LIFE...

LIFE ISN'T ABOUT WAITING FOR THE STORM TO PASS, IT'S ABOUT LEARNING TO DANCE IN THE RAIN.....

Prinsjesdag!

Morgen: prinsjesdag!
Omdat de recessie nog steeds niet is uitgewoed moet er behoorlijk worden bezuinigd. Iets van 40 miljoen, geloof ik, een voor een normaal mens toch onvoorstelbaar bedrag.
Met dank aan de bankiers van deze wereld!
Er is in de laatste jaren een cultuur ontstaan waarbij het niet uitmaakt hoe goed (of slecht!) iemand presteert want bonussen zijn al gegarandeerd. Overigens is goed presteren nooit een zaak van één man (want het zijn altijd mannen) alléén. Daar werkt een heel bedrijf aan mee.
Ook na ingrijpen van de overheid is de bonuscultuur nauwelijks aangepakt; op een flauw initiatief hier en daar na. Wel vloeien er vele miljoenen overheidsgeld naar diezelfde banken. Nog steeds worden in sommige banken/bedrijven bonussen ruimhartig uitgedeeld, terwijl er in andere mensen ontslagen worden. Maar ja: afspraak is afspraak! Wat de heren bankiers is beloofd in goede tijden gaan we ze toch niet afnemen in slechtere tijden? Nee: dan gaan we gewoon bezuinigen!
En waar gaan we dan op bezuinigen?
Onderwijs, gezondheidszorg, cultuur. Tjaa.....
“Arme" samenleving!

Vrouwtje Septemberzon...

Begin september…vroeg in de ochtend. Nog wat doezelig zit ik aan tafel en drink een grote kop groene thee. Kijkend uit het raam zie ik de hortensia`s die mooi verkleuren in grijsblauwe tinten. Een glinstering van de zon spiegelt in het waterige oppervlak van het marmeren tuintafeltje. De herfstanemonen en de herfstasters bloeien nog steeds in roze, wit, lila en paars.
De loofbomen in de tuin veranderen langzaam van groen in goudgeel en bruinrood. Hun kleuren komen op hun best uit tegen het groen van de naaldbomen. De nog maar dunne zonnestralen vallen naar binnen en kleuren de lichte plankenvloer gelig.
Ik vind het jammer dat de zomer alweer voorbij is; ben een zomermens en heb de pest aan kou en vocht! Maar als de natuur zo’n metamorfose als nu meemaakt kan ik wel vrede hebben met onze Hollandse seizoenen.
Ik trek mijn laarzen aan, loop het bos in en neem wat afgevallen blad, eikels, mos (dit wel uit mijn eigen tuin!) etc. mee! Ik besluit gelijk ook maar naar de hobbykweker verderop te lopen en koop een paar pompoenen, kalebassen en gekleurde pepers. Samen met het bosmateriaal en wat oude potten maak ik een sfeervol tafereeltje op de tafel van het middenterras. Ik sjouw ijzeren tuinvazen naar binnen en vul ze met afgeknipte hortensia’s. Omdat het echte “countrygirlgevoel” nu hevig toeslaat en ik goed op dreef ben besluit ik gelijk ook maar om kaneelmuffins te bakken; het plaatje is compleet!
Als ik later die dag met een lekkere kop koffie op de veranda zit voel ik me compleet tevreden met de wereld. Hopelijk kan ik dit gevoel weer oproepen als over een tijdje de échte grijze en natte herfstdagen komen!

Elke maand een gedicht: Herfstgedicht...

Herfsttij

Waar het vandaan komt weet ik niet,
die pijn als ik naar het licht kijk
dat op schaars gebladerte valt.

Nog gisteren hoorde ik klanken
in de kleinste dingen om me heen.
Ze vulden mijn dagen met een bijna
ongekend geluk in zomerse taferelen:
wandelingen langs water, in parken
en overal rozen zelfs slordig in bloei
alsof ze er in overdaad stonden.

Niets drijft makkelijker weg
en lost op achter brede luchten,
verre einders, dan woorden.
Eens bedekten ze de velden,
nu verdwenen in
een en hetzelfde ogenblik.

Uit: 'Volmaakte aanwezigheid, volmaakt gemis'. 2000
Hannie Rouweler

Who's got talent...?

Dit wilde ik gewoon even laten zien.
Het komt uit een aflevering van Ukraine's Got Talent. Een mooie jonge vrouw, genaamd Kseniya Simonova, vertelt met behulp van een lichtbak met zand een verhaal over de Tweede Wereldoorlog. De muziek ondersteunt Kseniya's verhaal prachtig. Ze weet met snelle, simpele handbewegingen een verhaal vol emotie te creëren. Het publiek is tot tranen toe geroerd. Overigens heeft ze de finale van Ukraine's Got Talent ook gewonnen.

Nonnen en naastenliefde!

Veel mensen die ooit de film The Magdalene Sisters hebben gezien, denken dat dit een verzonnen verhaal is. Nee … de film ging over waargebeurde geschiedenissen in de Magdalena-kloosters in Ierland. Daar ontfermden katholieke zusters van liefde zich over meisjes die een bedreiging vormden voor de maatschappelijke orde en het katholieke geloof. Om hun zonden weg te wassen mochten ze werken in de wasserijen. Zo brachten de “zondaressen” nog aardig wat geld in het laatje. De katholieke kerk deed de film in de ban wat tot gevolg had dat hij juist een groot succes werd.
En denk niet dat dit uit een ver verleden stamt! Het laatste klooster werd pas in 1996 gesloten!
Nonnen en naastenliefde! Ook ik zat ooit op een instituut dat werd geleid door nonnen. De meest gevreesde leraressen waren inderdaad die nonnen. Vaak waren ze harteloos, gemeen en in sommige gevallen zelfs wreed. Natuurlijk niet elke non maar de meerderheid was (denk ik nu) zwaar gefrustreerd en vierde dat bot op ons: jonge meisjes die gevormd moesten worden naar het ideale model van vrome, kuise en ijverige vrouw. In een periode (jaren 60 en 70) waarin veranderende opvattingen over persoonlijke vrijheid en ontplooiing steeds belangrijker werden was dat natuurlijk vechten tegen de bierkaai.
Nog kan ik met terugwerkende kracht boos worden over de vernederingen en pesterijen die destijds dagelijkse kost waren en waarvan we de impact pas veel later ondervonden.
Wat ik eraan overgehouden heb is een diepgewortelde aversie tegen instellingen zoals kostscholen, internaten en dergelijke, net als tegen het instituut Kerk.
En vroom, kuis en ijverig ben ik nooit geworden...gelukkig!!

Taal....!?

Ik ben niet zo van de taalpuristen.
Want ik heb zoiets van: dat zit tussen de oren. Ze hebben de mond vol van een taalgebeuren dat volgens mij een heet hangijzer is. Ik zie het toch als een stukje wildgroei en het is vijf voor twaalf om de noodklok te luiden.
Aangezien ik een echt mensenmens ben wil ik de hamvraag wel in de groep gooien. Ik zeg maar zo: elk voordeel heeft zijn nadeel en de leugen regeert tegenwoordig. Want de bal is rond en het kan toch niet zo zijn dat we hiermee tegen het glazen plafond aanlopen?
Dus ben ik er klaar voor om een Taskforce op te richten die een aanjaagfunctie heeft. We moeten nu maar eens de kogel door de kerk jagen en de deur op een kier zetten. Volgens mij zitten we in de gevarenzone en moeten we adequaat het kaf van het koren scheiden. Het tart elke beschrijving wat dit aan onderbuikgevoelens oplevert en ik stel voor er het groene licht voor te geven! Ik ga er 110% voor!
Dat moet toch kunnen…?

Dust if you must...

Dust if you must, but wouldn't it be better
to paint a picture, or write a letter.
To bake a cake, or plant a seed;
ponder the difference between want and need?

Dust if you must, but there's not much time,
with rivers to swim, and mountains to climb;
music to hear, and books to read;
friends to cherish, and life to lead.

Dust if you must, but the world's out there
with the sun in your eyes, and the wind in your hair;
a flutter of snow, a shower of rain.
This day will not come around again.

Dust if you must, but bear in mind:
old age will come and it's not kind!
And when you go (and go you must)
You, yourself, will make more dust.

Voettocht der Schoenen

In de eerste, toch al overvolle werkweek was er de De Voettocht der Schoenen. Overigens heeft het één niet met het ander te maken maar het geeft aan waarom mijn nieuwe blogpost wat op zich liet wachten!
De Voettocht der Schoenen is een herdenkingstocht van de familie van moederskant van R. Het was exact honderd jaar geleden dat zijn grootvader in een enorme brand in Zaandam alles verloor: zijn vrouw, zijn drie kinderen, zijn huis en zijn zaak.
Later hertrouwde hij met zijn huishoudster en stichtte daar een groot gezin mee, waar R. en zijn familie dus van afstammen. Twee nazaten organiseerden de tocht door Zaandam en die was in meerdere opzichten heel geslaagd. We kregen een kijkje in het leven van grootvader Schoen en zagen de panden waar hij woonde en werkte. We realiseerden ons nog maar eens dat de man enorme moed en veerkracht moet hebben gehad om door te gaan ná zo'n drama en toch weer een familieleven en zaak op te bouwen.
Voor R. en zijn broer was het een hernieuwde kennismaking met neven en nichten die zij soms veertig, vijftig jaar niet hadden gezien. Grappig om dan te constateren dat familietrekken heel herkenbaar zijn en dat sommige neven/nichten zelfs écht op elkaar lijken.
Hoe zit dat toch met genen? Ze gaven in deze familie wel uiterlijke kenmerken door maar klaarblijkelijk niet de behoefte elkaar te leren kennen.
Hopelijk zal deze nieuwe ontmoeting er voor zorgen dat de familiebanden weer een beetje aangetrokken worden: er lopen tenslotte niet zo héél veel mensen op deze wereldbol rond die op je lijken!

Der Vorleser...

Nog maar nét heb ik het boek De Voorlezer van Bernard Schlink uit, verleden jaar verfilmd maar niet gezien (overigens is het ooit besproken bij de VPRO in Zeeman met Boeken, las ik van de week; heb ik ook gemist!)
Ik vond het een prachtig verhaal, op een boeiende manier geschreven.
Een van de twee hoofdpersonen is Hanna Schmitz. Als dertigjarige vrouw in Berlijn krijgt ze een affaire met de vijftienjarige Michael Berg. Ze vangt hem op als hij ziek wordt en omdat hij geïntrigeerd is gaat hij bij haar langs om te bedanken. Hij ontwikkelt een obsessie voor haar en langzamerhand ontstaat er een relatie tussen het ongelijke stel. Hanna heeft behoefte voorgelezen te worden; ze heeft een onlesbare honger naar het geschreven woord. Na een poos verdwijnt Hanna echter plotseling en Michael zoekt haar tevergeefs.
Jaren later zien we Michael terug in de rechtbank. Hij studeert rechten en hij volgt het proces tegen enkele SS-bewaaksters, waaronder tot zijn verbijstering Hanna. In het verhaal dat zich dan ontspint begrijpen we langzamerhand dat Hanna analfabeet is. Ze schaamt zich hier diep voor en liever dan dit toegeven neemt ze de volle schuld op zich waardoor ze een zwaardere straf krijgt dan de andere aangeklaagden.
Als volwassen man is Michael nog steeds met de affaire bezig. Hij bezoekt zelfs de concentratiekampen waar Hanna bewaakster was. Hij leeft een eenzaam leven en besluit uiteindelijk Hanna weer te gaan voorlezen. Hij neemt zijn verhalen op cassette op en stuurt die naar Hanna. Als ze in de gevangenis leert schrijven en lezen, schrijft ze aan Michael maar hij antwoordt haar niet. Als ze vrij komt zoekt hij een baan voor haar en zien ze elkaar sinds lange tijd. Kort daarna pleegt ze zelfmoord. Haar erfenis wordt, na veel omwegen, tenslotte overgemaakt aan een stichting voor analfabeten.
Je vraagt je af hoe ver schaamte kan gaan? Ik vond de halsstarrige wijze waarop Hanna zich tijdens de rechtszitting gedroeg niet te bevatten. Zou iemand in werkelijkheid liever zijn leven ruïneren dan iets waar hij zich vreselijk voor schaamt, toegeven? Schaamte en schuldgevoel (ruim aanwezig natuurlijk ná de Tweede Wereldoorlog) zijn de belangrijkste thema's.
Een intrigerend boek, met vraagstukken waar je nog tijden over nadenkt als je het uit hebt. Het is prachtig geschreven en ik ben vast van plan meer van Bernard Schlink te gaan lezen. Naar enkele van onderstaande titels ga ik de komende tijd dus op zoek:
De liefdesval
Het eerste weekend
De vrouw van het benzinestation
De thuiskomst
Een web van leugens
De oude zonden
Heeft iemand één van deze boeken al eerder gelezen?
Ik hoor het graag!

Overpeinzing...

WEGE ENTSTEHE ERST DADURCH, INDEM MAN SIE GEHT!
(FRANZ KAFKA)

Flu or no flu.....

De voorspelling dat één op de drie mensen door de
Mexicaanse griep geveld zou worden is inmiddels wel achterhaald. In het scenario dat ons steeds werd voorgehouden zou iedereen tegelijkertijd ziek worden. Dus tweederde van de beroepsbevolking zou op bed liggen ná de vakanties. Aangeraden werd een telefonisch consult aan te vragen bij het vermoeden dat je de griep onder de leden hebt.
Nou, dan mag je maar hopen dat je niet een huisartsen/ gezondheidscentrum hebt als ons huidige! Wat een verandering ná onze vorige huisarts! Dat was gewoon een éénartsspraktijk met vriendelijke assistente die je persoonlijk kent. Een inloopspreekuur voor de kleine kwaaltjes en de mogelijkheid tot consult op korte termijn bij meer ernstige klachten.
Zo niet het superdeluxe nieuwe centrum waar we nu mee te maken hebben! Bij de receptie en aan de telefoon begint het meestal al: een stel hautaine receptionistes stellen tig vragen over je gezondheidstoestand en bepalen of er spoed bij je afspraak is. Wil je je eigen huisarts consulteren dan kan dat meestal pas over 5,6,7 dagen, waardoor je gedwongen bent genoegen te nemen met een andere arts (alleen bij de kennismaking heb ik mijn éigen huisarts gesproken).
Van de vijf keer dat ik dit jaar de praktijk heb bezocht kreeg ik vier keer een mij onbekende arts. Ik kwam alle keren voor dezelfde kwaal en steeds werd de oorzaak in een andere richting gezocht. Dossierkennis?
Huisbezoek gebeurt alleen nog in heel ernstige gevallen. Mijn hoogbejaarde buurvrouw kreeg de mededeling dat ze op een ijzig gladde winterdag maar gewoon naar de praktijk moest komen. Hoe?...dat mocht ze zelf uitzoeken!
Pff……dan zal die grieppandemie toch maar eens wél uitbreken!
Ik ben al duizend doden gestorven vóór die tijd……