weinige keren dat we Oud en Nieuw op een andere manier vierden. Want sinds een jaar of dertig vieren we de jaarwisseling steevast met dezelfde club vrienden. Warm en gezellig, iets om dankbaar voor te zijn. Dat we dit nog tot in lengte der dagen mogen doen wensen we elkaar dan ook elk jaar weer opnieuw toe! Een traditie om te koesteren en vast te houden.
Kom, we moesten maar eens aan de tweede week beginnen!

elke maand een gedicht: januari 2010...

HEBBEN EN ZIJN




Op school stonden ze op het bord geschreven.
Het werkwoord hebben en het werkwoord zijn;
Hiermee was tijd, was eeuwigheid gegeven,
De ene werklijkheid, de and’re schijn.

Hebben is niets. Is oorlog. Is niet leven.
Is van de wereld en haar goden zijn.
Zijn is, boven die dingen uitgeheven,
Vervuld worden van goddelijke pijn.

Hebben is hard. Is lichaam. Is twee borsten.
Is naar de aarde hongeren en dorsten.
Is enkel zinnen, enkel botte plicht.

Zijn is de ziel, is luisteren, is wijken,
Is kind worden en naar de sterren kijken,
En daarheen langzaam worden opgelicht.


Ed Hoornik (1910-1970)

The Queen...

Kort voor de jaarwisseling was de film “The Queen” op de t.v. Natuurlijk had ik de film al in de bioscoop gezien maar dat was geen belemmering om me er nogmaals op te verheugen.
Buiten het feit dat de titel me erg aansprak :-) was het uiteraard mijn lievelingsactrice Helen Mirren die me opnieuw aan het beeld kluisterde.
Op 31 augustus 1997 werd de Engelse prinses Diana gedood bij een auto-ongeluk in Parijs. Haar dood en alles wat er op volgde veroorzaakte veel opschudding in Engeland en ver daar buiten.
Met dit gegeven als hoofdthema maakte regisseur Stephen Frears de film “The Queen”. De film gaf een kijkje achter de schermen van het Britse koningshuis in een periode waarin de koninklijke familie het mikpunt was van veel woede in Engeland. Koningin Elizabeth werd gedwongen haar afstandelijke houding te herzien, haar zwijgen te verbreken en uiterlijke rouw te tonen aan het volk. Terwijl dit zeer tegen haar zin en overtuiging in druisde.
Helen Mirren speelde Koningin Elizabeth fenomenaal. De hele film door had je echt het gevoel naar de Britse vorstin te kijken. Helen kreeg (uiteraard, zou ik bijna zeggen) een Oscar voor deze film. Als ook een British Film Award, een Golden Globe, een Screen Actors Guild Award én een European Film Award.
De film kan overigens ook tot één van de beste films van Stephen Frears gerekend worden.

VOOR ALLE LEZERS VAN MIJN BLOG:








EEN HEEL GOED TWEEDUIZENDTIEN TOEGEWENST!

JANNY

kant...

Lodewijk de Veertiende was Gods plaatsvervanger op aarde. Tenminste: dat vond hij zelf en hij riep zich uit tot koning bij de gratie Gods.
Bij iemand van zo’n statuur past uiteraard alleen het allerbeste en het allermooiste. In zijn hof ging het uitsluitend om weelde, luxe en genot. Hij gaf werkelijk kapitalen uit om zijn behoefte hieraan te stillen. In de tweede helft van de zeventiende eeuw kon dat ook. Aangezien de hoge aristocratie en de geestelijkheid hier volop van meeprofiteerden en het gepeupel nauwelijks een stem had kon hij zijn grillen op allerlei gebied laten vervullen. O.a. op het gebied van kant.
Ik heb al eens eerder geschreven dat ik in kant geïnteresseerd ben. En nu niet gelijk mij in een kanten outfit op je netvlies laten verschijnen:-) Nee, het gaat mij meer om het handgemaakte kant dat in de voorgaande eeuwen werd vervaardigd. Bijvoorbeeld in Alençon in Frankrijk. Diezelfde grootheidswaanzinnige Lodewijk heeft ervoor gezorgd dat hier het centrum van de Franse kantindustrie ontstond.
Destijds was kant maken geen werk voor watjes. De werkzaam- heden waren verdeeld in tien stappen. Elke kantwerkster was maar van twee of drie stappen op de hoogte. Dit om het mysterie van kant niet aan derden te tonen. Alleen de kantmeesteres was de enige die het gehele proces kende en zij was vaak afkomstig uit de directe omgeving van de koning. In die tijd was kant meer waard dan grond. Het maken van één vierkante centimeter kant nam van 10 tot 15 uur handwerk in beslag, dus het was een echt prestigeprodukt.
In Frankrijk bestaat heden ten dage nog het Atelier de Culture des Dentelles. Het kant, hier geproduceerd, word gemaakt door de allerbegaafste kantwerksters van het land en word geëxposeerd in binnen- en buitenland. Het behoort werkelijk tot de top van culturele erfgoederen. Het is absoluut onmogelijk niet onder de indruk te komen als je dit eenmaal hebt aanschouwd. Ik heb ooit op vakantie een heel klein kanten kraagje in het Musée de la Dentelle gekocht. Het heeft de kenmerkende bloemmotieven en omtrekken met reliëf van Alençons kantwerk. Het kant is tegenwoordig echter peperduur. Het kleine stukje oude kant uit Alençon, hieronder afgebeeld, kost momenteel 250 dollar! Veel meer kant uit Alençon zal er dus niet waarschijnlijk niet meer bijkomen. (een aantal feiten zijn ontleend aan "Leven in Frankrijk")

Kerstwens...

AAN ALLE REDHATTERS IN DE HELE WERELD...

IN HET BIJZONDER AAN ALLE PAARSE PIMPERNELLEN...

EN TEVENS AAN IEDEREEN DIE DIT BLOG LEEST...

FIJNE KERSTDAGEN TOEGEWENST!

JANNY

Kerstgedicht Drs. P.

Bethlehem...

We stonden nietsvermoedend in de stal,
toen kwam dat jongehuwde stel er aan
en was er prompt een zuigeling geboren.
Er werd kortom, van alles aan gedaan
om onze nachtrust grondig te verstoren.
Het kraambezoek gedroeg zich niet beschaafd.
Er waren herders met hun toebehoren.
Uitheemse types kwamen opgedraafd
en engelen… het leek wel carnaval.
Wij dieren zijn toch altijd weer de klos
Wie komt er ons bevrijden?

Ezel
Os

Overpeinzing...

Nu dit jaar langzaam ten einde loopt, komen ook de overpeinzingen (ongewild) mijn brein weer binnen geslopen.
Was het een goed jaar?
Ja, eigenlijk een buitengewoon goed jaar. Waarom? Dat zou ik niet eens precies kunnen duiden. Maar er is zoveel waar ik blij en dankbaar voor ben. En dat is alleen maar toegenomen afgelopen jaar. Zonder te zwelgen in zelfgenoegzaamheid, weet ik dat ik een bevoorrecht mens ben. Het leven heeft me veel kansen geboden en ik besef terdege dat het niet voor iedereen zo is.
Heb ik ook ergens spijt van?
"Spijt: besef dat men iets niet had moeten doen; spijt over iets waarvan men het gevoel heeft dat het ook anders had kunnen zijn."
Er zijn natuurlijk wel gebeurtenissen in het afgelopen jaar die anders hadden gekund. Woorden die mijn mond uit waren voordat ik er erg in had. Handelingen die wel iets beter hadden gemogen. Keuzes die ik achteraf niet zo gelukkig vind.
"Gedane zaken nemen geen keer, maar spijt kan je wel inzicht geven."
Nee, ik geloof er niet zo in dat spijt je inzicht kan geven. Spijt verlamt eerder of geeft een gevoel van falen. Je kunt er, zeker achteraf, niets mee.
"Geeft het een leermoment dan?"
Och, ook die leermomenten mogen ze van mij houden. Het besef dat je mens bent en dus fouten zult blijven maken is veel geruststellender. Goeie voornemens voor komend jaar heb ik dan ook niet. Want natuurlijk is het allemaal onzin, alsof de verandering van 31 december naar 1 januari ineens een ander mens van je maakt.
Ook in het volgende jaar zullen die harde woorden, verkeerde keuzes en halfslachtige handelingen wel weer opduiken. In het beste geval zijn het ándere harde woorden, halfslachtige handelingen of verkeerde keuzes!

Sneeuw op een stille dag...

Schreef ik een paar blogs geleden nog dat ik uitkeek naar sneeuw en kijk… ik word op mijn wenken bediend.
Wat een prachtige witte wereld ineens! Een verrassing toen ik de slaapkamergordijnen opende vanochtend! Hier in ons eigen bos is het zo prachtig, zo puur. Nu hoefde ik er vandaag niet uit, dat scheelt natuurlijk wel veel.
Ik weet dat het voor veel mensen iets minder leuk was. De PC-reparateur die hier vanochtend erg vroeg was had zijn eerste ongelukje al gehad en vertelde dat er 600 km. aan files in het land stond.
Maar gelukkig hoefde ik me dat allemaal niet aan te trekken en kon ik vandaag lekker cocoonen in mijn eigen witte wereldje. Hier in het oosten van het land is heel veel sneeuw gevallen en alles is bedekt met een enorm wit dek en dat levert zulke mooie beelden op!
Met onze hond Bruun (een jack russell) in de sneeuw wandelen is nu heel grappig. Hij maakt een soort hazensprongen en verdwijnt telkens in zijn geheel in de dikke sneeuwlaag. Waarschijnlijk omdat het buiten zo vredig en stil was kwam er ook in huis een enorme rust. Na de wandeling een mooi vioolconcert opgezet en in een geestig boek gedoken. Verder eigenlijk niets meer. Met sloten groene thee en zelfgebakken brownies is de dag langzaam voorbij gegleden. Een mooie dag!
Inmiddels branden de kerstlampjes in de tuin en dat is echt een feeëriek gezicht.
Zucht… wat een muts word ik!

Lekker stukje kalkoen...

Was je van plan om met de Kerst kalkoen te eten?
Wellicht dat je je geplande menu omgooit na het zien (en vooral horen) van dit gebed.
Het is gemaakt door de organisatie PETA (People for the Ethical Treatment of Animals) en eigenlijk bestemd voor de talloze kalkoeneters op Thanksgiving Day in Amerika. Maar volgens mij even zo goed van toepassing op alle gegeten kerstkalkoenen elders in de wereld.
We zien een grote familie, biddend voor de maaltijd waarbij een klein meisje in haar gebed, op plastische wijze het korte leven van kalkoenen in de bio-industrie beschrijft. De televisiezender NBC weigerde het filmpje uit te zenden.

Kerstconcert...

Afgelopen vrijdag zijn we naar het Kerstconcert in de Grote Kerk in Naarden-Vesting geweest. Het was het Avé Maria Kerstconcert uitgevoerd door The New Romanian Chamber Orchestra and Choir, onder leiding van dirigent Raymond Janssen.
Wat een feest!
Ten eerste natuurlijk die prachtige kerk. Hoewel ik lang geleden het geloof afgezworen heb kan ik nog steeds immens genieten van de schoonheid van de gebouwen. In deze Grote Kerk in Naarden was ik niet eerder geweest.
Het is een prachtig gebouw met unieke, beschilderde tongewelfen. Hij stamt uit 1387 en is diverse keren herbouwd na branden en oorlogen e.d. Heden ten dage is het een kerk die naast de gewone diensten ook wordt gebruikt als ruimte voor concerten, exposities, kunstfairs e.d. De kerk was heerlijk verwarmd (vloerverwarming!) en feestelijk verlicht en gedecoreerd.
Nou, als dan het Kerstgevoel niet bij je boven komt, dan komt het nooit meer natuurlijk:-)
De uitvoering van het concert was ook zeer geslaagd.
Naast de beroemde klassieke en modernere kerstliederen stond uiteraard het Avé Maria op het programma. Er werden verschillende versies uitgevoerd. Want in de loop der eeuwen inspireerde het Avé Maria veel grote componisten tot het maken van een persoonlijke versie.
Het orkest bestaat uit een groep getalenteerde, professionele musici uit de Staats Filharmonie Banatul Timisoara in Roemenie. Samen met het koor zorgden zij voor een prachtig concert.
Dit concert wordt nog enkele keren elders in het land uitgevoerd. Telkens in fraaie kerken en kathedralen met een goede akoestiek. Wie dit aanspreekt beveel ik van harte dit Avé Maria Concert aan.