JannysBlog

kerstpakket...

2012-02-10T02:32:00.009+01:00

Gisteren maakte ik een niet-veel-gebruikte kast schoon. Nu zou dat feit op zich al een logje waard zijn, want geloof me: dat is hier een bijna uniek gebeuren! Maar ik schat in dat veel van mijn lezers dan hier zouden afhaken.
Nee, het gaat ditmaal over iets heel anders! Namelijk over kerstpakketten!
Dat is nog eens een logisch vervolg, hè?
Het zit nl. zo: Hubbie en ik werkten heel veel jaren aan dezelfde hogeschool. Elk jaar kregen we een kerstpakket. Elk jaar kreeg hij ook nog een kerstpakket als raadslid. En als er nu iets is dat ik verspilling vind dan zijn het kerstpakketten.
In bovengenoemde niet-veel-gebruikte kast staat de grootste helft van die kerstpakketten maar te staan. Ik kan aan de voorwerpen zien welk thema er aan verbonden was: twee enorme mokken met een heel groot logo uit het jaar van de fusie. Een set bruine pindaschaaltjes als teken van samenwerking met China. Twee geel-witte mokken met ingegraveerde rietstengels uit de duurzaamheidperiode. Een windlicht van grote gedraaide kronkeltakken vertegenwoordigt het energiethema. Twee dozen met lelijke gerecyclede glazen, ook iets met duurzaamheid, vermoed ik. Twee schalen in knaloranje en twee grote koffiecontainers… waar die voor staan weet ik niet meer. En zo staat er nog het één en ander aan goedbedoelde spullen. Opgeborgen en ogenblikkelijk weer vergeten totdat je ze tegenkomt met een poetsbeurt. En dan moet je weten dat ik drievierde van alles al heb weggegeven (of kapot heb laten vallen). Ik begrijp echt de reden van die pakketten niet. Wie zit er nu te wachten op nog meer spullen? En zeker spullen die je zelf nooit zou kiezen. Bovengenoemde zaken gaan nu bijna allemaal naar de kringloopwinkel. En ik ben ervan overtuigd dat het niet alleen bij ons zo gaat maar bij velen.
Dan heb ik het nog niet eens gehad over die ontelbare potjes, pakjes, blikjes etc. die weggegeven zijn, of toch maar opgegeten omdat het "anders zo zonde is".
De voorlaatste jaren kon je een cadeau kiezen middels een bon en het mooie hiervan was o.a. dat je het ook aan een goed doel kon geven. Zo hadden we het idee dat het geld toch nog nuttig besteed werd.
Dus werkgevers: kunnen we dan alvast één ding afspreken voor Kerstmis 2012??
Geef je personeel iets waar ze zelf een keuze kunnen uit kunnen maken. En laat ze de mogelijkheid het aan een goed doel te besteden. Daar maken jullie heel veel mensen blij mee, dat weet ik zeker.
Misschien uitgezonderd de eigenaar van de kringloopwinkel:-)

creativiteit...

2012-02-07T13:57:00.014+01:00

Ik denk dat ik in wezen een creatief mens ben. Geen wereldschokkend nieuws maar voor mij een prettige wetenschap. Want op dit moment in mijn leven heb ik daar veel aan.
Eigenlijk voelde ik altijd wel dat er creativiteit in me zat. Het heeft echter nooit gestalte gekregen omdat ik mijn mogelijkheden op dit gebied niet serieus genomen heb. Ik kom uit een hardwerkend, nuchter gezin waar kunst, creativiteit en zelfexpressie niet heel hoog in het vaandel stonden. Alles wat je deed moest toch wel "nut" hebben. Ik heb in mijn jeugd dus weinig tot niets aan creativiteit gedaan, of meegekregen.
Ook in mijn verdere leven is er niet echt iets op gang gekomen.
Het bleef vaak bij wat goede invallen en een paar ideeën die weer verdwenen doordat werk, gezin, dagelijkse beslommeringen om aandacht vroegen. Toen mijn kinderen jong waren hebben we wel heel wat afgeschilderd, -geboetseerd, -getekend, en dergelijke. Maar toen ze ouder werden en ik weer meer ging werken raakte het op de achtergrond. Pas nu heb ik het geduld en de nieuwsgierigheid (en niet te vergeten de tijd!) om weer het één en ander op te pakken.
Gisteren ging ik voor het eerst naar een schilderles. Ik heb daar vooralsnog alleen maar perspectieven zitten tekenen. Maar in mijn hoofd zaten al zo veel beelden om te schilderen dat ik na afloop meteen wat schildersdoeken, penselen en verf heb gekocht.
Maar poeh...na wat schetsen lijkt het me toch beter eerst wat grondbeginselen onder de knie te krijgen:-)
Hoe zit het met jullie creativiteit?

verlate kerst...

2012-02-03T15:49:00.014+01:00

Ik moet toegeven dat het een fraai gezicht is. Overal waar ik in mijn huis maar uit een raam kijkt is het wit.Een poedersuikerlaag van sneeuw over alle bomen en struiken verandert onze bostuin in een kerstkaart. Hier was ik in december lyrisch over geweest, maar in februari vind ik het niks!Want... lieve mensen... het is al lang Kerst geweest!
Geef mij maar lente!

tin...

2012-02-02T11:27:00.047+01:00

Hebben jullie dat ook? Het idee dat een tinnen bord wel het toppunt van truttigheid is?
Ik herinner me de borden van mijn oma nog. Keurig in het gelid op de schouw in de keuken. Of de borden bij lievelingstante op het dressoir. Ook keurig op een rijtje!
Maar sinds ik een jaartje geleden in De Potstal zag hoe mooi je tin in een sober interieur kunt integreren, ben ik op andere gedachten gekomen. Ik viel als een blok voor de middeleeuws-aandoende, onregelmatige borden.
In eerste instantie kocht ik een oud bord op een brocantemarkt, ergens in de buurt.

Daarna zag ik op MP nog drie prachtexemplaren, compleet met gegraveerde initialen. En die zijn zeker prachtig; ik zie in gedachten een verre voorouder aan een dis zitten met op deze borden een flinke berg vlees:-)
De borden zijn "breed inzetbaar". Ik heb er soms één (of ook wel meerdere) onder een stoer windlicht. En met een stolp erop en iets moois eronder kun je subtiel ergens de aandacht op vestigen. Als presenteerbord doen ze het ook goed; zandgebak kleurt er heel mooi op. En op mijn ijzeren etagere staan ze ook geweldig. Zeker met een paar decoratieve broden er op. En ook antiek glas en sober tin zijn een goede combinatie.

Echt tin, zeker antiek, is erg duur. Je kunt aan de stempels onderop zien of je te maken hebt met echt tin of met de neptinnen borden, die heel vaak worden aangeboden!
Het is dus zaak om écht goede borden op de kop te tikken. Misschien moet je maar eens gaan kijken bij de opgeslagen familieboedel, of een aardige tante lief aankijken:-)

A, B, C.....

2012-01-30T12:07:00.026+01:00

Gezien bij Triltaal
(al even geleden).

Hier mijn versie:

Age: 61
Bed size: 180 x 210.
Chore I hate: strijken.
Drink: wijn, liefst rood maar ook wit, rosé, water, thee en koffie. Essential to start my day: mijn glaasje versgeperste sap.
Favorite color: aarde- en natuurtinten.
Gold or silver: zilver en goud.
Height: 1.70 mtr.
Internet obsession: uhh…nou…ja,dus.
Job title: (was): secretaresse, bibliothecair medewerker.
Kids: twee dochters: Oudste (35 jaar) en Jongste (bijna 33 jaar).
Live: al bijna 38 jaar getrouwd.
Mom’s name: Nellie.
Nicknames: geen (voor zover ik weet dan).
Overnight hospital stays: ongeveer 30 (in mijn kindertijd).
Pet peeve: negatieve mensen.
Quote from a movie: "Mama always said life was like a box of chocolates. You never know what you're gonna get" uit Forrest Gump.
Righty or lefty: rechtshandig.
Siblings: twee oudere zussen.
Time I wake up: sinds ik niet meer werk 8.30 uur. In het weekend soms een uurtje later.
Underwear: ach, welke bloglezer is daar nu in geïnteresseerd?
Vegetables I dislike: lust alles, ligt eraan hoe het is klaargemaakt.
What makes me run late: etentjes (of eigenlijk vooral after-diner gesprekken).
X-rays I’ve had: 2x.
Yummy food I make: stoofschotels, visgerechten, salades, toetjes en gebak.
Zoo animal favorite: apen.

Schrijfuitdaging 3: "Verhaaltjes".

2012-01-24T16:11:00.018+01:00

BOEKEN...
LEZEN...
LEREN...

Ik ben heel dankbaar dat ik geboren ben met een grote liefde voor lezen.
Dat ik daar mee geboren ben, moet haast wel. Ik kan me tenminste niet herinneren dat er in mijn jeugd bij ons thuis veel gelezen werd of dat ik gestimuleerd werd op dit gebied. Terugdenkend zie ik de kast in de “mooie kamer” die enkele boeken herbergde. Dat waren uitsluitend exemplaren met een fraai kaft, goud-op-snee. En de Bijbel natuurlijk. Ik denk dat die boeken er meer stonden voor de sier dan dat ze echt gelezen werden, de Bijbel uitgesloten.
Van jongs-af-aan werd ik al geboeid door het geschreven woord. Ik zie mezelf als klein meisje alles lezen wat ik maar te pakken kon krijgen. Op school mocht ik vaak boekjes mee naar huis nemen en mijn buurmeisje was geabonneerd op een kinderblad.
Pas rond mijn twaalfde jaar werden mijn ouders lid van een boekenclub, waarschijnlijk omdat ze mijn gezeur hierover beu waren. Eén keer in de drie maanden mocht er dus een boek worden aangeschaft.
Toen ik, vele jaren later, in “Pride and Prejudice” van Jane Austen de onderstaande zinnen las, paste dat zo ontzettend bij mijn gevoel van vroeger dat ik die zinnen altijd bewaard heb:

“I declare after all
there is no enjoyment like reading!
How much sooner one
tires of any thing than of a book!
When I have a house of my own,
I shall be miserable
if I have not an excellent library.”

Vanaf ongeveer mijn twaalfde werd ik ook lid van de “bieb”. Dat was in ons dorp geen officiële bibliotheek maar een stoffig, oud voorkamertje van een groot huis. Degene die uitleende was zelf minstens zo stoffig als zijn leeswaar en hij slofte op pantoffels van kast naar kast, onderwijl streng oplettend of er geen kinderen naar de “afdeling” voor volwassenen gingen. Als ik mijn ogen dicht doe ruik ik nu nog de oude, muffe geur van dat kamertje. Helaas had je na een paar maanden alles wel gelezen wat er voorhanden was, inclusief de boeken voor volwassenen.
De woorden van Confucius:

“You cannot open a book
without learning something”

vielen bij mij in vruchtbare aarde en toen ik later geld had om zelf boeken te kopen en lid te worden van een normale bibliotheek, was ik helemaal gelukkig.
Vanaf die tijd kon ik ook mijn eigen voorkeur laten gelden. Literatuur kwam in plaats van lectuur (en eerlijk gezegd ook vaak ernaast). De ontdekking dat je jezelf kon ontwikkelen door middel van literatuur vond plaats en ik ging cursussen Nederlandse Literatuur volgen. Later werd ik ook lid van verschillende boekenclubs.
Het volgende citaat (van Jennie Chancey) dat ik tegenkwam sluit goed aan bij mijn gedachte toen over het lezen van literatuur:

“Reading a great work of literature
can truly be likened to having
a conversation with a great mind.”

Vandaag de dag lees ik niet úitsluitend literatuur. Zeker omdat ik nu veel Engels lees, sluipt er wel eens wat luchtigers doorheen. Maar een boek moet toch altijd wel aan bepaalde kwaliteitseisen voldoen, anders geeft het me geen voldoening.
Er is dan ook weinig anders waar ik meer plezier van heb dan van een fijn boek.
Overigens lees ik momenteel “Bonita Avenue” van Peter Buwalda en dat boek kan ik iedereen bijzonder aanbevelen!

nagenoeg hersteld...

2012-01-18T12:29:00.006+01:00

Gelukkig weer nagenoeg hersteld. Waarschijnlijk een beklemde zenuw geweest en niet ontstoken dus. Gelukkig maar: deed al pijn genoeg en duurde al lang genoeg.
Maar met behulp van o.a. morfinepleisters kon ik me verleden week weer ontspannen en dat scheelt natuurlijk veel. En hoewel ik altijd erg voorzichtig ben met medicijnen waren die pleisters wel héél erg fijn! Ik voelde helemaal geen pijn meer en ik heb geslápen!! Twee hele nachten aan één stuk, zo diep en zo heerlijk als ik de laatste jaren nooit meer sliep. Ik kan me nu dus wel wat meer voorstellen bij verslavingen!
Het is dat ik mijn stulpje hier niet wil inruilen voor een doos onder een brug, maar anders....:-)
Ik heb wel wat blogs gelezen maar ik heb een inhaalslag te maken.
Daar ga ik vandaag mee beginnen....

even weg...

2012-01-09T20:55:00.000+01:00

Heb een ontstoken zenuw in mijn schouder. Moe, pijn....bah!
Ben even weg!

Schrijfuitdaging (2)… Een vrije jonge vrouw.

2012-01-05T20:47:00.007+01:00

N.a.v. de schrijfuitdaging van Wondelgijn hier mijn tweede bijdrage.
Zoals eerder vermeld: 10 hoofdstuktitels van je favoriete boek en over elke gekozen titel een logje schrijven. Voor mij is dat het boek: “Laten wij aanbidden” van Ann-Marie MacDonald.
(Ik ga overigens de titels door elkaar gebruiken en niet op volgorde).

Een vrije jonge vrouw.
In het boek gaat Kathleen, de oudste dochter van de familie, naar New York, waar ze als operazangeres hoopt te gaan werken. Vanuit haar ouderlijk huis op een eenzame klif in Low Point; een enorme stap voor een jonge vrouw.
Moedig, dapper en ambitieus dus.
Hoe was ik zelf als jonge vrouw, vraag ik me af. Want ja… je moet je natuurlijk wel iets afvragen als je een logje wil schrijven dat hout snijdt, veronderstel ik.
Een jonge vrouw in de jaren zeventig van de vorige eeuw… oei, dat klinkt dus écht oud!
Tja… ik ben erg beschermd opgevoed. In een katholiek milieu, maar gelukkig wel met ouders die minder streng in de leer waren dan hun zussen en broers. Maar niettemin kon er thuis meer niet dan wel. Er was behoorlijk wat druk om “hetzelfde” als iedereen te zijn en geen opzien te baren, in welk opzicht dan ook.
Maar juist in de jaren zestig, zeventig was er een beweging op gang gekomen van jongeren die méér vrijheid en meer uitdaging in hun leven wilden. En ik voelde me daar erg toe aangetrokken. Dat probeerde ik, net als zoveel anderen in die tijd, duidelijk te maken door mijn kledingstijl en haardracht, die mijn ouders verafschuwden. Ik ging naar popconcerten zonder dat mijn ouders het wisten. Ik ging na enige tijd niet meer naar de kerk en ging om met vrienden die mijn ouders afkeurden.
Op school liet ik, tijdens de godsdienstles, provocerend het boek van Gerard Reve “Nader tot U” op de hoek van mijn lessenaar liggen. De priester die les gaf, maaide het met één zwaai van de tafel en riep me na de les bij zich. Ik stemde PvdA, tot grote schrik van thuis, waar altijd op een katholieke partij werd gestemd. Ik voelde me echter wereldwijs en genoot van alles waar mijn ouders fel tegen gekant waren.
Was ik dus een vrije jonge vrouw? Nou, dat ook weer niet!
Want hoewel ik veel dingen deed die niet eerder in ons gezin voorkwamen, bleef ik toch altijd aan de veilige kant. En hoewel ik het haat om te zeggen, diep in mij zat altijd dat stemmetje dat zei dat ik toch niet te veel mocht afwijken, dat ik me toch moest aantrekken wat anderen over me zeiden. Pas véél later kon ik dat enigszins loslaten.
Was ik moedig, ambitieus?
Moedig niet. Ambitieus ook niet, weet ik nu. Gelukkig heb ik in mijn latere leven die twee eigenschappen toch nog enigszins kunnen ontwikkelen. Maar dat heeft wel tijd gekost en dat laatste was niet makkelijk met een gezin te combineren.
Ik kan dan ook met weemoed kijken naar de jonge, vrije vrouwen van nu. En hoewel ik weet dat niet alles wat je ziet ook echt klopt: ik heb wel bewondering voor die vrouwen die zelfbewust op weg zijn naar hun eigen doel, zonder zich te laten weerhouden door verwachtingen die anderen van hen hebben.

nog één keer dan: serviesgoed...

2012-01-03T10:58:00.013+01:00

Hoewel ik in huis alleen de kleuren grijs, zand en beige hanteer, gebruik ik voor de serviezen die ik verzamel en andere kleuren. Hoewel ik overigens ook een geheel wit servies heb.
Ik heb al meerdere malen verteld over mijn verzameling rood/wit serviesgoed en best veel lezers hebben me gevraagd dat eens te laten zien.
Het grootste gedeelte van het serviesgoed is van Villeroy en Boch, Valeria.
Dat staat in de servieskast in de huiskamer. Ik heb inmiddels al aardig wat bij elkaar gesprokkeld op rommel- en brocante markten. Ik kan een etentje geven voor ongeveer 10 personen en dekken met dit servies. Het staat prachtig op mijn kanten tafelkleed over onze ruwhouten eettafel. De tegenstelling ruw en klassiek vind ik persoonlijk heel leuk. Met Kerst was het een prachtige combinatie samen met de donkerrode versieringen, de wijn en de servetten.
Ik heb ook gewoon serviesgoed in rood/rose/wit. Het zijn de dingen die we dagelijks gebruiken. Niks speciaals maar door de kleuren wel leuk. Ik heb ze op een sitetable met daarboven een groot bordenrek gestald.
Nu heb ik een keuken die lang is maar wel smal. Het was dus moeilijk om de hele verzameling in één keer op de foto te krijgen.
Maar goed: onderstaand toch even een indruk!
En ja....ik heb inderdaad een hekel aan zilver poetsen:-)

2012 is begonnen... op sloffen

2012-01-01T12:29:00.008+01:00

Na een hele korte eerste nacht in 2012 daalt de rust van Nieuwjaarsdag weer over ons!
Hoewel alle feestelijkheden van de afgelopen maand overigens heerlijk waren. Sinterklaasviering met mijn chapter: geestig, warm en vertrouwd. Kerstfeest met onze familie was ook prachtig: al je gelieven om je heen, heerlijk eten, drinken, kletsen, lachen. Ontroerend en met extra dimensie door de verhalen van mijn kinderen en schoonkinderen. Oud en Nieuw viering: met veel vrienden, spelletjes, gelach, bubbels en oliebollen.
En dan nu: Nieuwjaarsdag: lekker uitslapen (want we lagen pas half vijf in bed:-), rustig ontbijt in ochtendjas en op sloffen, krantje en muziek. Vanmiddag een bezoek aan mijn moeder, daarna waarschijnlijk nog even een uurtje wandelen maar daarna weer lekker met een boek en muziek onderuit. Rustig en relaxt begin van 2012! Ik weet uit ervaring dat vanaf morgen de behoefte om alles weer af te breken, schoon te maken, op te ruimen gaat toeslaan. Dus vandaag is nog even een time-out!
Ik vind Pachelbel's Canon in D door het London Symphony Orchestra een muziekstuk dat helemaal past in mijn serene stemming van vandaag. Luister maar naar onderstaande opname.

Voor alle lezers van dit blog hoop ik ook dat 2012 ook goed in start is gezet. Hoewel ik gisteren een heel verdrietig logje las van iemand die het nieuwe jaar ingaat met de wetenschap dat ze moet gaan vechten tegen die bekende klereziekte! Vanaf hier wens ik haar nogmaals heel veel sterkte en courage toe!
En aan iedereen: heel veel gezondheid, liefde en rust toegewenst voor het komende jaar!

beste wensen...

2011-12-21T20:11:00.016+01:00

IK WENS IEDEREEN HEEL MOOIE EN FIJNE FEESTDAGEN
EN EEN GEZOND, GELUKKIG EN VREDIG 2012 !!

x
xxx
xxxxx
xxxxxxx
xxxxxxxxx
xxxxxxxxxxx
xxxxxxxxxxxxx
||
||

Tot volgend jaar!
Janny

stille nacht...

2011-12-21T10:55:00.007+01:00

Ondanks mezelf word ik in dit jaargetijde soms toch wat sentimenteel.
Dankzij een levenslange, diepgewortelde tegenzin in sentimentaliteit kan dit nog wel enigszins in de hand worden gehouden. Maar eerlijk gezegd met moeite....
Zo zat ik vannacht (slaap soms slecht) in het pikkedonker in onze huiskamer. Met slechts de kerstboom aan en gewikkeld in een warme plaid, kop warme thee en mooi boek binnen handbereik. Een situatie die vanzelf in mijmeren overgaat, natuurlijk!
In mijn hoofd passeerden de kerstmissen van lang geleden tot nu. Van de wandeling in de kerstnacht aan mijn vaders hand, door een dik pak sneeuw (want het sneeuwde vroeger áltijd op Kerst, zeker weten:-) De Kerst als puber, zo ver mogelijk van de religieuze beleving van de huiselijke Kerst. De eerste Kerst met Oudste, in het wipstoeltje, verbaasde en blijde blik bij het zien van de boom met lichtjes. De Kerstbomen in de jaren erna: véél, heel véél kleur en zelfgeknutselde versieringen. De zelfgeschreven verhaaltjes van Jongste onder de boom. De latere Kerstmissen in Oostenrijk, op de ski's. Met de ultieme kerstsfeer om je heen maar in het gezelschap van zwaar puberende dochters...! De huidige Kerstmissen, gewoon thuis, niks bijzonders, fijn met zijn allen, samen eten, praten en lachen.
Ja...er is veel veranderd! Maar gelukkig niet zo veel als in onderstaande video!

(met dank aan Avalanche die me op deze video wees)

What would have happened if it had been three Wise Women instead of three Wise Men?

2011-12-19T12:58:00.013+01:00

They would have asked directions
Arrived on time
Helped deliver the baby
Cleaned the stable
Brought practical gifts
Made a casserole

But as they left they would have said...

uitkomst...

2011-12-14T12:28:00.015+01:00

Geruime tijd geleden hadden een vriendin en ik het over onze levens en hoe het gegaan was. Een beetje mijmeren, zeg maar, dat mag op onze leeftijd:-)
Na vele herinneringen ophalen, lachen en ontroering, stilstaan bij nare en mooie momenten in ons beider levens kwamen we, uiteraard zou ik zeggen, tot de conclusie dat het leven heel anders was gegaan dan we als jonge vrouwen hadden bedacht en verwacht.
Toen we elkaar tegenkwamen zaten we in vergelijkbare situaties: moeder van jonge kinderen, niet werkend (maar dat wilden we eigenlijk wel), wonend in een kinderrijke buurt in een buitenwijk.
We hadden allebei onze bagage: een jeugd die niet erg stimulerend was, om het mild te stellen. Beiden wisten we zeker dat we het heel anders zouden doen. Punt. Dat was zo duidelijk dat we niets eens precies definieerden wát we eigenlijk anders wilden doen. Onze kids stonden altijd voorop maar we zouden écht een ander leven leiden dan onze ouders.
Is dat ons gelukt? Ja en nee.
Ja, we hebben een ander soort leven gehad dan onze ouders. We creëerden een fijn thuis, met gelegenheid tot ontplooiing voor onze kinderen en onszelf. We probeerden ontwikkeling, cultuur en natuur binnen bereik van onze kroost te brengen en stonden voor ze klaar als dat nodig was.
Wijzelf liepen de achterstand op allerlei gebied goed in. We volgen avondonderwijs, cursussen en workshops, we kregen goede en soms minder goede banen. We verbreedden onze kijk op maatschappelijke ontwikkelingen in de loop der tijd. We "draaiden goed mee".
Waar lukte het niet?
Al pratend kwamen we tot de conclusie dat we weliswaar een andere richting in waren gegaan dan onze ouders, maar was het eigenlijk wel de richting waarin we hadden willen gaan?
Nee, veel van de plannen die we hadden toen de kinderen klein waren zijn niet uitgekomen, verwachtingen zijn bijgesteld en in de loop van ons leven kwamen we onszelf meerdere malen tegen, ook in negatieve zin. Er kwamen dingen op ons pad die we niet hadden kunnen zien aankomen. Sommige doelen hebben we kunnen verwezenlijken, sommige werden niet gehaald en andere zijn een zachte dood gestorven.
Is dat erg, zit ons dat dwars? vroegen we elkaar.
En raar genoeg, nee… dat zit ons niet echt dwars.
In de loop van ons leven kwamen we erachter dat het best gezond is om niet te star te zijn in onze plannen. Dat het verstandig is om steeds de kunst van het loslaten te beoefenen, hoe moeilijk ook. En dat het geen zwakheid is om je verwachtingen bij te stellen.
Misschien dat bovenstaande beschrijving enigszins genoegzaam klinkt, maar dat is absoluut niet de bedoeling. Ik moest aan dit gesprek denken bij het lezen van een tweetal blogs die ik volg.
Je levensweg gaat soms anders dan je denkt, maar de uitkomst kan even mooi zijn!

weinachtsoratorium...

2011-12-12T11:03:00.004+01:00

Gisteren naar de St. Janskerk in Utrecht geweest.
Nee, geen plotselinge bekering maar om naar het Weinachtsoratorium van Johann Sebastian Bach te luisteren.
Het werd opgevoerd door The Bach Choir & Orchestra of the Netherlands onder leiding van Pieter Jan Leusink.
Het Weihnachtsoratorium bestaat uit zes afzonderlijke werken. Hiervan werden er vier uitgevoerd, nl. 1, 3, 5, 6.
Het oratorium werd door Bach in opdracht geschreven voor de periode van Kerst 1734 tot en met Driekoningen 1735.
Het moest gereed zijn voor uitvoering op Kerstmis, maar toen de advent aanbrak had hij nog niets geschreven! Dus maakte Bach, om het vriendelijk te zeggen, gebruik van de recycling techniek. Hij nam verschillende wereldlijke en kerkelijke cantates en bewerkte ze tot één geheel. Wat oplapwerk, een nieuw verfje en een nieuwe tekst gaven de bestaande muziek nieuw leven en het Weinachtsoratorium was klaar voor uitvoering op Eerste Kerstdag 1734. Het is gelukkig wel op een integere manier gedaan zodat het een werk is geworden dat de tijd heeft overleefd en veel wordt uitgevoerd.
Het genoemde (bescheiden) koor en orkest klonken heel goed in de sobere St. Jan, waar natuurlijk een prachtige akoestiek is.
Er worden veel verschillende uitvoeringen gebracht in de komende weken, door dit koor en orkest en door andere. Het is dus ondoenlijk de data te geven.
Maar op Internet is vast één en ander terug te vinden, mocht je belangstelling hebben.

gedicht van december...

2011-12-10T11:22:00.013+01:00

December is voor velen van ons een heerlijke maand.
Met gezellige familiedagen, feestjes, licht, wensen, verwachtingen.
Natuurlijk weten we wel dat het niet voor iedereen zo is. We lezen in de krant of een tijdschrift over mensen die het niet zo goed getroffen hebben en zijn uiteraard begaan met ze. Maar hoe het is om alleen te zijn weerspiegelt dit gedicht wel enigszins, vind ik.

Decemberbrief

Ik wilde dat je dichter bij me was.
Het jaar is oud en heeft niets meer te zeggen.
Het weer is somber. Alle dagen staat er
een haveloze regen voor de ramen
lam zwaaiend als een dronkelap. Ik loop
door 't huis, de kamers waarin jij niet bent
en die dus leeg zijn. Of ik zit maar ergens
en kijk naar buiten tot het donker is.
De televisie 's avonds een meest trieste
vertoning in een eenmansbioskoop,
zoek ik maar vroeg mijn bed op, slaap pas laat
en word weer vroeg uit boze dromen wakker
omdat ik jou ook in de slaap niet vinden kan.
Ik wilde dat het jaar nu over was
en jij weer dichter bij me, bij me was.

Hans Andreus

fauteuils en lampen...

2011-12-05T10:33:00.017+01:00

De nieuwe fauteuils zijn binnen!
Ze zijn anthraciet, zitten heerlijk en staan mooi tegen de pasgeschilderde grijze muur. Voor deze muur kozen we de kleur Lamp Room Gray van Farrow and Ball.
Helaas zie je op de foto de mooie kleurcombinatie niet zo goed. De muur lijkt hier lichter dan ze in werkelijkheid is.
Maar we zijn er erg blij mee! Ook de gekochte lampen staan eindelijk!
Sommigen van jullie zal de lampvoet erg bekend voorkomen:-)
Het grootste probleem waren de kappen. Stad en land ben ik afgelopen voor het goede formaat, vorm en kleur. Uiteindelijk vond ik ze bij De Potstal in Valburg, een winkel waar ik héél regelmatig kom!
Helaas staan de twee lampen nog op de piano. Maar die gaat snel weg en dan komt er een sidetable, waar ze ongetwijfeld veel beter tot hun recht komen.

de eerste oplossing...

2011-12-03T16:59:00.012+01:00

Wat een leuk idee van Wondelgijn klik!
Ik was meteen enthousiast. Ik lees graag en veel en heb vele lievelingsboeken. Ik toog meteen naar de boekenkast om het boek te pakken dat ik mijn absolute lievelingsboek noem: De Gifhouten Bijbel van Barbara Kingsolver. Maar toen ik de hoofdstuktitels zag, herinnerde ik me ook gelijk dat ik hier niks mee kon. Die dragen nl. allemaal de naam van een Bijbeltekst. En regelmatige lezers hier weten dat ik helemaal niks heb met religie, ofschoon de titel van mijn lievelingsboek anders laat lijken.
Op zoek dus naar een ander boek onder de lievelingsboeken. Na nog een paar boeken in overweging te hebben genomen, heb ik uiteindelijk gekozen voor “Laten wij aanbidden” van Ann-Marie MacDonald.

Het verhaal speelt zich af op Cape Breton Island, Nova Scotia, rond 1900.
Tegen de zin van haar ouders trouwt de dertienjarige Libanese immigrante Materia Mahmoud met de zes jaar oudere Schot James Piper. Het tweetal wordt verbannen naar een afgelegen huis, waarna het noodlot hen blijft achtervolgen. Dochter Kathleen overlijdt op negentienjarige leeftijd in het kraambed, een gebeurtenis die grote invloed heeft op de andere twee dochters. Later komt Kathleens dagboek boven water, en worden de familiegeheimen bij flarden ontrafeld. Tegen de achtergrond van dit verhaal speelt de geschiedenis van Canada aan het begin van deze eeuw.
Een adembenemende geschiedenis die bijna een eeuw omspant. Dit was het debuut van de schrijfster die hier meteen de Commonwealth Best First Book Award mee won.

Nu heeft dit boek héél veel hoofdstukken (70!)dus ik heb heb blind een tiental hoofdstukken geprikt. En wat Wondelgijn ook al opmerkte: bij sommige denk je: wat moet ik daar in vredesnaam mee en bij anderen kun je wel iets voorstellen.
Maar het is weer een andere insteek om je fantasie te laten gaan.
Want laten we eerlijk zijn: soms is het best handig een kapstok te hebben waaraan je je logje kunt hangen;-)
Hierbij dus mijn bijdrage in dit kader: De eerste oplossing!

frozen planet...

2011-12-01T10:31:00.005+01:00

Hebben jullie ook zo genoten van het eerste deel van Frozen Planet?
Wat heerlijk dat er momenteel zoveel moois op natuurfilm-gebied te zien is, he?
Lang leve de nieuwe ontwikkelingen die het ons mogelijk maken het leven van dieren overal op de wereld van zo dichtbij te zien!
Onderstaand filmpje laat zien dat het kwaad in ieder van ons zit:-)
Zelfs in die schattige pinguins!

onzin en fraude...

2011-11-25T11:42:00.010+01:00

Een week of wat geleden stond in de NRC een artikeltje over onderzoek en onderzoekers.
Drie Amerikaanse psychologen hebben aangetoond hoe gemakkelijk onderzoekers onjuiste conclusies trekken uit hun onderzoek.
Het was een vermakelijk artikeltje. Zo konden ze in een door hen opgezet onderzoek de conclusie trekken dat de Beatles-song “When I’m sixty-four” mensen anderhalf jaar jonger maakt.
Volslagen onzin, ja natuurlijk. Ze voerden dit onderzoek alleen maar uit om aan te tonen hoe gemakkelijk wetenschappers onjuiste onderzoeksresultaten voor waar kunnen aanzien.
Het team stelt dat onderzoekers héél veel vragen stellen en héél veel metingen doen. Daarmee komt er altijd wel iets uit zo’n onderzoek en is misinterpretatie niet echt verwonderlijk. Bovendien schijnen onderzoekers, overigens zonder kwade bijbedoelingen, de proefpersonen “bij te draaien” totdat het gezochte resultaat zichtbaar is. Ze toonden aan dat onderzoeken die op deze wijze tot stand komen een willekeurige uitslag hebben tot boven de 60%.
Ik moet zeggen dat het mij eigenlijk niet eens zo verbaast. In verschillende banen zag ik soms van dichtbij hoe onderzoeken werden ontworpen, tot stand kwamen en er conclusies aan werden verbonden. Vaak op maar een heel smalle basis maar dat scheen niet uit te maken. Zo lang de conclusies welkom waren vroeg niemand zich iets af.
Nu waren deze onderzoeken nog niet eens bestemd om naar buiten te komen, maar meer om interne processen te verdedigen of af te remmen. Politiek gericht, zeg maar.
Wat ik veel kwalijker vind, is het feit dat er gerenommeerde wetenschappers zijn die frauderen. Die onderzoeksdata verzinnen en onderzoeksuitslagen volledig uit hun duim zuigen.
Onlangs werden we opgeschrikt door de fraude van Diederik Stapel op het gebied van de sociale psychologie. Kort daarna werd voor een zelfde feit hoogleraar in de geneeskunde Don Poldermans ontslagen bij Het Erasmus Medisch Centrum. En heel eerlijk gezegd ben ik er niet zeker van dat alleen deze twee betrapte wetenschappers zich schuldig maakten aan fraude.
Ik ben bang dat het slechts het bekende topje van de ijsberg is.
Het is jammer dat we in deze onzekere tijden niet kunnen meer vertrouwen op het enige dat altijd vast stond: als het door wetenschappelijk onderzoek was vastgesteld dan was het wáár. Punt!
Natuurlijk weet ik ook dat er tegenwoordig veel meer druk op wetenschappers staat. Maar het is me niet duidelijk waarom de wetenschap niet tot zélfcontrole in staat is.
Bij het voorkomen van toekomstige fraudegevallen kan wetenschappelijk onderzoek wellicht aanknopingspunten opleveren:-)

vandaag...

2011-11-23T11:10:00.012+01:00

Today I don't feel like doing anything
I just wanna lay in my bed
Don't feel like picking up my phone, so leave a message at the tone
'Cause today I swear I'm not doing anything
Nothing at all, nothing at all
No, I ain't gonna comb my hair
'Cause I ain't going anywhere
No, no, no, no, no, no, no, no, no
I'll just strut in my birthday suit
And let everything hang loose
Yeah, yeah, yeah, yeah, yeah
Yeah, yeah, yeah, yeah, yeah, yeah
Nothing at all
Nothing at all
Nothing at all

DAS aan de dijk...

2011-11-17T10:50:00.039+01:00

Uren kan ze er mee bezig zijn. Ontelbaar veel woonbladen worden doorgenomen, plaatjes uitgeknipt, moodboards gemaakt.

Grappig om te zien dat soms dingen van moeder op dochter overgaan: in dit geval liefde voor interieur/inrichting.
Onze oudste dochter en aanstaande hebben een boerderij in een klein plaatsje in Gelderland gekocht. Hij staat beneden aan een dijk dichtbij de Maas (gelukkig wel aan de goede kant van de dijk;-)
De boerderij is charmant maar oud en moet van onder tot boven worden verbouwd. En dan ook écht verbouwd, bedoel ik, tot en met een nieuw dak en overal nieuwe muren.
Ze noemen hun toekomstige stek gekscherend DAS: iets wat nog vorm moet krijgen en bovendien een samentrekking van beide namen.
Als ze bij ons komen, even uit de drukte, brengen ze meestal stalen en monsters mee van gekochte of gewenste materialen, kleuren, stoffen en meubels.
Net als haar moeder kan Oudste zich enorm verheugen op het sfeertje dat gaat worden gecreëerd in zo’n oude omgeving. Het is leuk om advies te kunnen geven, dat ook nog op prijs wordt gesteld. Dat was wel eens anders, ha, ha!
Ik ben weg van alles wat ze laten zien, de sfeer die ze willen is landelijk, sober en stoer.
De keuken is al besteld: een prachtig strak model in hout, met een dik beton-achtig blad, compleet met kookeiland.
Op de benedenverdieping worden overal castlestones in onregelmatig verband gelegd, in een prachtige grijs-beige tint, gelukkig wel met comfortabele vloerverwarming eronder.
Er is al een mooie serre aangebouwd die alleen maar hoeft te worden geschilderd in een mooie kleur en die bij de keuken wordt getrokken. Mooie verfstalen in de tinten grijs, grijsgroen, grijsblauw en zand liggen klaar. Sommige meubels gaan mee, andere worden vervangen.

Ook zijn er plannen met de grote lap grond die bij de boerderij hoort. Er komen fruitbomen, kruiden en groenten aan de ene kant, aan de andere kant een siertuin met o.a. veel hortensia’s.
Het duizelt me af en toe als ik alle plannen hoor. Ik vind het heerlijk om mee te leven maar ben ook heel blij dat ik dit zelf niet allemaal hoef te bedenken en te verwezenlijken.
Wij zijn vier jaar geleden naar onze huidige stek verhuisd en de verbouwing die ons huis toen behoefde was in onze ogen al zeer behoorlijk, maar als ik deze plannen hoor lijkt het niks.
Maar gelukkig hoeft het niet allemaal in korte tijd te worden gerealiseerd en zijn er een aantal klussen die pas in later stadium zullen gebeuren.

Natuurlijk zullen we helpen zodra dat kan. Want hoewel ze behoorlijk ver van ons af wonen zal alle hulp nodig zijn, denk ik.
Ook hier werkt alles een beetje door: de piano verhuist naar de boerderij en ik ben al op zoek naar een mooie sidetable die op die plaats gaat komen. Ook twee fauteuils verhuizen naar de logeerkamer van de boerderij en zeer binnenkort staan hier twee nieuwe grijze fauteuils in de woonkamer.
Geen wereldnieuws, maar wel ontzettend leuk!!

De plaatjes komen overigens van het www. Andere zijn natuurlijk nog niet voorhanden, maar ze geven wel de sfeer weer:-)

geschenk...

2011-11-12T11:45:00.020+01:00

Begin november was ik jarig en ik kreeg van kinderen en schoonkinderen een mooi cadeau: een dagje Amsterdam met beide dochters.
Ze hadden het goed georganiseerd, te beginnen met de verrassingsdoos die ik kreeg op mijn verjaardag. Met daarin dus het programma van het dagje-uit!
Agelopen vrijdag gingen we op pad en wat was het een heerlijke dag!
Met de trein naar Amsterdam, in Utrecht voegden dochters zich erbij.
Bij aankomst eerst een lekkere cappuccino en planbespreking. Daarna in de rondvaartboot om de highlights van Amsterdam eens vanaf het water te bezien. Het was al vreselijk lang geleden dat ik dat gedaan had, dus weer helemaal leuk.
Daarna gingen we naar de Hermitage waar een prachtige tentoonstelling over Vlaamse schilders is, afkomstig uit de Hermitage in St.-Petersburg. Veel van de werken zijn in de achttiende eeuw door Catharine de Grote verworven, al dan niet op rechtmatige wijze:-) Maar liefst 75 schilderijen en 20 tekeningen van Rubens, Van Dyck en Jordaens zijn tentoongesteld, waaronder de beroemde Kruisafneming van Jezus door Rubens, dit schilderij is nooit eerder uitgeleend geweest. Ook een aantal tijdsgenoten als David Teniers de Jongere en Frans Snijders waren vertegenwoordigd in dit unieke overzicht van Vlaamse kunst uit de zeventiende eeuw. Nadat we al dit kunstgeweld uitgebreid op ons hadden laten inwerken, gingen we een klein wandelingetje maken.

Naar het Amstelhotel dus, alwaar ons een prachtige High Tea geserveerd werd in die heerlijke serre. Een feest voor oog en tong. Het leuke bij deze High Tea was ook dat er bij elke nieuwe ronde lekkers een andere thee werd geserveerd waar ook veel over verteld werd. Een soort theeproeverij dus. En hoewel het voor ons drieën al niet heel moeilijk is om een gesprek gaande te houden, hi, hi, waren de heerlijkheden zeker een goede toevoeging.
Goed om weer eens uitgebreid met elkaar te praten, lekker onder ons;-) met veel tijd voor elkaar.
Praten over kleine gebeurtenissen, over grote veranderingen, over levenskeuzes en geluk.
Daarna de wandeling naar het station, in een mooi verlichte stad. Halverwege nog een mooie bar ingedoken en twee feestelijke glazen bubbels gedronken en uiteraard verder gepraat!

Meiden, wat ben ik toch blij met jullie!
Dank voor een heerlijke dag!

gedicht van de maand: november

2011-11-09T11:53:00.011+01:00

Hoewel het weer momenteel absoluut tegengesteld is tot wat Bloem in dit gedicht beschrijft en mijn hart gelukkig ook een stuk lichter dan dat van hem toen hij het schreef, toch wel een gedicht met een toepasselijke naam:-)

November

Het regent en het is november
Weer keert het najaar en belaagt
Het hart, dat droef, maar steeds gewender,
Zijn heimelijke pijnen draagt.

En in de kamer, waar gelaten
Het daaglijks leven wordt verricht,
schijnt uit de troosteloze straten
Een ongekleurd namiddaglicht.

De jaren gaan zoals zij gingen,
Er is alengs geen onderscheid
Meer tussen dove herinneringen
En wat geleefd wordt en verbeid.

Verloren zijn de prille wegen
Om te ontkomen aan de tijd;
Altijd november, altijd regen,
Altijd dit lege hart, altijd.

J.C. Bloem

ontmoetingen...

2011-11-06T20:42:00.007+01:00

Ik wandel met Bruun door het prachtige, dorre blad in de wijk dichtbij ons huis. Er staan in onze rustige gemeente diverse bejaardenhuizen. Een daarvan staat niet zover van ons vandaan. Ik houd Bruun aangelijnd in deze buurt want hij kan nog wel eens een onverwachte move maken en mensen voor de voeten lopen.
Dan komt een oude man de bocht om. Bruun maakt een spurt, om de benen van de man heen en ik kan nog net corrigeren. Niets ernstigs gebeurd dus, maar de man begint behoorlijk uit te varen. Ik maak excuses voor de hond maar wijs er ook op dat er geen reden is om zo te reageren. De man laat zich nu totaal gaan en wijdt zo ongeveer de totale mislukking van de wereld aan mijn hond en mij. Ik loop maar door zonder nog verder te reageren.
Ik houd er niettemin een vervelend gevoel aan over en terwijl ik verder wandel laat ik de gebeurtenis nog eens de revue passeren.
Verderop staan drie oude dames op een trottoir met elkaar te praten. Eén ervan leunt op een stok, een ander staat achter een rollator.
Ik maak de riem nog korter en terwijl we de dames passeren vraagt één van hen waarom ik mijn hond aanlijn, want het is zo rustig hier. Ik leg uit dat ik niet wil dat hij iemand voor de voeten loop. We praten eventjes over de hond en ik vertel het verhaal van zo-even.
De drie dames praten allemaal door elkaar en vinden het beláchelijk dat de man zo reageerde! Een van de dames vraagt of het misschien Henk van Voort was? Nou, dat weet ik niet natuurlijk.
Maar alleen de naam al schijnt enorm op de lachspieren van de dames te werken en ze lachen en praten door elkaar over de eigenschappen van meneer Van Voort. Ze vertellen dat Henk van Voort in het tehuis ook regelmatig om het minste of geringste in woede uitbarst. En bijna giechelend vertellen ze dat ze regelmatig zorgen dat er dingen gebeuren waar hij van uit zijn dak kan gaan. Ze gaan op de plaats zitten waar hij graag zit, ze nemen de kranten in de leeshoek mee zodat hij ze niet kan lezen en ze hebben zelfs zijn post een keer een paar dagen verstopt.
Ze slaan elkaar op de armen als ze het vertellen en lachen zich een kriek.
"Oooh" zegt de dame achter de rollator "ik moet even gaan zitten want ik heb het niet meer". De ander slaat haar benen over elkaar en grijpt zich proestend vast aan een hek.
Of ik wil of niet, ik lach mee met de dametjes. Hun meisjesachtige gegiechel werkt aanstekelijk. Ik ben blij dat ik de dames tegenkwam na die bullebak van daarnet.
En gedurende de wandeling naar huis moet ik steeds lachen als ik aan ze denk.

blad...

2011-11-02T14:21:00.016+01:00

Had ik juist ergens op dit blog beweerd dat ik in een heel rustige buurt woon... barst hier het "bladblazersgeweld" in alle hevigheid los!
Het is alsof iedereen in de omgeving met elkaar heeft afgesproken vandaag het blad weg te blazen.
Alle paden en lanen worden keurig net schoongeblazen! En dat terwijl ik gisteren nog heerlijk het droge blad kon opschoppen tijdens de wandeling met Bruun! Het blad valt nu steeds sneller, ik zag daarnet een al bijna kale eik!
Dus eerst maar eens foto's genomen van het uitzicht vanuit sommige ramen in huis: voordat je het weet is alles weer kaal! Uitzicht vanuit de keuken.

Uitzicht vanuit mijn werkkamer.

Uitzicht vanuit de huiskamer.

haat en liefde...

2011-10-31T20:08:00.006+01:00

Haat en liefde liggen in het brein dicht bij elkaar.
Dat hebben wetenschappers van het Britse University College enige tijd geleden onderzocht. Ze maakten hersenscans van proefpersonen, die naar een foto keken van een persoon die ze haten, zoiets als een ex of een vervelende baas. Dit experiment hadden de onderzoekers ook al eerder uitgevoerd met mensen die naar foto’s keken van een geliefde. Zo werd precies in kaart gebracht welke hersengebieden actief zijn bij gevoelens van haat en liefde.
Opvallend was dat de hersenactiviteit bij de twee emoties grote overeenkomsten vertoont. Bij zowel haat en liefde worden de putamen actief. Dit is een gebied in het brein dat je voorbereidt op het ondernemen van actie. Bij verliefdheid kan dat werken om je geliefde te beschermen, bij gevoelens van haat juist om in de aanval te gaan.
Toch is er ook verschil tussen hersenactiviteit bij haat en liefde. Als we naar een geliefde kijken, worden hersengebieden voor logisch redeneren minder actief. Bij gevoelens van haat zijn ze juist wél actief.
"In de liefde neem je blijkbaar afstand van je logische verstand en ga je blind voor iemand" aldus hoofdonderzoeker Semir Zeki. "Maar bij haat ben je heel berekenend bezig om te bepalen wat je volgende zet is."
Vreemd toch hoe ons brein soms werkt....

blij...

2011-10-28T11:28:00.012+02:00

Op een late avond, verleden week, belde onze oudste dochter, dolgelukkig, op.
Ze vertelde dat haar vriend haar ten huwelijk heeft gevraagd en dat ze binnenkort gaan trouwen. Ze wonen al samen maar nu gaan ze dus trouwen en meteen samen een grote boerderij in de Betuwe verbouwen. Veel veranderingen in korte tijd dus!
Wij zijn, met hen, ontzettend blij.
Ze zijn een pracht stel, dat elkaar fantastisch aanvult.
Lieve kinderen, proficiat!

vragen en reacties...

2011-10-23T20:47:00.010+02:00

Ik kreeg heel veel vragen en reacties op mijn vorige logje, zelfs van mensen uit mijn omgeving. Ze kwamen vaak met vragen over wat ze het best kunnen gebruiken voor hun huid en hun huidproblemen. Het leeft echt, heb ik gemerkt.
Ik kan niet oordelen over welke merken goed zijn en welke slecht. Ik werk natuurlijk voor een merk waar ik enthousiast over ben, maar ik wil hier geen reclame maken.
Ik kan wel wat algemene tips geven bij het uitzoeken van je huidverzorgingsmiddelen.
-Allereerst zou ik zeggen: koop nooit cremes in potten, maar altijd in tubes of flacons. De samenstelling van een crême in een pot kan veranderen als ze herhaaldelijk aan de lucht (zuurstof) en zonlicht wordt blootgesteld. Er ontstaat bovendien een waar bacterie-leger doordat je herhaaldelijk met je vingers in een pot komt. Hierdoor loopt de kwaliteit al heel snel terug.
-Maak je huid schoon met een milde reiniger zonder alcohol of kleur- en geurstoffen en die je met water kunt afspoelen.
-Gebruik echt élke dag een crême met een zonnebescherming. De zon is de belangrijkste veroorzaker van huidschade.

Huidveroudering.
Voor onnodige huidveroudering kun je het best de volgende, op petroleum gebaseerde minerale oliën vermijden, omdat ze huidprocessen verstoren.
Minerale olie
Petrolatum
Paraffinum-Liquidum
Wax
Parfum (Perfume, Fragrance)
Butylparaben
Ethylparaben
Formaldehyde
Methylparaben
Potassium Sorbate
Propylparaben
Sorbic Acid
Lanolin
Propolis

Droge huid.
Bij een droge huid moet je weten wat een droge huid nu precies is. Een droge huid is niet simpelweg een huid die gebrek aan vocht heeft. Er zijn studies die het vochtgehalte van de droge huid vergelijken met dat van een normale of vette huid en er schijnt niet veel verschil te zijn.
Wat vermoed wordt, is dat een droge huid ontstaat, wanneer de intracellulaire matrix (de substanties tussen huidcellen die ze gezond houden) uitgeput of beschadigd is geraakt, waardoor vochtverlies optreedt.
Om een droge huid te behandelen is het daarom belangrijk om nooit uitdrogende huidverzorgingsproducten zoals zepen, harde reinigers of producten met irriterende ingrediënten te gebruiken. Gebruik altijd een uitermate zachte reiniger, die met water kan worden afgespoeld.
Vermijdt voortdurende blootstelling aan droge omgevingen, koud weer en droge lucht met een lage vochtigheidsgraad zoals van verwarmingselementen of airconditioners komt. Een luchtbevochtiger in huis kan écht veel verschil maken!
Ook beschadiging door de zon speelt een belangrijke rol. Zonlicht veroorzaakt huidbeschadiging en dat betekent dat de huid langzaam maar zeker minder in staat is om vocht vast te houden en uitdroogt.
Gebruik hoge kwaliteit moisturizers (dag- of nachtcrèmes) die verrijkt zijn met anti-oxidanten, waterbindende middelen en ontstekingsremmende ingrediënten. Als je een hardnekkige of buitengewoon droge huid hebt, dan moeten de cremes ook verschillende vormen van lipiden bevatten, zoals lecithine, cholesterol, glycerol, glyceriden en plantenoliën.
Wees niet zuinig met je dagcreme! Als je een droge huid hebt, kun je nooit teveel gebruiken. Wanneer je huid dus droog begint aan te voelen, smeer dan extra. En scrub niet teveel: je kunt het gevoel van droogheid niet weg scrubben.
Bescherm en voedt je droge huid met hoogwaardige natuurlijke plantaardige oliën met een hoge concentratie meervoudig onverzadigde essentiële vetzuren (vitamine F), zoals:
jojobaolie
teunisbloemolie
sesamolie
sheabutter
macadamiaolie.
De meerderheid van andere gebruikte stoffen voegen niet echt iets toe aan de waarde van het product. Ze moeten beschouwd worden als goedkope vulstoffen die nauwelijks voordelen hebben voor de huid. Producten met ellenlange ingrediëntenlijsten met vreemde chemische namen zijn hiervoor een indicatie. Ook de steeds opnieuw opduikende “wonder-ingrediënten” zijn echt verlakkerij en een zinloze aanslag op je budget.

Allergische- of gevoelige huid.
Een allergische huid moet je niet verwarren met een droge huid. Bij een allergische huid kan het b.v. zijn dat je reageert op een bepaald cosmetisch product. Soms is het genoeg om te achterhalen welk product deze reactie veroorzaakt. Maar soms kan de huid nadat je met het product bent gestopt nog weken of zelfs maanden geïrriteerd blijven. Zorg er voor dat je zeker weet dat het om een allergische of overgevoelige reactie op een product gaat en dat je geen huidziekte hebt. Raadpleeg eventueel je huisarts.
Geurstoffen, scrubs, washandjes, AHA’s, Retin-A en benzoylperoxide kunnen de irritatie verergeren en je probleem verergeren.
Vermijd sauna en stoombaden.
De volgende natuurlijke ingrediënten kunnen huidirritatie, allergische reacties, overgevoeligheid en/of gevoeligheid voor de zon veroorzaken:
Piment
Engelwortel
Arnica
Melisse extract
Basilicum
Bergamot
Kaneel
Kruidnagel
Klaverbloesem
Maïszetmeel
Korianderolie
Venkel
Zilverden
Geraniumolie
Grapefruit /Citrus/Citroen/Limoen
Paardekastanje
Lavendelolie
Marjoraan
Eikenbast
Papaya
Pepermunt
Roos
Salie
Tijm
Toverhazelaar
Op het etiket staat waarschijnlijk wel dat het product natuurlijk is, maar je zou toch een product kunnen kopen dat je huid irriteert en een allergische reactie veroorzaakt.
Je kunt een product wel “natuurlijk” noemen, maar dat zegt niets over de werkzaamheid van de ingrediënten in dat product.

Algemeen.
De natuurlijke ingrediënten hieronder worden genoemd, hebben allemaal eigenschappen die heilzaam zijn voor de huid, voornamelijk doordat de huid er beter door uitziet, beter aanvoelt of omdat ze als anti-oxidanten werken. Maar houd wel in gedachten dat de ingrediënten in hun natuurlijke vorm soms niet meer voorkomen en/of de functie van deze ingrediënten gewijzigd kan zijn nadat ze bewerkt zijn voor gebruik in een cosmetisch product (zoals ik in vorig logje schreef).
Het gaat o.a. om:
Alfalfa
Algen
Aloë Vera
Abrikooszaadolie
Artisjok extract
Avocado-olie
Bijenwas
Zwarte besolie
Zwarte vlierbes
Zwarte thee/ Witte thee/ Groene thee
Blaaswier
Calendula was
Koolzaadolie
Ricinusolie
Kamille extracten
Cacaoboter
Kokosnootolie/Hazelnootolie/ Macadamianootolie/ Pecannootolie/ Walnootolie
Zonnebloemextract
Maïsolie
Sambucus
Teunisbloemolie
Lijnzaad extract en -olie
Ginkgo Biloba
Druivenpit extract en -olie
Hennepzaadolie
Honing
Paardekastanje extract
Jojoba-olie
Witte klei
Kelp/zeewier
Zoethout extract en -wortel
Magnesium
Kaasjeskruid
Kamille
Olijfolie
Rijstextract
Rozenbottelolie
Saffloerolie
Sesamolie
Karitéboter
Sojaboon extract en -olie
Zonnebloemolie
Zoete amandelolie
Tea Tree olie
Tarweproteïnen
Wei proteïne
Wilgenbast
Bij alle ingrediëntenlijsten geldt dat ze zeker niet compleet zijn. En niet voor iedereen geldt dat de genoemde stoffen voor hem/haar ideaal zijn.
Onthoudt echter wel dat het de moeite loont een etiket wat beter te bestuderen.
Voor alle duidelijkheid: ik ben allerminst een expert op dit gebied, maar doordat het me interesseert, is me wel wat meer duidelijk geworden in de loop der jaren.
Er zijn natuurlijk nog veel meer feiten over huidverzorging te melden, maar dat zou veel te ver voeren.
Waarschijnlijk zijn er al mensen halverwege dit logje afgehaakt;-)

natuurlijk...

2011-10-16T20:06:00.011+02:00

Al vanaf dat ik een opleiding tot schoonheidsspecialiste volgde had ik twijfels bij de claims van producenten van huidverzorgingsproducten. Tijdens de opleiding leer je werken met uiteenlopende producten en pas later kom je er achter dat veel van de verhalen van deze producenten, maar ook van docenten, gewoon niet kloppen.
Ik heb nooit iets met de opleiding gedaan. Maar ik had en heb veel belangstelling voor huidziekten en was zelfs vaak aangedaan als ik zag dat door goede behandeling en goede producten ziekten als extreme acne of rosacea en dergelijke behandeld konden worden. De blijdschap van de patiënten, die na behandeling er veel beter uitzagen, was ontroerend.
In de loop der tijden kwamen andere uitdagingen op mijn weg, maar de belangstelling voor huidverzorging en huidverzorgingsproducten is nooit echt overgegaan.
Nu ik weer een beetje meer in de stof zit doordat ik teksten redigeer voor een cosmeticafirma, vlamt de oude belangstelling weer volop op.
Waar ik me tegenwoordig behoorlijk aan stoor is de modekreet “natuurlijk”.
Er zijn heel veel mensen die geloven dat natuurlijke ingrediënten beter zouden zijn voor de huid, terwijl dit absoluut niet wetenschappelijk bewezen is. Bovendien is niet alleen de definitie van “natuurlijk” vaag, maar de betekenis van het woord is niet eens wettelijk vastgelegd, dus elk cosmetisch bedrijf kan het naar eigen goeddunken gebruiken.
Want beweringen over producten die alleen natuurlijke bestanddelen bevatten zijn ofwel overdreven omdat ze vaak vol zitten met onnatuurlijke ingrediënten, ofwel de natuurlijke bestanddelen die ze wél bevatten zijn zo miniem dat je ze nauwelijks kunt terugvinden als je het product zou ontleden.
Waar mensen volgens mij een denkfout maken is: veronderstellen dat een bepaald gezond voedingsmiddel (fruit, groenten, kruiden) ook gezond voor je huid zal zijn.
Bij de fabricage gaat het vaak maar om een klein deel van de plant waar de huid daadwerkelijk profijt van heeft. Om dit kleine deel uit de plant te halen en er een extract van te maken, is bijna altijd een synthetische bewerking nodig. Want extracten zijn veel stabieler dan het complete voedingsmiddel. Een plant in haar zuivere vorm is helemaal niet stabiel, vooral niet in huidverzorgingsproducten. Denk er maar eens aan hoe kort een krop sla goed blijft in de koelkast. En in de badkamer is dat nog veel minder lang. Want natuurlijke- of op plantaardig materiaal gebaseerde conserveringsmiddelen hebben zeer slechte antibacteriële of schimmelwerende eigenschappen.
Fruit, groenten of andere zuivere voedingsstoffen zijn niet noodzakelijkerwijs het beste voor de huid.
Veel bedrijven die beweren dat hun producten alleen maar natuurlijke ingrediënten hebben, verkopen regelrechte onzin.
De fabrikant zet gewoon de beschrijving van het natuurlijke ingrediënt tussen haakjes naast het meer technisch klinkende bestanddeel op het etiket.
Bijvoorbeeld, ammoniumlaurylsulfaat, een bestanddeel van reinigingsmiddelen, staat bij A.veda op een lijst met bestanddelen als zou het kokosolie zijn. Dat maakt misschien dat het product natuurlijk klinkt, maar wat het etiket niet zegt is wat er allemaal met de kokosolie gebeurt voordat het ammoniumlaurylsulfaat geworden is.
En waar denk je dat het lekkere babygeurtje in het bekende blauwe blikje vandaan komt? Natuurlijk, denk je?
Dus: je kunt een product wel “natuurlijk” noemen, maar dat zegt niets over de werkzaamheid van de ingrediënten in dat product én over de daadwerkelijke samenstelling van een huidverzorgingsproduct!

geluk zit in jezelf...

2011-10-12T11:12:00.009+02:00

Deze week las ik een aantal artikelen die dit bovenstaande weer eens bevestigen, o.a. in Psychologie Magazine en in de NRC.
Zoals je je van binnen voelt, zo leef je ook. Want er is een onlosmakelijk verband tussen onze binnenwereld en de buitenwereld zoals jijzelf die ervaart.
Misschien denk je dat je geen invloed op de buitenwereld hebt en dat de dingen die daar gebeuren buiten je om plaatsvinden maar als je diep in jezelf kijkt zie je dat die twee werelden in werkelijkheid één zijn.
Want jouw wereld reflecteert, wat je innerlijke beleving of overtuiging is.
Op de momenten dat je ongelukkig bent, je je afvraagt of dit wel het leven is dat je wilde, zie je alleen alles wat er níet is. Je contacten lopen niet goed, of je relatie is niet wat je je had voorgesteld. Je hebt het gevoel iets te missen en je denkt dat dit aan externe factoren ligt.
Als je daarentegen diep overtuigd bent van alles wat er wél goed is, erváár je ook voldoening. Dan lopen contacten en/of relaties goed en dan is je wereld heel en compleet.
De conclusie moet dus wel zijn: geluk zit in jezelf.
Tja...nátuurlijk weten we dat allang!
Maar waarom is het dan toch zo moeilijk voor een mens om daar 24/7 van bewust te zijn? Waarom denk je dan dat je leven mooier zou zijn als je baas zou zien wat je waard bent, hoe beter je je zou voelen met 5 kilo minder gewicht, wat voor een leukere moeder je zou zijn als… enz.
Een inspirerende gewoonte kan je helpen je meer bewust te maken van het goede in je leven.
Bijvoorbeeld door elke avond even je dag te evalueren. Door op te schrijven waar je dankbaar voor bent. Of te bedenken wat je morgen wilt bereiken. Door je liefde aan iemand uit te spreken.
En vooral door je heel goed te realiseren dat bovenstaand cliché er niet voor niets is.
Gelukkig zijn zit altijd in jezelf!

the road not taken...

2011-10-09T20:35:00.011+02:00

Het wordt weer tijd voor wat poëzie.
Omdat in de blogs die ik lees vaak het onderwerp "keuzen maken" aan de orde komt én omdat ik hier ook veel over nadenk, is het dit gedicht geworden.
Ik kreeg het een poos geleden van haar in een commentaar op mijn blog.
Van de week was het ook opgenomen in het huiswerk voor mijn engelse cursus.
Dus, na Nederlands en Zuid-Afrikaans dit keer een Engels gedicht:

The Road Not Taken

Two roads diverged in a yellow wood,
And sorry I could not travel both
And be one traveler, long I stood
And looked down one as far as I could
To where it bent in the undergrowth;

Then took the other, as just as fair,
And having perhaps the better claim
Because it was grassy and wanted wear,
Though as for that the passing there
Had worn them really about the same,

And both that morning equally lay
In leaves no step had trodden black.
Oh, I marked the first for another day!
Yet knowing how way leads on to way
I doubted if I should ever come back.

I shall be telling this with a sigh
Somewhere ages and ages hence:
Two roads diverged in a wood, and I,
I took the one less traveled by,
And that has made all the difference.

by Robert Frost

kwijt...

2011-10-05T08:44:00.015+02:00

Als ze opendoet zie ik haar geagiteerde gezicht. Ze zegt geen gedag en verdwijnt in de badkamer. Er klinkt geluid van schuivende voorwerpen, laden die dichtgegooid worden en vallende spullen. Ze moppert aanhoudend en op luide toon. Op mijn vraag of ik kan helpen krijg ik geen antwoord. Als ik ga kijken zie ik een overhoop gehaalde badkamer en op mijn aandringen zegt ze dat ze een kam en lipstick zoekt. Ik kijk overal in huis en vind haar toilettas uiteindelijk in de servieskast.
Ik ga koffie zetten. Of zetten...tegenwoordig is de koffie uit een zakje. Vroeger zou ze dat voor geen goud hebben gedronken. Koffiezetkwaliteiten stonden hoog in haar vaandel. Ik kon er niks van, volgens haar. Als ze hoorde dat iemand iets uitgehaald had dat niet door de beugel kon, was ze in staat om te zeggen dat het haar niks verbaasde omdat haar koffie ook al niet deugde:-)
Als we zitten met de koffie, is ze nog steeds onrustig. Ze wil de koekjestrommel pakken en zoekt hem in de linnenkast. Als ze dat in de gaten heeft gooit ze de deur met een harde klap dicht en zegt dat ze eigenlijk ook geen koekjes in huis heeft. Want er wordt hier gestolen als de raven. Zó koopt ze iets en zó is het weer weg. Ze is vergeten dat het jaren geleden is dat ze in een winkel was en dat haar boodschappen door haar dochter worden gedaan. Ik antwoord dat ik geen koekje wil en probeer haar af te leiden door naar haar bloemschikmiddag te vragen. Daar is ze niet geweest en hoe dat leuk geschikte bakje op haar tafel komt weet ze ook niet want "ze doen maar wat, hier".
Bij het tweede kopje koffie wordt ze iets rustiger en ze vraagt hoe het met "de meisjes" gaat. Doen ze het goed op school en hebben ze al een vriendje? Als ik zeg dat onze dochters al jarenlang op zichzelf wonen, partners hebben en heel goede maar drukke banen hebben, zie ik in haar ogen dat ze het niet meer volgt. In de rest van de middag zal ze deze vraag dan ook nog zo’n dertig keer herhalen. Langzaam zie ik de uitdrukking op haar gezicht van boos naar verdrietig veranderen. Als we over haar jeugd praten, het enige waarvan ze zich nog iets herinnert, zegt ze ineens: "kind, ik wou dat onzelieveheer me kwam halen, ik heb er zo genoeg van".
Ik begrijp haar zo goed. Al haar broers, zussen, vrienden zijn overleden. Ze is 92 jaar en het leven zat. Maar haar tengere lijfje is sterk, ze heeft nog zo’n goede fysieke conditie. Alleen haar geest, die laat het afweten, en dat is misschien wel het allerergst.
Ik zie tranen in haar ogen en geef haar een knuffel. Ze was nooit een makkelijke dame, zelfs niet op hoge leeftijd. Nu echter is ze alleen nog maar een verdrietige oude vrouw en mijn hart gaat naar haar uit. Ik probeer haar nog maar eens af te leiden en dat lijkt te lukken.
Als ik weg ga is ze gelukkig weer wat vrolijker.
Ze neemt mijn hoofd tussen haar handen en zegt dat ik voorzichtig moet zijn. Jammer genoeg heeft ze geen snoep in huis voor de "meisjes" maar ik moet ze maar een dikke knuffel geven.
Dat zal ik zeker doen, mam!

herfst...

2011-10-02T11:43:00.025+02:00

Ik wil steeds een stukje over de herfst schrijven maar dat gaat me al twee weken niet goed af. Want wat moet je nu momenteel ook over de herfst schrijven?
Er heerst de laatste week een uitbundige zomerse temperatuur. We wandelen en fietsen wat af, eten buiten heerlijke salades, zitten ‘s avonds op de veranda met een wijntje en dragen onze zomerste kleertjes. Dit is zomer, geen herfst.
Maar de kalender vertelt iets anders!
Heel snel komt toch écht het moment om afscheid te nemen van deze zomer. Waarschijnlijk komende week al. Dan zal de herfst langzaam binnensluipen en zich vasthechten aan de laatste restjes groen die restten in de tuin.
Dan zullen langzaam, als geschilderd met het penseel van een meesterschilder, de bomen nieuwe kleuren krijgen: geel, rood en bruin. Rode wijn gaat de zomerse rosé vervangen, appeltaarten vervangen de fruittaarten die ik veelvuldig bakte afgelopen zomer. Pompoenen en kalebassen leg ik dan, mooi gestyled, op de buitentafel ter decoratie. Visite komt binnenvallen met rode wangen en het huis zal naar kaneel en appel geuren. De buitenlucht ruikt dan weer heel aards en kruidig en wellicht geven mijn klimrozen nog wat nabloei. Onze hortensia’s zullen niet langer staan te pronken met hun verschoten kleurtjes (ze waren zo prachtig deze vochtige zomer)en de lampen moeten aan het eind van de middag aan.
De omslagdoeken en laarzen haal ik alvast uit de kast en leg ik klaar voor herfstige uurtjes bij de vuurkorf.
De zomer zal dan écht verdwenen zijn en het duurt weer maanden voor mijn favoriete seizoen aanbreekt, helaas.
Maar er zitten ook mooie kanten aan de herfst, houd ik me voor.
Het is een tijd om naar binnen te keren, letterlijk en figuurlijk. Het maakt je bewust van de vergankelijkheid want die zie je immers als je door het raam kijkt.
Laten we dus maar genieten van de herfst in al zijn schoonheid, laten we gaan wandelen met de hond en de bladeren opschoppen en daarna liters thee drinken, appeltaart eten en stapels boeken en tijdschriften lezen.
Laten we ons bezinnen op de natuur en zijn wisselende schoonheid!

sweet revenge...

2011-09-27T20:24:00.007+02:00

Dit bord zag ik als illustratie bij een artikel dat ik las op Internet.
Hoewel de aanleiding natuurlijk niet grappig is, vind ik het wel komisch!
Zou dat voldoening geven?

weekend...

2011-09-26T13:05:00.009+02:00

Wat een heerlijk weekend hebben we toch weer gehad, niet?
Voor mij was het een druk maar gezellig weekend. Eén van de leuke dingen die ik dit weekend deed was de Veemarkthallen in Utrecht bezoeken, samen met mijn oudste dochter.
Een enorm divers aanbod: van regelrechte kitsch tot mooie waardevolle stukken.
Oudste kocht er een prachtig grote, witte ovalen soepterrine. Een prachtstuk dat alvast bedoeld is voor haar te verbouwen boerderij in de Betuwe, waarvan zij en haar partner bijna eigenaar zijn.
Ik kocht aanvulling van mijn Villeroy en Boch Valeria rood servies. Ik kocht diverse soorten borden en een mooie schaal voor een leuke prijs.
Heerlijk zo te slenteren en te bediscussiëren wat er in een oude boederij zou passen en wat niet:-)
Onderstaande foto's zijn niet van mezelf maar heb ik van het Internet gehaald. De inhoud van kast en uitstalling is bij mij echter vrijwel hetzelfde.
Ja, want zoals gezegd is fotograferen niet mijn ding…

eindelijk klaar...

2011-09-23T19:37:00.013+02:00

Mijn tafel van ingelegd glasmozaiek is klaar! En ik ben er heel blij mee.
In werkelijkheid is hij echt veel mooier dan op de foto want hierop zie je niet dat er allerlei grapjes in zitten verwerkt, zoals glaskraaltjes, glasmuntjes en bloemen van doorgeknipte glasschijven bijvoorbeeld. En dat er spiegelglas en parelmoerglas inzit, enz.
De tafel waar ik bijna vijf hele dagen aan heb gewerkt (verdeeld over een paar weken, hoor!) staat op een voorlopig plekje. Volgend jaar krijgt het een plekje aan de andere kant van het huis, onder de blauwe luiken.
De reacties van mensen die de tafel zien zijn heel enthousiast en enkele humoristen vroegen me of ik ook zo'n tafel voor hen kon maken:-)

to be continued...

2011-09-21T11:45:00.002+02:00

Gisteren was de eerste bijeenkomst voor de cursus Engelse conversatie voor Gevorderden waarvoor ik me enige tijd geleden had ingeschreven.
Tot mijn grote verbazing is nagenoeg de hele klas (op één man na) vrouw. En dat niet alleen: ook nog eens allemaal zeker 50+.
Nu zal het waarschijnlijk aan het tijdstip dat de lessen worden gegeven liggen dat de klas deze samenstelling heeft, maar grappig is het wel.
De docente ken ik van lang geleden, de stof was leuk en afwisselend en de studiegenoten lijken merendeel leuke, actieve dames met een eigen verhaal.
Ik heb er dus veel zin in en verheug me al weer op de volgende cursusdag.

het nieuws...

2011-09-17T20:27:00.005+02:00

Tegenwoordig zijn er veel mogelijkheden om het nieuws tot je te nemen. Hier doen wij dat nog steeds door de papieren versies van onze kranten aan de grote eettafel te lezen. Zowel ’s morgens als ’s avonds. En soms nog tussendoor. Er liggen hier dan ook altijd wel kranten op tafel. Aan het ontbijt wordt meestal het hoofdnieuws doorgenomen en later op de dag de andere artikelen.
Bij mijn dochters en hun partners zie ik dat daar al geen papieren krant meer in huis is. Daar hebben de digitale abonnementen het overgenomen. Ook van sommige vriendinnen hoor ik dat ze het nieuws op PC of I-pad lezen.
Door internet besef ik ook wel dat "de krant" eigenlijk een vreemd iets is.
Er staan beurskoersen in, sportberichten en een bioscoopoverzicht. Hier staat een verslag van een gebeurtenis in Libië, daar een recept voor sucadelappen. Tussendoor staat het weerbericht. Internet verschaft veel gespecialiseerder informatie. Voor sommige categorieën zijn er nu al veelbezochte sites. Denk aan nu.nl, buienradar.nl., etc.
Kranten zijn historisch uitgegroeid tot informatiebron van bevolkingsgroepen. Iedere krant is eigenlijk daarmee ook vertegenwoordiger van een levenshouding geworden. Zoiets als de zuilen bij de publieke omroep.
Zou deze overweging ook nog meespelen bij het on-line lezen van nieuws?
Door een logje dat ik onlangs las werd ik nieuwsgierig naar de leesgewoonten van mijn bloglezers.
(Wees gerust hoor; hier houdt mijn nieuwsgierigheid naar jullie privéleven ook op:-)
Lees je een ochtend- of avondkrant? Lees je één of meerdere kranten? Lees je de papieren versie of de digitale? En waar en wanneer lees je je krant?
Laat eens weten hoe jullie het nieuws tot je nemen.

(Onderstaande video is erg grappig. Hoewel ik niet denk dat de titel waar is.)

lijsten...

2011-09-14T12:10:00.010+02:00

Ik las van de week ergens een blog dat ging over tijd die zo enorm snel gaat.
Nu, dat is iets wat ik ook heel vaak constateer, de laatste tijd.
Het lijkt wel of, sinds ik ben gestopt met werken, de tijd dubbel zo snel gaat.
Ik weet nog dat mijn moeder dit vroeger ook altijd zei en dat ik dan geïrriteerd dacht: hoezo snel? Tijd is tijd en gaat overal en altijd even snel!
Maar ik had toen nog geen idee van "gevoelstijd". Zoals in de betekenis van "gevoelstemperatuur". Het lijkt alsof de dagen óm vliegen tegenwoordig.
Af en toe krijg ik het er een beetje benauwd van...af en toe maar hè! Alleen als ik er aan denk hoeveel tijd er al “op” is!
En ik vraag me ook af: heb ik alles gedaan in die tijd? Alles wat ik wilde? Is mijn "to-do-in-life" lijst afgewerkt?
Nee, ik denk het niet. Want lijsten veranderen, net als mensen.
Toen ik 20, 30, 40 jaar was, waren mijn wensen anders dan nu. Er kwamen in de loop der tijd wensen op de lijst bij en er gingen er ook weer af.
Omdat mijn kijk op het leven veranderde, omdat omstandigheden veranderden, omdat iets soms niet haalbaar was, omdat inzichten veranderden.
Maar natuurlijk bleven sommige wensen staan. Die moeten nog vervuld worden.
Of niet, en dan is het ook goed.
Mijn wensenlijstje is op dit moment in mijn leven heel anders van inhoud dan pakweg 20 jaar geleden. En dat moet ook zo zijn, denk ik.
Ik wil volop in het leven staan en zorgen dat de tijd me niet inhaalt. Maar waar eerder ambitie en zoeken naar voortgang mijn levenslijstje domineerden zijn nu de wensen meer gericht op bezinning en genieten van alles.
Wat in elk geval nooit zal veranderen in mijn levenslijst is de wens dat ik ertoe dóe.
Juist dat gevoel vasthouden bij het ouder worden zal een van de opgaven zijn om aan te werken.
Hoe snel de tijd ook gaat…

uit de drup…

2011-09-11T11:52:00.009+02:00

Het beeld van een tors dat ik geruime tijd geleden hakte is door het natte klimaat van de laatste tijd behoorlijk aangetast. Nu stond hij ook midden in onze bostuin, in de drup van de hoge dennen- en sparrenbomen. Als voetstuk had hij een boomstronk die uit de tuin van een vriendin kwam.
Pasgeleden heb ik hem van zijn boerenbossokkel bevrijd, die totaal verrot was, want dat gaat snel in een vochtige omgeving.
Ik heb hem een andere plek in de tuin gegeven en een eikenhouten sokkel gekocht. Hubbie heeft hem er weer opgehesen (want loodzwaar) en hij staat nu veel beter.
Uit de drup en aan het eind van het terraspad. En voor de werkkamer van Hubbie die er vanuit alle glazen wanden zicht op heeft.
Wel moet hij hier en daar nog een beetje bijgewerkt worden, want een aantal beschadigingen heeft hij door al het gezeul wel opgelopen.
Mijn twee dochters noemen deze tors overigens "De Pinda".
Het is duidelijk dat ze veel bewondering hebben voor het creatieve talent van hun moeder:-)

vriendschap is...

2011-09-08T14:58:00.008+02:00

Vriendschap is voor velen van ons een kostbaar iets. Ook voor mij.
Zeker vrouwenvriendschappen die de laatste jaren meer in mijn leven zijn gekomen.
Nu bestaat er natuurlijk veel verschil in opvatting over het begrip “vriendschap”.
Want wat is vriendin en wat een goede kennis? En waar en waaraan ligt dat verschil?
Je kan er eindeloos over filosoferen maar het is en blijft iets persoonlijks hoe iedereen het definieert. De één vindt een vriendschap pas een ware vriendschap als je álles van elkaar weet en elkaar binnenste buiten kent. En een ander vindt een wat lossere en onregelmatiger omgang met een vriendin prettiger.
Aristoteles definieert het zo: “Ware vriendschap is de liefde voor de ander, omwille van de ander.”
Ik las pasgeleden ergens (o, dat geheugen) dat onderzoeken uitwijzen dat vriendinnen vaak dezelfde manier van leven hebben, ze meestal dezelfde dingen leuk vinden en dezelfde dingen afkeuren.
En ook voor mij staat vast dat je herkenning moet vinden bij een vriendin. Natuurlijk hoef je niet exact hetzelfde leven te leiden maar je moet elkaar toch wel herkennen in de normen en waarden die jezelf hanteert. Als die opvattingen te ver uit elkaar liggen zal het moeilijk zijn een goede band op te bouwen.
Nu zijn vrouwen volgens mij van nature al gericht op anderen en eerder dan mannen geneigd om aan andere vrouwen advies en mening te vragen. Dat bevordert een meer intenser omgang met elkaar natuurlijk wel.
Ik heb in elk geval, in dit stadium van mijn leven, veel aan de vriendschappen die ik heb.
De warmte en waardering die ik vind zijn een warm bad en de omgang met vriendinnen is me dan ook zeer dierbaar.
Wat verstaan jullie nu eigenlijk onder het begrip “vriendschap” en hoe staat het daarmee in jullie leven?

nieuwe update...

2011-09-04T14:00:00.010+02:00

Hier de vorderingen aan de tafel. Ik werk eraan wanneer ik kan maar hij staat ín de workshopruimte van een vriending zo'n 17 km. verderop. Hij is voor buiten bedoeld, maar dat zal dit jaar niet meer lukken, vrees ik:-)
Zucht.... het gaat langzaam, maar het is wel héél erg leuk om te doen.

spirit...

2011-09-03T11:06:00.003+02:00

When the people I love look at me in twenty years (If I’m here to be looked at), I hope they’ll see passion, humor, caring, generosity, creativity, style, and energy. At the end of the day, those things are far more attractive than a full head of hair and a hot body.

Katherine Hepburn

op weg naar...

2011-09-01T20:58:00.007+02:00

Ik zag een poos geleden een lijst met doelen die mensen zich gedurende de reis door het leven stellen. Voor de meesten zijn dat: goede cijfers halen. Een gedegen opleiding volgen. Een fijne baan vinden. Een goede indruk maken. Er goed uitzien. Een fijn sociaal leven leiden. Een leuke partner vinden. Een goed salaris verdienen. Promotie maken. Erkenning krijgen. Trouwen. Geld sparen. Een huis kopen. Zwanger worden. Gezonde, slimme kinderen opvoeden. Hopen dat ze het geluk hebben om:...(daar begint het van voren af aan: vul maar in: goede cijfers, goede opleiding, goede baan, goede partner, fijn huis, zwanger) Et cetera, et cetera.
Ik word al moe van het opschrijven alleen:-)
En als we geluk hebben (want niet iedereen krijgt de kans) zijn we van dag tot week, van week tot maand, van maand tot jaar op weg naar de uiteindelijke verwezenlijking van dit alles. De één bewuster dan de ander, maar toch op pad naar vervulling van welke doelen dan ook.
En als dan die doelen in je leven min of meer zijn bereikt, vraag je je wel eens af hoé je op dit punt bent terecht gekomen. Was het een bewuste keuze of was het toeval?
Ik hoor mensen wel eens zeggen dat ze willen dat ze bepaalde gedeelten van hun leven over konden doen met de wijsheid die ze in de loop der jaren hebben verzameld.
Ik kan me daar wel wat bij voorstellen. Ik heb geluk gehad, het leven is goed voor me; veel van mijn doelen heb ik kunnen verwezenlijken. Maar soms zou je willen dat je, net zoals in de film, nog eens bepaalde delen van het leven kon overdoen. Hoewel het eindresultaat wellicht niet anders zou zijn, zou je de kleine weerhaakjes kunnen verwijderen die hardnekkig blijven zitten en waar je van tijd tot tijd tóch last van hebt.

halverwege...

2011-08-29T02:25:00.007+02:00

De laatste update van de tafel die ik aan het mozaieken ben. De foto is helaas wat donker zodat je niet kunt zien hoe mooi de glasstukjes in alle denkbare kleuren blauw en groen zijn! Ik doe dit nl. in de workshopruimte van een vriendin.
Ik zal nu ongeveer halverwege zijn, veronderstel ik...

doodles...

2011-08-24T20:39:00.014+02:00

Jullie kennen vast en zeker de doodles van Google wel?
Ik heb er vaak met bewondering naar gekeken me afgevraagd wie dat toch allemaal bedacht heeft. Op het www las ik het volgende, door mij bewerkte, stukje geschiedenis over de doodles.
In de afgelopen jaren hebben doodles op de startpagina van Google het zoeken op Google leuker gemaakt voor veel gebruikers over de hele wereld. Toen doodles voor het eerst werden gemaakt, had niemand verwacht dat ze zo populair zouden worden.
Er worden doodles uitgebracht op feestdagen, verjaardagen van beroemde kunstenaars en wetenschappers en bij allerlei gebeurtenissen. Of het nu gaat om het begin van de lente, Albert Einstein's verjaardag of de 50ste verjaardag van het begrip DNA, het doodle team vindt steeds artistieke manieren om deze unieke evenementen te vieren.
In 1998 werd het concept van de doodle geboren toen Google-oprichters Larry en Sergey bij hun aanwezigheid op het Burning Man festival in de Nevada-woestijn wat aan het knutselen waren gegaan met het bedrijfslogo.
Een tekening van een stokfiguur werd geplaatst achter de 2de "o" in het woord Google en dit geknutselde logo was bedoeld als een komisch bericht naar Google-gebruikers dat de oprichters "out of office” waren. Deze eerste doodle was relatief eenvoudig, maar het idee van het versieren van het Google-logo en ze te koppelen
aan belangrijke gebeurtenissen werd overal goed ontvangen.
Een jaar later, in 2000, vroegen Larry en Sergey de webmaster Dennis Hwang om een doodle voor Bastille dag te maken. Tevreden met het resultaat, werd Dennis vervolgens benoemd tot Chief Google-doodler en doodles werden vaste prik op de startpagina van Google. Na verloop van tijd steeg de vraag naar doodles snel, zowel in de VS als internationaal.
Het creëren van doodles is nu de verantwoordelijkheid van een team van getalenteerde ontwerpers. Voor hen is het creëren van doodles uitgegroeid tot een team-inspanning om de startpagina van Google te verlevendigen en een glimlach bij de Google-gebruikers teweeg te brengen.
Het doodle team heeft meer dan 300 doodles voor Google in de Verenigde Staten en meer dan 700 voor internationaal gebruik ontworpen.
Een groep van Google-medewerkers komt regelmatig samen om te beslissen of gebeurtenissen en feestdagen in een doodle worden vastgelegd. De ideeën voor de doodles zelf komen uit vele bronnen, waaronder Googlers zelf en het wereldwijde publiek.
Het doodle-team staat open voor ideeën; verzoeken om doodles kunnen gestuurd worden naar proposals@google.com. Het team krijgt natuurlijk een groot aantal verzoeken maar ze bekijken wel alle suggesties die worden ingediend.
Alle doodles zijn te vinden op www.google.com / logo's.
Hieronder een paar recente doodles die ikzelf erg leuk vond.
Wat is jouw favoriete doodle?
Aug 06, 2011 Chinese Valentine's Day
Jun 21, 2011 First Day of Summer by Takashi Murakami, 2011.
Jun 21, 2011 First Day of Winter by Takashi Murakami, 2011.
Jun 12, 2011 Turkish Elections
Jun 05, 2011Richard Scarry's 92nd Birthday
May 20, 2011 100th Birthday of Annie M.G. Schmidt - Netherlands
May 11, 2011 Martha Graham's 117th Birthday. Animated by Ryan Woodward, choreographed by Janet Eilber, and danced by Blakeley White-McGuire.

elke maand een gedicht : Hoe Ek Voel... (nu gezongen)

2011-08-21T12:46:00.015+02:00

Hoe Ek Voel

As ek jou net kon vertel
as ek jou net kon laat sien
sou ek n skilder opdrag gee
om n prent vir jou te maak
en as hy eindelik klaarmaak
as hy sy meesterstuk voltooi

As ek jou net kon laat sien
as ek jou net kon laat lees
sou ek n faksmasjien gaan huur
en gedigte vir jou stuur
en as jy anderkant dit kry
as jy dit uithaal en jy kyk

As ek jou net kon laat lees
as ek jou net kon laat hoor
sou ek n koor na jou toe stuur
n serenade in die laatnaguur
en as jy wakker word een aand
en jou vensters staan wyd oop

sou jy weet, jy sou weet
as jy teen die tyd nog vergeet
hoe ek voel, hoe ek voel
oor jou
jy sou weet
jy soude weet
jy soude weet
jy sou weet
as jy teen die tyd nog vergeet
hoe ek voel, hoe ek voel
oor jou

amanda strydom

steentje voor steentje...

2011-08-15T20:03:00.016+02:00

Nét begonnen aan het mozaieken van een tuintafeltje.
Ik heb er een hele dag aan gewerkt bij een vriendin die hier workshops in geeft.
Na afloop van die dag was er nog maar een heel klein gedeelte gedaan. Want het vréét tijd. Ik moet dus nog heel wat dagen terug om het af te maken maar dat vind ik totaal geen bezwaar. Want mensen, wat is dat verslavend! Ik vond het jammer dat aan het eind van de dag de afsluitende borrel tevoorschijn werd gehaald en geloof me: dat gebeurt me niet vaak!:-)
De daarop volgende nacht was ik er gewoon een beetje onrustig van: ik wilde dóórgaan. Maar omdat ik niet veel eerder gelegenheid heb dan aankomende zaterdag moet ik toch nog even wachten.
Ik houd jullie op de hoogte. Hierboven het maagdelijke tafeltje en hieronder het resultaat van één dag noeste arbeid!

inlezen...

2011-08-15T12:19:00.010+02:00

In een grote instelling voor blinden en slechtzienden in een dorp in de buurt, zit ook de inspreekdienst voor de provincie. Vandaag ben ik daar begonnen als inlezer van kranten, tijdschriften, documenten, post, etc. voor abonnee's.
Nou, dat viel nog niet eens mee. Het inspreken op zich zelf gaat nog wel, hoewel ik me toch wel eens verspreek of haper. Gelukkig kan dat simpel "geknipt" worden.
Mijn stem klinkt als de stem van een vreemde in mijn oren en dat is ook wennen, hoor.
Maar wat ik het meest ingewikkeld vind is de apparatuur.
Er zijn honderd-en-één dingen waar je aan moet denken en een goede werkbeschrijving is er, uiteraard, niet:-)
Daarna moet nog alles correct op CD's gebrand worden en volgens een bepaalde methode verzonden.
Maar het zal wel wennen en ik word goed ingewerkt, heb ik het gevoel.
Ik vind het fijn dat andere mensen wat aan mijn inspanning hebben en dat ik bepaalde dingen wat gemakkelijker voor ze kan maken.
Dus ik hoop dat de onwennigheid gauw slijt en ik hierin net zo bedreven raak als de andere vrijwilliger.

European Union Youth Orchestra…

2011-08-11T20:07:00.023+02:00

Afgelopen dinsdag waren we in het Concertgebouw om een concert van het European Union Youth Orchestra bij te wonen.
Wat een muzikaal feest was het! Zo ontroerend om die begaafde jonge mensen met zoveel overtuiging en liefde te horen spelen.
Het gezelschap is opgericht in 1976 om een Europees ideaal voor eenheid en vriendschap te weerspiegelen.
In het orkest spelen 140 musici van 14 tot 24 jaar uit alle landen van de Europese Unie. Ze hebben samengewerkt met beroemde dirigenten, zoals Daniel Barenboim, Leonard Bernstein, Herbert von Karajan, etc.
Voor de jonge musici is het, naast een sociale en culturele stimulans, ook waardevol voor hun toekomst. Meer dan 90% van de oud-leden heeft momenteel een succesvolle muziekcarrière.
Dinsdag speelden ze onder leiding van de dirigent Jac van Steen. Jaap van Zweden zou aanvankelijk het orkest dirigeren, maar moest het optreden afzeggen wegens een schouderblessure.
Uitgevoerd werd de Sinfonietta van Leos Janacek en na de pauze de Vierde Symfonie van Anton Bruckner.
Ik zelf werd, zeker bij Janacek, absoluut méégezogen in de muziek. Een denderend applaus gaf wel aan dat ik niet de enige was.
Bijzonder was ook dat Koningin Beatrix en een aantal politici het concert bijwoonden. Dat gaf nog iets extra feestelijks aan de avond.

Een echte aanrader dus wat mij betreft.
Wil je meer weten, kijk op hun site:
http://www.euyo.org.uk/

een keuze hebben...

2011-08-09T11:46:00.009+02:00

Conditioneringen zullen wel in de meeste mensen zitten, neem ik aan. Ze zijn vaak een onbewust onderdeel van ons gedrag en soms diep genesteld.
Er zijn natuurlijk fijne of nuttige overtuigingen die je kunt koesteren. Maar er zijn ook heel veel aangeleerde, dus geconditioneerde eigenschappen waar we in ons leven meer last dan gemak van hebben.
Ik weet dat ik ballast heb meegenomen uit mijn jeugd die ik beter kwijt kan zijn. In de loop van mijn leven heb ik ook best wat bijgeleerd: door training, door van anderen te leren, door fouten te maken en opnieuw te beginnen.
Naarmate ik ouder word laat ik me wel steeds minder leiden door vroegere conditioneringen. Ik weet dat ik een keuze heb in hoe ik ergens mee omga. Hoe iets binnen komt kan ik, tot op zekere hoogte, steeds beter zelf bepalen.
Maar nog steeds, zelfs op mijn leeftijd, kom ik op gezette tijdstippen mezelf tegen. Ondanks het feit dat ik me bewust ben in een oude modus terug te vallen, kan ik dat soms met moeite tegenhouden. Wat dat betreft kan het hondje van Pavlov de vergelijking met mij wel aan, of vice versa eigenlijk.
Ik merk dat als ik buiten mijn comfortzone raak, ik erg mijn best moet doen om mijn primaire reacties uit te schakelen. Want het is best lastig om het verschil te zien tussen conditionering en intuïtie. Ik kan bijvoorbeeld opzien tegen een taak of een gebeurtenis. De vraag is dan steeds of dat het gevolg is van een conditionering (ik ben daar niet goed in, ik kan dat niet, anderen kunnen dat beter) of van de intuïtieve wetenschap dat dit niet bij me past.
Maar goed: je kunt weten dat je bepaalde eigenschappen heb, daarmee zijn ze nog niet één, twee, drie verdwenen. Ik ben nog lang niet zover dat ik de overtuigingen die ik niet door eigen ervaring heb verkregen, overboord gezet heb. Ergens diep in mij zitten nog fossiele resten van mijn opvoeding. Maar door me steeds bewust te zijn van het bovenstaande, zal ik er ooit wel komen (of niet:-)
Het onderstaande verhaal, dat ik ergens op het Internet vond, sluit daar mooi bij aan.
Hoewel het niet gaat over conditioneringen geeft het wel aan dat je een keuze hebt in je eigen gedrag.
Op een avond vertelde een oude indiaan aan zijn kleinzoon over de strijd die in zijn binnenste gaande was.
Hij zei: "mijn zoon, het is een strijd tussen twee sterke wolven. De ene wolf is het kwade. Die gaat over angst, boosheid, afgunst, zorgen, jaloezie, hebzucht, arrogantie, zelfmedelijden, leugens en egoïsme.
De andere wolf is het goede. Die gaat over vreugde, liefde, blijdschap, vrede, hoop, rust, nederigheid, naastenliefde, vriendelijkheid, empathie, compassie en geloof."
De kleinzoon dacht even na en vroeg zijn grootvader toen:
"Maar welke wolf wint er nu?"
De oude indiaan antwoordde simpelweg:
"de wolf die ik voed".

tuinvaas gereed...

2011-08-06T11:48:00.011+02:00

Mijn gietijzeren vaas is klaar. Hieronder een paar indrukken.
Ik heb getwijfeld tussen grijs en wit maar uiteindelijk is hij wit geworden.
Geschilderd met Antico Casa Bianca van Pure and Original.
Dat past het best bij de rest van de veranda.
Ik ben er blij mee. Het was het zware werk wel waard.
Vinden jullie ook niet?

lavendelknotsjes…

2011-08-03T12:26:00.012+02:00

In mijn logje over de Provence schreef ik ergens dat ik op een marktje lavendelknotsjes tegenkwam die echte kunstwerkjes waren. Ze waren schitterend, met fluweelband en zilverdraad en parels.
Een eenvoudige vorm hiervan maakte ik al minstens 10 jaar geleden. Die knotsjes heb ik nog steeds. Ze ruiken natuurlijk niet meer zoals in het begin maar ik druppel er zo nu en dan wat lavandin- of lavendelolie op en dan ruiken ze weer voor máánden.
Er is iets nostalgisch aan lavendel, het heeft een geur die je doet denken aan zomerdagen op het Franse platteland.
En omdat ik veel vragen kreeg hoe deze knotsjes te maken hieronder een beschrijving.
Je hebt nodig:
-ongeveer 39 lavendel stengels met bloem (wil je dikkere of dunnere knotsjes dan neem je meer of minder, maar altijd een oneven aantal stelen!
-lint in diverse kleuren (de breedte van het lint beslis je zelf, maar te breed lint maakt de knots te massief en te dun lint maakt het priegelig)
Kies altijd lavendel met lange stelen.
Maak in de hand een boeket met alle bloemen op dezelfde hoogte.
Bind een stuk lint om de stengels vlak onder de bloemen.
Dan buig je voorzichtig de stengels zonder ze te breken over de lavendelbloemen.
Het lint blijft aan de buitenkant.
Vlecht het lint afwisselend twee stengels boven en twee stengels onder. Doordat het oneven is zullen er geen twee stukken lint boven elkaar komen maar zal het lint steeds verspringen. Trekt het lint steeds goed aan, want de lavendel droogt iets in. Ook weet niet zo hard dat de stengels breken natuurlijk! Vlecht de stengels met het lint tot waar de lavendelbloemen ophouden. Draai het lint om de stengels tot beneden aan toe en weer terug.
Zet het lint vast en maak een strikje.
Knip de stengels gelijk af. Nog een tip: pluk de lavendel heel vroeg in de ochtend, als net de dauw is opgedroogd.
De lavendelknotsjes moeten worden gemaakt kort nadat de bloemen zijn geplukt en de stengels nog plooibaar zijn. Wanneer de stengels te droog worden, zullen ze sneller breken.
De knotsjes zijn heerlijk in de linnenkast. Maar ze staan ook leuk op een toilet of badkamer.

zwaar werk...

2011-07-30T11:47:00.028+02:00

Ik tik dit logje met een pijnlijke rechterarm en -hand. Van het schuren.
Afgelopen donderdag waren we in Apeldoorn op de Antiek- en Brocantemarkt. Wat een heerlijke markt is dit. Hoogwaardig antiek en brocante en niet, zoals zo vaak, uitgeruimde zolderuitstallingen.
Ik moest me behoorlijk inhouden want er was zoveels moois te koop. Maar natuurlijk ging er weer iets mee naar huis. Ditmaal een aanvulling op mijn verzameling rood-wit servies. O.a. twee mooie oude, helemaal gave, dekschalen met leuke details. En een loodzware ijzeren tuinvaas, behoorlijk verroest, maar met een zo'n mooie vorm dat ik hem niet kon laten staan.
Ik popelde dus om ermee aan de slag te gaan. En dat valt dus behoorlijk tegen:-)
Gisteren alles in huis gehaald om de roest te verwijderen, plus de onderlak en de verf waarin ik hem wil schilderen. En vandaag aan het werk. Er kwamen prachtige figuren en initialen onder de roest te voorschijn. Maar het is zwaar werk en het zal nog wel even duren voordat ik zover ben dat er geverfd kan worden.
Onderstaand een indruk van wat ik bedoel.
Fijn weekend allemaal!

Enne.... die Telegraaf is de krant waarin mijn inkopen verpakt zaten, hoor! Dit even ter verduidelijking:-)

Eerste foto zoals ik hem kocht. Tweede foto na een puur uurtjes schuren!

bloggers block...

2011-07-21T14:16:00.041+02:00

Ik merk dat het bloggen er deze weken een beetje bij inschiet. We zijn bezig met van alles en nog wat. Vakantie gehad natuurlijk en daarna nog wat binnen- en buitenklussen gedaan.
Onze slaapkamermuren zijn eindelijk geschilderd in de kleur Lamp Room Gray van Farrow and Ball. Dat wilden we al zo lang maar het kwam er maar niet van.
De kunstposter die we uit de Provence hebben meegenomen moet nog worden opgehangen zodra we daar een geschikte lijst voor hebben gevonden. Maar eindelijk is het één geheel geworden!

Ik heb alle overige benodigdheden aangeschaft voor mijn boetseer hobby: ik miste nog het één en ander. Nu kan ik thuis voluit aan de slag. Helaas merkte ik al wel direct dat de combinatie werkkamer/hobbykamer geen goede is. Hoewel ik alles goed had afgeschermd zaten de telefoon, de PC, mijn bureaustoel en de vloer toch onder de klei. Daar moet ik dus iets anders voor gaan bedenken. Misschien een klein ateliertje in de tuin?

Wat is verder nog te vermelden? O ja... ik heb me ingeschreven voor een gevorderde cursus Engelse Conversatie. Hoewel mijn Engels niet echt slecht is en ik veel Engels lees, merk ik dat de vlotte spreekvaardigheid weggezakt is. Aangezien we tegenwoordig in familiekring vaak Engels spreken i.v.m. de vriend van Jongste (een Deen, maar werkzaam in Nederland en engelstalig) is het leuk als dat wat vlotter zou gaan. Bovendien vind ik het leuk om me weer in een taal te verdiepen.

Ook maak ik voorbereidingen om een buitentafel te mozaieken en heb me ingeschreven voor een workshop hiervoor bij een vriendin die een prachtige galerie in Otterlo heeft.
Verder trekken we er vaak op uit. Ondanks alle treurige voorspellingen was het de afgelopen dagen toch redelijk droog overdag. Helaas missen we de Parade in Utrecht waar we vandaag toe zouden gaan. Hubbie heeft een gescheurde meniscus en moet tijdelijk wat rust houden.
Vervelend voor hem maar we redden het hier wel, hoor.
We hebben literatuur, muziek, boeken en wijn genoeg in huis!

Hoe zal onze weg zijn…

2011-07-17T20:28:00.006+02:00

Hoe gaan we het ouder worden aanpakken in de eenentwintigste eeuw?
In haar ironisch bedoelde boekje “Laat me niet alleen” geeft Renate Dorrestein een grappige zelfhulpcursus inclusief de antwoorden. (“Hebben we hier een probleem? Nee, we hebben een uitdaging!)
Maar als je de cijfers bekijkt is er best reden om bezorgd te zijn. Voorspeld is dat er in 2050 vier miljoen 65-plussers zijn. Dat zijn zes niet-werkenden op elke tien werkenden. En dan zijn er van die vier miljoen ouderen ook nog 1,3 miljoen hoogbejaard, dus 80 jaar of ouder.
Dus ja… hoe gaan we dat aanpakken? Want wat nu al enigszins zichtbaar wordt is dat de solidariteit van jongeren met ouderen onder druk komt te staan.
Nu blijven we tegenwoordig gelukkig langer vitaal en gezond dan de generaties vóór ons. We blijven langer werken, hebben een gezondere leefstijl en zijn mondiger dan onze voorouders.
Maar toch: ouderdom gaat vaak ook gepaard met eenzaamheid, afhankelijkheid en financiële terugval. Want niet elke bejaarde hoort tot die vitale seniorengroep die ons in de media wordt voorgespiegeld. Van die slanke, gebruinde, goed in hun haar zittende eigenaren van tweede huizen in Spanje met een flink aandelenpakket achter de hand. Want dat heeft met de werkelijkheid weinig te maken. De overvolle bejaardenhuizen laten een heel andere seniorengroep zien!
Geld en achtergrond maakt ook veel verschil overigens: kijk maar eens naar de mensen in particuliere bejaardenhuizen versus de bewoners van talloze bejaardenhuizen met kleine kamertjes en etenslucht in alle gangen.
Het best kunnen we dus met een goed gevulde beurs oud worden:-)
In onze gemeente staan er heel wat bejaardenhuizen. Wellicht dankzij de rustige en groene omgeving wonen er dus relatief veel senioren. Wij kunnen hier van dichtbij het verschil zien tussen diverse ouderen. Van de deftige mevrouw die elke ochtend in een grote Mercedes stapvoets naar de supermarkt rijdt tot de mevrouw die zielig ineengedoken in een rolstoel naar diezelfde supermarkt wordt gereden.
"Och” zei een vriendin in een jolige stemming "ze komen er allebei!"
Ja,ja.
Over de manier waarop moeten we het in de toekomst nog maar eens hebben!

elke maand een gedicht: Ontnugtering

2011-07-09T15:15:00.008+02:00

Ontnugtering

O liefling, as ek luister na die wind
Wat snags so klaend en weemoedig suis
Deur die eikeboom se blare bo die huis,
Dan dink ek terug aan toe ek nog as kind
Gelukkig was, onskuldig, trougesind
Aan wie ek lief gehad het, sonder kruis
Of bitter hoon wat skielik op kan bruis
En skaars versagting in vergeet kan vind.

Dit was die tyd voor ek jou eers gesien het,
Voor ek kon weet dat liefde wreed kan wees
En ergste smart 'n droef genot kan dra.
Eers na my hart se hartstog jou bedien het
Tot sterwens toe, bankrot aan hoop en gees,
Heb ek geleer hoekom die nagwind kla.

C. Louis Leipoldt (1880 - 1947)

Un autre retour en Provence...

2011-07-08T10:24:00.025+02:00

Nog een plaatje van ons heerlijke terras!
Doorkijkjes die op je netvlies blíjven opgeslagen!
Niet geproefd, want ongetwijfeld héél zoet. Maar wel een mooi plaatje, toch?
Deze gitaarvirtuoos laat het Rosenberg trio verbleken!
De uitgestrektheid van sommige delen van de Provence is adembenemend!
Overal om je heen is er kunst, opvallend en ónopvallend!
Een grapje tussen een vriendin en mij!
Je blíjft genieten van het kleurenspel op de marktjes!
Natuurlijk ook weer het Palais des Papes bezocht!
Een terras in Oppède-le-Vieux, schilderachtig en authentiek.
Zucht... ik wil terug!

les memoires de Provence...

2011-07-03T17:21:00.035+02:00

We zijn weer terug van onze vakantie in de Provence.
Het was een echt heerlijk verblijf, midden in de Vaucluse. Onze gîte lag in Oppède-le-Vieux. De bewoning van deze plek gaat terug tot in de pre-historie toen het een belangrijke vestigingsplaats was. Aan de noordzijde grenst het dorp aan de Via Domitienne en in het zuiden aan de petit Lubéron. Onze gîte is onderdeel van de Mas Malpertuis, het hoofdhuis zeg maar, samen met nog twee andere gîtes.
Als eerder gezegd waren de gîtes prachtig ingericht, in een landelijke brocantestijl die origineel is en eigen aan de smaak van de eigenaresse.
We zijn vaker naar de Provence geweest maar dit gedeelte was merendeels nieuw voor ons. Het is echt schitterend met zijn gedifferentieerde natuur. Sommige gedeelten bergachtig, woest, onontgonnen en andere gedeelten juist weer lieflijk en slaperig.
We hebben, zoals gezegd, erg genoten. Van de leuke marktjes, van de kleine bergdorpjes met de mooie vergezichten. Van Bonnieux bijvoorbeeld of l'Isle sur le Sorgue, Menérbes, Bedoin, Roussillon, Lourmarin, Saint Rémy-de-Provence (en zelfs Uzés in de Gard, toch nog wel zo'n 70 km. rijden.)
En ook genoten van de kunst en cultuur die je er overal vindt. Het kleinste dorp heeft nog een galerietje. Ook op dit gebied hebben we heel veel moois gezien.
We hadden prachtig weer, zo tussen de 28 en 34 graden.
Naast zelf koken (met heerlijk smakende ingrediënten, echt een genot!) zijn we vaak uit eten geweest, heerlijk op de terrassen van mooie restaurants, genieten van alles wat er aan je voorbij trekt. En van het verrukkelijke eten en de prima wijntjes natuurlijk.
Je kunt je voorstellen dat we niet echt stonden dringen om naar huis te gaan.
Maar goed: plicht riep na zo'n dikke twee weken (al moest ik goed mijn best doen om het te horen:-) En na nog een genoeglijk avondje met onze gastheer en gastvrouw zijn we dus toch maar richting Nederland vertrokken.
Vanwaar ik onderstaande impressies van onze Provencaalse dwaaltochten aan jullie laat zien!

Het was heerlijk toeven op ons grote privé terras bij de gîte. We hebben er heerlijke maaltijden gegeten en diverse "wijnproeverijen" gehad!

We hebben heel wat marktjes bezocht. Heerlijk al die verse en mooi uitgestalde groenten, fruit, kazen, etc.
Op de markt is je gulden een daalder waard is niet helemaal waar in Frankrijk, heb ik de indruk. Voor 8 van onderstaande macarons moest ik bijna 10 euro betalen!
Zo duur zijn ze bij Ladurée nog niet eens!

nog een paar dagen...

2011-06-11T09:58:00.009+02:00

Over een paar dagen gaan we weer zuidwaarts.
Dit maal gaan we naar de naar een dorp in de Luberon (Provence). Daar hebben we een kleine gîte gehuurd op een mas (een oude, verbouwde boerderij).
Het ligt prachtig tussen vlakte en gebergte. Aan de noordzijde grenst het dorp aan de Via Domitienne en in het zuiden aan de petit Luberon, deel van de grotere Luberon (die loopt van Robion tot aan Manosque).
De mas ligt in het beschermde natuurgebied van de Luberon. Het behoort tot het door Unesco uitgeroepen werelderfgoed voor de biosfeer. Rust is gegarandeerd, de natuur ongerept en de kwaliteit van de lucht behoort tot de beste van Europa.
Op het pitoreske dorpsplein werd ooit Mr Beans holiday opgenomen.
De Belgische eigenaars hebben de mas in 2007 gekocht en verhuren drie kleine gîtes.
De vrouw des huizes heeft altijd een interieurzaak gehad, is een zeer gepassioneerde bezoeker van brocantes en vide greniers en dat is duidelijk merkbaar in de inrichting van de huisjes.
We verheugen ons weer enorm op deze vakantie. Net als altijd is er ook weer bewoning in ons eigen huis en dat is een rustig gevoel.
Om een indruk te geven vast een paar foto’s.

tweede portret...

2011-06-08T15:50:00.007+02:00

Mijn tweede beeld is bijna gereed. Het is een portret van Oudste.
Het lijkt niet zo erg; het is vreselijk moeilijk om de gelijkenis treffend te maken. Diverse onderdelen kloppen wel, maar het geheel...
Ik ben er gaandeweg ook wel achtergekomen dat ik graag portretten boetseer maar in het vervolg doe ik dat niet meer naar een foto. Ik ga gewoon fantasiebeelden maken, heb ik me voorgenomen.
Wel een fijn idee dat het voor mijn komende vakantie is afgerond en en dat ik daarna weer met iets geheel anders kan beginnen.

mooi...

2011-06-06T20:28:00.007+02:00

In tegenstelling tot gisteren en vandaag was het zaterdag stralend mooi weer.
Weer dat paste bij het verjaardagsfeest van Jongste. Ze had een boot gehuurd en we hebben met een hele grote groep mensen heerlijk gevaren op de Vinkeveense Plassen. Het was een prachtige dag, dankzij het mooie weer, het leuke gezelschap, de mooie Plassen, de hapjes en drankjes (en niet in de laatste plaats omdat ze smoorverliefd is:-)!
Lieffie: een prachtig jaar toegewenst!

gedicht van juni...

2011-06-02T13:31:00.007+02:00

CHINA, JUNI

De dichter is maar blinde
vlier, hij kreunt en zingt
in de wind die in hem klimt

In juni bloeiden op dat plein papaver en gentiaan
(die elkaars geheime zwijgende geliefden zijn)
Demonische kweekgras-wortels mokten ...Bloemkronen
lokten duizend plukkers uit hun schaduw

Woest doemden voerlieden op in hun maaidorsers
van steen waarvan de stenen wielen ratelden; hard
snerpten zwepen in de stenen hand van de menners
die neermaaiden de papaver en de gentiaan

De dichter is maar blinde
vlier, hij zwijgt en zinkt in de wind
die aan hem wringt

H.H. ter Balkt

Het plein van de Hemelse Vrede was op 4 juni 1989 wereldnieuws toen de studentendemonstratie voor meer vrijheid en democratie, met harde hand door het leger, werd neergeslagen.

geur...

2011-05-29T14:59:00.020+02:00

Ik ben dol op geuren. Nou ja... natuurlijk niet op alle geuren!
Veel mensen in een vochtige bus of trein, dat is niet echt iets waar ik blij van word. Net zo min als van de geur van onze oude hond als hij in de regen heeft gelopen of de geur van een urinoir waar ik langs loop.
Maar ik bedoel natuurlijk plezierige geuren. Ik denk dat ik veel eerder geuren herken dan mensen:-)
Gisteren las ik in het NRC een artikel over geuren en de invloed die ze kunnen hebben op het koopgedrag van mensen. Ik wist dat al veel winkels kunstmatige luchtjes de winkel inpompen om de koopzin aan te wakkeren. De geur van pasgebakken brood op de foodafdeling, de geur van bloemen bij de cosmetica en natuurlijk de dennengeur met Kerst.
Maar geur gaat tegenwoordig letterlijk veel verder.
Bij de Rolls Royce fabrieken bijvoorbeeld steeg de verkoop aanzienlijk toen men een geurdispenser met de kunstmatige geur van leer onder de stoelen aanbracht!
Bij Connexxion gebruikt men een naar fris afwaswater ruikende geur om de reizigers zich meer op hun gemak en zelfs veiliger te laten voelen.
In gangen en cellen van politiebureaus in Rotterdam-Rijnmond gebruikt men een speciale sinasappelachtige geur om arrestanten rustiger te houden.
Bij Singapore Airlines is geur, kleur en sfeer helemaal goed doordacht. Stewardessen zijn allemaal even groot, hebben dezelfde borstomvang (!), dezelfde make-up en gebruiken allemaal hetzelfde huisparfum dat ook in de vliegtuigen gebruikt wordt! Een snufje en je herkent Singapore Airlines uit duizenden!
Nog bonter maakte de hotelketen Swissôtel het. Ze lieten een luxueuze huisgeur ontwikkelen die in alle filialen van deze keten gebruikt moest worden. De "fragant artist" die de geur ontwikkelde mengde -echt waar- de geur van geld met die van frisse alpenweiden en ijle berglucht!
En dit is echt maar een heel kleine greep uit bedrijven die geurgebruik hanteren. Bedrijven als IKEA, H&M, en Volvo hebben al lang een eigen bedrijfsgeur. In de Parijse Galeries Lafayette wordt op de babyafdeling kwistig met een wasverzachtergeurtje gestrooid en bij de visafdeling van Walmart ruik je op de visafdeling een artificiële zeelucht!
En het kan nog gekker: door het succesverhaal van Swissôtel gaf de Zwitserse regering opdracht een "Zwitserlandgeur" te onwikkelen.
Degene die de opdracht kreeg keek hier niet raar van op: ze had al eens iets soortgelijks gedaan: ze componeerde al eens de geur van Parijs. En geloof het of niet: hiervoor gebruikte ze odeurs van overvolle asbakken, duivenpoep, slachthuizen maar ook van wijn en chique damesparfums!
Dat ademen wij dus allemaal onbewust in, zelfs zonder dat je doorhebt dat je uberhaupt iets ruikt. En klaarblijkelijk hebben we allemaal een goed geurgeheugen want na een jaar is ons geurgeheugen nog voor 65% intact, terwijl ons visuele geheugen al na drie maanden met 50% is afgenomen.
Ik vond het vreselijk boeiend om te lezen maar was best geschokt te ervaren hoever deze trend al is doorgezet.
Naar aanleiding daarvan zat ik wat voor me uit mijmeren over wat mijn "eigen huisgeur" zou moeten bevatten als ik die zelf zou mogen ontwikkelen (gesteld dat ik dat al zou wíllen). Ik ben er nog niet uit: er zijn al veel mogelijkheden de revue gepasseerd.
Maar mocht ik zover komen dan ga ik hem beslist bottelen! Tegen die tijd geef ik je voorrang bij het bestellen;-)

En jij: uit welke componenten moet "jouw huisgeur" bestaan?

en nogmaals Blogger...

2011-05-27T23:11:00.005+02:00

Ja, al deze problemen hebben weer eens met Blogger te maken! Ik ben zo klaar met Blogger; er is altijd wel wat! Ik had alle handelingen (zoals het legen van het browsegeheugen) al meerdere malen gedaan voor ik vorige log plaatste. Heeft niets geholpen.
Kan nog steeds geen commentaren plaatsen in Blogger-blogs.
Maar goed: heb inmmiddels geïnformeerd naar het omzetten van mijn blog. Dat schijnt nog helemaal niet eenvoudig te zijn. Misschien is gewoon een heel nieuw blog beginnen (uiteraard niet meer bij Blogger!) een beter idee.
Maar dat vind ik ook weer zowat: ik moet daar eens goed over nadenken en de voors en tegens afwegen.
Als het zover is laat ik het uiteraard horen.

geen commentaren plaatsen

2011-05-26T10:40:00.004+02:00

Al een paar dagen kan ik op sommige blogs geen commentaren plaatsen.
Er wordt steeds opnieuw om mijn mailadres en inlogcode gevraagd. En uiteindelijk lukt het dan toch niet.
Waar dit nu weer aan ligt mag Joost weten.
Hopelijk is dit snel over en kan ik mijn commentaar weer onder mijn favoriete blogs plaatsen!

dochters van het land...

2011-05-22T19:10:00.005+02:00

Pasgelezen en zeer de moeite waard: Dochters van het land door Joyce Maynard.
Het is een roman over de levens van twee Amerikaanse vrouwen, vanaf hun geboorte tot aan de middelbare leeftijd.
Het verhaal speelt zich af in New Hampshire en begint in 1949 met de geboorte van twee meisjes, op dezelfde dag en in hetzelfde ziekenhuis.
Hoofdpersonen zijn Ruth, jongste in een boerengezin met vijf dochters, en Dana, dochter van een kunstenares en een niksnut.
Ze groeien op in twee heel verschillende gezinnen. Maar wat ze gemeen hebben is het gevoel er nooit echt bij te horen. Er zijn in hun levens veel problemen en verdriet.
Pas laat in hun leven zien ze kans zich te verzoenen met hun verleden en kunnen ze de last van hun jeugd plaatsen.
Het boek is soms humoristisch, soms hartverscheurend en laat zien wat het betekent om deel uit te maken van een gezin. Het is tevens een verhaal over de band met je geboortegrond en met je familie, en het verlangen te ontdekken wie je bent.
Het boek is een literaire roman, een "ik kan-’t-niet-wegleggen-zo-boeiend boek" en leest echt als een trein.
Het is in 2010 uitgegeven .
Oorspronkelijke titel: The Good Daughters (een veel betere titel dan de Nederlandse versie).
ISBN: 978 90 229 5988 6.
Van harte aanbevolen!

mode van toen...

2011-05-18T19:52:00.011+02:00

"Gewoon alles bewaren, joh. Het komt allemaal een keer terug!"
Mijn vriendin weet het zeker: niks uit je garderobe wegdoen want het wordt ooit weer mode, is haar stelling. We praten over de mode; die van nu en die van vroeger.
Ze vindt het een leuk onderwerp en ik ben het met haar eens.
"Vroeger droeg ik queenieschoentjes. Had jij die ook?"
Natuurlijk had ik die ook.
Veel jongeren zal die naam niets zeggen maar mensen van rond de vijftig weten het waarschijnlijk nog: de allereerste hakschoentjes! Van die schoenen met ieniemienie hakjes die, na een paar keer lopen, al snel ontdaan waren van hun leren velletje en de plastic hak die eronder zat, in volle glorie toonde. Ja, vriendin had ze ook, rode met een wit biesje. Die van mij waren wit met een zwart strikje. Wat voelden we ons vrouw van de wereld met die "hakken".
Dat er later vele centimeters hak bij zouden komen konden we toen nog niet vermoeden! En dat we ooit zo gek zouden zijn om op naaldhakken te gaan wandelen met een nieuw vriendje al helemáál niet!

Ze heeft het alweer over iets anders. Mijn vriendin.
"Droeg jij maxi-, midi-, of minirokken?"
Uhh, wat droeg ik? Voor mijn gevoel zeker geen minirokken.
Maar als we er later oude foto’s bijhalen zie ik er toch enkele van mij met behoorlijk blote bovenbenen.
Die rokken deden zeker niet onder voor de korte rokjes van mijn dochters op tienerleeftijd, waar ik me destijds groen en geel aan ergerde:-) Misschien had ik deze foto’s toen eens moeten bekijken, lachen we samen.

"En de hotpants dan, weet je dat nog?" Ze is nu echt op dreef.
"Ja, dat weet ik nog wel. Deed ik niet aan mee. Zo’n keurig katholiek meisje. Daar hoefde ik thuis niet mee aan te komen!"
Ze buigt zich nog eens over een stapeltje foto’s en wijst. "Wat is dit dan?"
Als ik de foto van haar aanpak zie ik een lief jong meisje met een zalmkleurig pak aan. En de stof van het broekje houdt toch zeker twee flinke handbreedtes boven de knie op! Nee… dat ben ik niet. Toch? Of wel?
Ik ben het wel, zie ik nu. Helemaal vergeten (of verdrongen wellicht?)

We ploegen door de oude foto’s en hebben lol over de verschillende modes die we hierop voorbij zien trekken. Lange rokken, korte rokken, steil lang haar, korte krullen, een uitbundige lentejurk met alle kleuren van het spectrum, een zakelijk zwart pak met enorme schoudervullingen en nog veel meer vreselijks...
Aan het eind twijfelt ze toch een beetje aan haar eerste stelling, mijn vriendin. "Och, weet je" zegt ze "misschien moet je ook alles niet willen bewaren!"

inhaalgedicht...

2011-05-16T14:19:00.017+02:00

Toen ik zestig werd afgelopen november was ik niet bepaald in een feestelijke stemming. Zie logjes in die periodes.
Maanden daarvoor had ik een gedicht gemaakt, gebaseerd op een fragment dat ik ooit in een Red Hat boek las. Ik had steeds het plan om het te publiceren op mijn verjaardag.
Maar helaas was ik er toen niet voor in de stemming, zoals gezegd.
Het ligt al die tijd op mijn bureau en vandaag besloot ik om het alsnog te plaatsen.
Ik ben dus niet jarig, maar het is mijn "inhaalgedicht".

Vandaag ben ik zestig!
Ik draag een paarse hoed.
Ik wil nooit mijn gevoel voor humor verliezen.
En evenmin stop ik met het dragen van hoge hakken.
Ik kleur mijn haar
want ik wil niet kleurloos zijn.
Ik zal blijven zingen bij het werken in de tuin
en blijven praten met iedereen,
en vaak van de hak op de tak.
En ik ga geen excuses aanbieden
als mijn keuzes iemand niet bevallen!
Nooit zal ik mijn leeftijd verbergen,
maar ik wil graag een beetje onvolwassen blijven!
Ik ga niet constant praten over het weer...
maar wel gesprekken voeren over de verlangens van mijn ziel.
Ik zal vragen stellen,
en ik zal antwoorden verwachten.
Vandaag heb ik het gevoel als dat jonge meisje
dat poëzie schreef in de duinen.
Ik voel dat mijn leven vandaag een begin is...
Nog steeds kan ik alle dingen doen
behalve berusten of in een hoek zitten
en stoppen met mij te zijn…
En ik zal wijn drinken
wanneer ik maar wil!

Blogger...

2011-05-14T00:16:00.007+02:00

Nou, ik weet niet hoe het jullie vergaat maar ik baal als een stekker van Blogger.
Voor de zoveelste keer ben ik weer eens wat kwijt.
Dit keer weer de reacties onder vorig logje. Zowat een hele dag was er geen enkele mogelijkheid iets te ondernemen op het blog. De informatie die wordt verstrekt is dat alle data terugkomt maar ik geloof daar niet meer in.
Want ook zijn mijn volgers zijn al weken niet meer zichtbaar en dat zou ook snel opgelost zijn, volgens Blogger.
Ik heb veel zin op mijn blog ergens anders onder te brengen.
De komende tijd ga ik me daar eens in verdiepen!
Update volgt (bij mij dus wél!)

nog eens de bostuin...

2011-05-11T19:26:00.011+02:00

Zoals beloofd een paar foto's van onze tuin.
Het is een redelijk eigenzinnige tuin, waar ik soms met harde hand wat kunstgrepen toepas.
Heel anders dan mijn vorige tuin waar er borders waren met planten op kleur en mooi van hoog tot laag gerangschikt.
Het heeft even geduurd voor ik deze tuin dóórhad. Een tuin in een bosgebied is echt iets heel anders dan een tuin op gewone grond.
Waar ik bijvoorbeeld erg aan moest wennen waren de rijkbloeiende struiken in kleuren die ik zelf nooit van mijn leven gekozen zou hebben. Maar die eigenlijk maar kort bloeien in het voorjaar en daarna weer mooi mengen in groen van de zomer. En ik moet zeggen: je wordt wel vrolijk van die kleurtjes!
Och ja... ook bij een tuin is het loslaten geblazen! Het idee loslaten dat je hem naar je hand kunt zetten en je precies het plaatje krijgt dat in je hoofd zit.
Maar zodra dat gelukt is kun je ook écht genieten van alles dat er zomaar in de tuin is ontstaan!

weer thuis...

2011-05-09T13:21:00.014+02:00

Weer thuis van onze vakantie in Toscane.
Wat was het heerlijk!
Het hotel was nóg mooier dan op de foto's. Eigenlijk gaan we maar zelden naar een hotel maar omdat dit een korte vakantie was en de ligging (op een mooie heuvel, met schitterend uitzicht, midden in het Chianti-gebied) zo uniek hadden we dit maal hiervoor gekozen.
Daar hebben we zeker geen spijt van gehad. We hadden een suite die geschikt zou kunnen zijn als bruidssuite, ware het niet dat Hubbie en ik al eeuwen bij elkaar zijn:-) Het unieke uitzicht op het glooiende Toscaanse landschap als we 's morgens buiten ons ontbijt aten, met alle tinten groen die je maar kunt bedenken!
De cipressen, de pijnbomen, de acacia's die overvloedig bloeiden en een heerlijke geur verspreidden. De rozen in alle kleuren. De bermbloemen, zo fijntjes en kleurig.
We hebben ook wederom veel kleine bergdorpjes bezocht. Heerlijk, die prachtige oude huizen en gebouwen. Alle kunst die er te zien is in kerken, musea of zomaar langs de kant van de weg. De rust, de kleine eethuisjes met authentiek voedsel, de wijn, de routes langs onvergetelijke uitzichten.
Het is zeer zeker niet de eerste keer dat we dit zien maar het blijft zó boeiend.
Ook bij terugkomst was de verrassing groot: alle rododendrons en azalea's hier stonden volop in bloei, samen met heel veel andere voorjaarsbloeiende planten. Het is één kleurenzee! In deze bostuin was het nooit zo kleurig als in dit jaar!
Dus ook weer lekker om thuis te zijn.
Kortom: we zijn heerlijk uitgerust en opgeladen met frisse energie!
Maar dat hadden jullie vast al begrepen:-)

Toscane...

2011-04-26T12:54:00.028+02:00

Wij zijn bijna vertrokken...op weg naar Toscane.
We hebben daar een heel mooi stekje gevonden en duiken een tijdje onder in het Italiaanse. Een prachtig landschap, veel cultuur, heerlijk eten… én we zitten midden in de Chianti-streek! We vermaken ons vast wel:-)
Ons huis wordt in de tussentijd bewoond, dus daar gaan anderen weer van genieten.
Tot over een poosje!

Nationale Red Hat Conventie...

2011-04-23T10:44:00.007+02:00

De meeste lezers van dit blog weten dat ik al jaren Queen ben van een chapter van de Red Hat Society, nl. De Paarse Pimpernellen.
Wij gingen afgelopen donderdag naar Zwolle,waar de jaarlijkse Red Hat Conventie werd gehouden, dit maal georganiseerd door Veerig Verder, het Zwolse chapter.
Zo’n 450 dames verzamelden zich op het station van Zwolle, om een prachtige dag met elkaar door te brengen.
Prachtig, in alle opzichten. Het weer was super zodat onze mooie paarse kleding en rode hoeden niet bedekt hoefden worden met jassen en/of paraplu’s. En ook de invulling van de dag door het chapter van Veerig Verder was super.
Het was een waar "kippenvel" moment (zoals één van mijn chapterettes het uitdrukte) om al deze dames de trappen van het station te zien afdalen. Een enorme zee van rood/paarse RedHatters!
De middenstand van Zwolle speelde leuk op deze dag in door paars/rode ballonnen en voorwerpen in hun etalages te plaatsen.
In theater Odeon was alles perfect in gereedheid gebracht voor onze komst en er werd veel moois voor ons opgevoerd waaronder een modeshow, een dichteres, en een heel geestig operaspektakel. Er waren kraampjes met rood/paarse spulletjes en een heerlijke lunch met bijbehorende welkome glaasjes.
Telkens weer is het indrukwekkend om zoveel verschillende vrouwen bij elkaar te zien die hetzelfde plezier ondervinden in speelse rode en paarse kleding. Je voelt een verbondenheid, zelfs als je elkaar helemaal niet kent.
Het is een merkwaardig fenomeen en al zal niet iedereen de uitbundige kleding op prijs stellen, de onderlinge vriendschapsband is prachtig en geeft mij (en met mij vele andere vrouwen) een heel bijzonder gevoel.
Bijgaand filmpje geeft een kleine indruk van de aankomst en tocht naar Odeon.
Mocht je meer willen zien kun je hier klik, klik heel veel foto’s bekijken.

teamvergadering...

2011-04-20T18:43:00.017+02:00

Gisteren mijn eerste teamvergadering gehad. Met het team van Paula’s Choice dus.
Het was het echt leuk om te zien en horen hoe een team vrouwen (maar één man aanwezig, de webmaster) in vijf jaar tijd een bedrijf neer gezet hebben in Nederland en inmiddels ook in diverse Europese landen.
Voor mij, met mijn werkervaring voornamelijk in overheidsorganisaties, was het even wennen aan de volstrekt niet-hiërarchische en vooral informele sfeer. Heel prettig trouwens dat ook eens mee te maken. Ongelofelijk wat de dames in de afgelopen vijf jaar hebben gepresteerd. Het was voor mij bovendien ook erg leuk om te zien dat mijn dochter daar een behoorlijke bijdrage aan levert. Het is echt niet meer voor te stellen dat we ons ooit behoorlijke zorgen over haar toekomst maakten:-) Ze zet zich als marketing manager enorm in om "haar" merk over het voetlicht te krijgen bij een zo groot mogelijk publiek.
Deze gelegenheid neem ik dus maar even te baat om ook mijn lezers te wijzen op een leuke actie van Paula’s Choice.
Ik vertelde al eerder over Paula Begoun zelf. Binnen haar bedrijf in Amerika heeft zij inmiddels meer dan 45.000 producten geanalyseerd en beoordeeld. Zij doet dit op basis van gepubliceerd wetenschappelijk onderzoek naar de werkzaamheid van ingrediënten. Haar vraag daarbij is altijd: kan dit product, met deze ingrediënten, doen wat het belooft? Paula deelt haar kennis via boeken, websites (zoals Beautypedia) en TV-shows.
Nu komt ze binnenkort naar Nederland en valt er een ontmoeting met haar te winnen! Je maakt kans op een Afternoon Tea met deze internationale autoriteit op het gebied van cosmetica. Tijdens deze Afternoon Tea kun je Paula alles vragen wat je wilt. Bijvoorbeeld over huidverzorging, huidproblemen en verzorgingsproducten. Ook zal ze je een persoonlijk huidadvies geven. De Afternoon Tea vindt plaats op 17 juni 2011 in het exclusieve Amstel Hotel in Amsterdam.
Als je je inschrijft vóór 31-05-2011 voor de maandelijkse nieuwsbrief maak je kans op de Afternoon Tea met deze celebrity of een andere mooie prijs.
Zo, stiekem is dit natuurlijk een klein beetje reclame;-)
Maar voor deze éne keer vond ik dat wel gerechtvaardigd!

collier...

2011-04-18T10:49:00.018+02:00

Eén van de dingen die ik erg leuk vind is het slenteren op een antiek- of brocantemarkt. Dus togen we (op een zonovergoten) zaterdag naar Wijk bij Duurstede waar een leuke markt was met 90 brocanteurs. Dorestad (zoals het vroeger heette) was in het tijdperk van Karel de Grote een van de grootste handelshavens langs de Rijn.
In de gehele stad, in galeries, restaurants, kerk en kerkplein, op de laan naar en het plein voor het kasteel; overal stonden kraampjes met een heel mooi aanbod aan antiek en brocante. Ik kocht er wat oude, geslepen likeurglaasjes en een klein waterkarafje van kristal, dat ik als vaasje ga gebruiken:-)
Bovendien kocht ik bovenstaand collier en daar ben ik ontzettend blij mee. Helaas komen op de foto de prachtige kleuren en de fonkeling niet echt over. Maar ik en foto's maken...zucht!
Het collier is gemaakt van Fluoriet edelsteen in verschillende tinten groen, blauw en paars.
Onderstaande betekenis wordt aan Fluoriet gegeven:

Fluoriet is een beschermende en stabiliserende steen, die het zelfvertrouwen vergroot en helpt structuur te brengen in ons leven. De steen geeft inzicht in beperkende gedrag- en denkpatronen en onderdrukte gevoelens en werkt emotioneel stabiliserend. De steen bevordert de concentratie, zorgt voor een snelle informatieverwerking en helpt om verbanden te leggen met al aanwezige kennis. Het beschermt tegen en reinigt elektromagnetische straling (bijv. van computers en mobiele telefoons). De steen heeft een positieve werking op stijfheid, gewrichtsproblemen (zoals artritis) en reuma. Het is goed voor de botten en tanden en het verlicht de pijn bij gordelroos en andere zenuwpijnen. Verder heeft het een gunstige werking op de huid (bijvoorbeeld op puistjes en rimpels) en slijmvliezen, met name van de ademhalingswegen.

Nou, ik zit voorlopig goed, dat begrijpen jullie!!

dankbaar...

2011-04-13T20:25:00.005+02:00

De lente werkt als een tankstation voor mijn zintuigen!
Geur, kleur, gevoel…
Zo heerlijk om buiten te zijn in het zonnetje dat alles verwarmt!
Het is lente en ik ben dankbaar voor alles dat op mijn weg komt.
Het plezier in de portretbeelden die ik maak, de teksten die ik redigeer, de bezoeken van mijn dochters, de uitjes met mijn chapter en/of mijn vrienden, gezellige etentjes, de tijd die Hubbie en ik samen doorbrengen, de vakanties waar we ons op verheugen en de vrijheid om te genieten van alles.
Dit prachtige boeket kreeg ik van mijn lief omdat we vandaag 38 jaar getrouwd zijn!
En dat is zéker iets om dankbaar voor te zijn!

Johannes Passion...

2011-04-12T15:08:00.010+02:00

Omdat we de Matthäus Passion verleden keer bijwoonden nu een blik op de Johannes Passion die hier binnenkort opgevoerd gaat worden.
Natuurlijk is de Matthäus Passion veruit de populairste van de twee passies die Bach gecomponeerd heeft. Maar ook de "Johannes" is een eeuwenoud en inspirerend verhaal dat zeer de moeite waard is.
Met deze compositie over het lijdensverhaal van Christus liet Bach in 1724 voor het eerst van zich horen als componist van een grootschalig geestelijk werk. Het was een mijlpaal in Bachs muzikale ontwikkeling. Het moet destijds dan ook een bijzondere uitvoering geweest zijn in de Nicolaikirche in Leipzig. Hij toonde een muziekstuk dat anders was dan wat men gewend was; hij liet een fel relaas over wreedheid, geweld, hoop en vergeving horen. Invloeden van de, in die tijd opkomende, opera zijn duidelijk waarneembaar. Daarnaast werd in de Johannes Passion drama gekoppeld aan realisme, iets dat in die tijd uitzonderlijk was.
Na die première in 1724 werd Bach bij het kerkbestuur op het matje geroepen. De componist had de regels overtreden: zijn muziek was volgens het bestuur veel te theatraal. Het was de eerste van vele aanvaringen tussen Bach en de kerkenraad.
Zijn hele leven bleef hij wijzigingen in de Johannes Passion aanbrengen. We kennen tegenwoordig dan ook vier versies. Opvallend is dat de meeste veranderingen die hij in de eerste twee versies maakte, in de derde versie weer werden geschrapt, wat hoogstwaarschijnlijk betekende dat Bach door de kerkenraad steeds weer werd gedwongen passages aan te passen. Hij is tot aan zijn dood blijven sleutelen aan de Johannes Passion.
Mochten jullie nog naar een van beide Passies gaan dan wens ik jullie heel veel luisterplezier toe.

zuid-afrikaans...

2011-04-07T20:32:00.010+02:00

Nog één keer dan.
Omdat ik het zo verschrikkelijk leuk vind hoe de Zuid-Afrikaanse taal in elkaar zit.
Hollanders brachten in de zeventiende eeuw onze taal naar Zuid-Afrika en in de loop der tijden is het een eigen taal geworden. Nog steeds wordt het Afrikaans gezien als een verbastering van het Nederlands maar het is een officiële taal.
Al eerder schreef ik dat ik de leuke woorden die ik tegenkom, opschrijf.
Het lijstje bekijk ik af en toe weer eens en hieronder nog een paar woorden die ook weer zo grappig zijn.

wegkruipplekkie- schuilplaats
skeerkop - skinhead
papwiel - lekke band
bababroeikas - conveuse
drukspijker - punaise
flits - zaklantaren
skootrekenaar - laptop
lugdraad - antenne
paniekknoppie - alarmbel
bedorwe brokkie - verwend kind
deurklokkie - deurbel
borstlappie - slabbetje
prikkelpop - pin-upgirl
snydokter - chirurg
beeldradio - televisie
uitdraaipad - zijweg
vuisslanerij - knokpartij
trompoppie - majorette
kameelperd - giraffe
peuselhappie - snack

gedicht van april...

2011-04-01T19:41:00.005+02:00

Present Tense

It was spring, but it was summer I wanted,
the warm days and the great outdoors.
It was summer, but it was fall I wanted,
the colorful leaves and the cool, dry air.
It was fall, but it was winter I wanted.
the beautiful snow and the joy of the holiday season.
It was winter, but it was spring I wanted,
the warmth and the blossoming of nature.

I was a child, but it was adulthood I wanted,
the freedom and the respect.
I was 20 but it was 30 I wanted,
the maturity and sophistication.
I was middle-aged, but it was 20 I wanted,
the youth and the free spirit.
I was retired, but it was middle age I wanted,
the presence of mind, without the limitations.

My life is over
but I never got what I wanted.

Jason Lehman

als ik dat eens over kon doen...

2011-03-30T20:10:00.006+02:00

Verzucht jij het bovenstaande ook wel eens?
En dan heb ik het niet over dingen waar je spijt van hebt want spijt is een slechte raadgever.
Wat ik bedoel is het herbeleven van bepaalde gebeurtenissen in je leven.
Er bestaat een film (waarvan me de naam niet te binnen wil schieten) over het hiernamaals waarin de doden wordt gevraagd welk moment ze voor eeuwig willen herbeleven. Voor eeuwig ja... want dát blijkt (in de film) het Paradijs te zijn!
Je kunt dus niet voorzichtig genoeg zijn bij het kiezen van wat je nog wel eens wil overdoen:-)

Ik heb nare herinneringen, maar ook heel mooie.
Onder de mooie zijn veel gebeurtenissen die ik wel een keer zou willen herbeleven (hoewel: éindeloos herbeleven is natuurlijk wel iets anders!)
Er zijn momenten die voor eeuwig in mijn geheugen staan gegrift.
Maar als ik een keuze moest maken zou ik iets heel gewoons kiezen, denk ik.
De keren dat mijn toen nog kleine kinderen aan het spelen waren, ik met een haakwerk en een mooi muziekje erbij zat, een vriendin die binnen kwam lopen voor een kop thee.
Of een mooi feest met iedereen waarvan je houdt om je heen.
Met Hubbie in ons fijne huis, mooie boeken en een glaasje wijn binnen handbereik.
Of de flow herbeleven van het creëren van iets moois: een verhaal, een beeld, een torso.
Dat gevoel zou ik wel willen terughalen.
Grappig vind ik dat je vaak achteraf pas tot de ontdekking komt wat écht belangrijk voor je is geweest.

Wat zou jij kiezen?
Welke gebeurtenis zou je nog een keer willen herbeleven?
De eerste keer dat je je geliefde zag?
De dag dat je je diploma ontving? Je trouwdag? De geboorte van je kinderen?
Of een dag dat je als kind op schoolreisje ging?
Of de keer dat je eindelijk dat belangrijke gesprek voerde?
Of de reis van je leven maakte?
Of…

tuinieren… leuk?

2011-03-26T10:49:00.007+01:00

Tuinieren ís leuk, tenminste vaak.
Maar soms, zoals nu het nieuwe tuinseizoen begint, vraag ik me af wat er nu ook al weer zo leuk aan was.
Als ik de schade van afgelopen winter opneem zie ik dat veel van wat ik verleden jaar pootte teruggevroren is en niet zo’n beetje ook.
De hortensia’s die zo prachtig in verschillende kleuren stonden te bloeien in de tuin zijn zeker de helft aan hoogte kwijt. Evenals de sierwilgen en de helleborussen. Ook de rest ziet er allesbehalve florissant uit. Die dorre bosgrond, al die stompen die ineens zichtbaar zijn, alle afgestorven planten en uit hun krachten gegroeide struiken: op dit moment vind ik er niks an!
Voorlopig houd ik het bij wat snoeien en wegwerken van blad en het uitharken van oneindige bergen naalden van alle lariksen in het bos rondom ons huis. Ik maak een lijst van gesneuvelde planten en struiken en van planten die nodig zijn om nog lege plaatsen op te vullen.
Over een paar weken ga ik hiermee naar de kweker en met het poten van nieuwe tuinplantjes komt meestal het tuinplezier wel weer terug.
Bijna alles wat je in een tuin doet heeft geen effect op de korte termijn, een tuin heb je eigenlijk voor de toekomst.
Voor een tuin heb je in de eerste plaats onuitputtelijk veel geduld nodig en geduld is niet een van mijn sterke kanten...zucht.
Over een poosje, als de ergste schade weggewerkt is en de planten weer volop in het blad zitten, zal deze defaitistische stemming heus wel omslaan.
En dan ga ik, net als alle andere jaren, weer enthousiast aan de slag.

nieuwe uitdaging...

2011-03-23T15:06:00.009+01:00

Vaste lezers van mijn blog weten dat ik een tijd geleden gestopt ben met werken.
Na een moeilijke tijd, die mede het gevolg was van een toenemende tegenzin in de veranderingen binnen de Hogeschoolbibliotheken, besloot ik te stoppen ofschoon dit eerder was dan ik gepland had. En ondanks dat manlief nog een aantal jaren parttime blijft werken.
(Hij is wat jonger… tja, het lijkt of ik de trend vóór was:-)
Maar goed; na een tijdje thuis kan ik aardig de balans opmaken.
Het is heerlijk dat ik niet ergens hoef te werken tegen mijn zin. En dat ik mijn tijd kan vullen met dingen die ik wél leuk vind. Bovendien is het fijn dat ik de deur kan uitlopen en buiten kan zijn wanneer ik daar zin in heb.
Minder fijn is dat mijn dagstructuur rommelig is en dat ik veel dingen solitair uitvoer.

Deze week vroeg mijn oudste dochter tot mijn grote vreugde of ik wellicht zin had wat werkzaamheden voor haar werkgever te doen. Ze werkt als marketing manager voor Paula’s Choice.
Voor mensen die hier nog nooit van hebben gehoord: Paula’s Choice is het bedrijf van de Amerikaanse Paula Begoun. Ze is daar bekend als de "Cosmetics Cop". Ze is auteur van boeken als: Don't Go to the Cosmetics Counter Without Me, Blue Eyeshadow Should Be Illegal, The Beauty Bible, e.a.
Haar "Dear Paula"-column verschijnt in kranten in heel Noord-Amerika en als expert binnen de cosmetica-industrie is ze herhaaldelijk te gast geweest bij o.a. CNN, Oprah, de Today Show, Dateline NBC en Primetime. Ze staat bekend om haar diepgaande kennis van de cosmetica-industrie en is onder vakmensen binnen het gebied van de huidverzorgingswereld een erkende autoriteit.
Ik gebruikte haar producten al lang voordat Oudste er ooit in dienst trad.
Voor mij onderscheidt het bedrijf zich doordat ze hoogwaardige producten aanbiedt die het wat kwaliteit betreft op kunnen nemen tegen de duurste cosmeticamerken. Maar tegen aanzienlijk voordelige prijzen en met een "no nonsens"filosofie waar ik van houd. Bovendien hebben de producten een wetenschappelijke onderbouwing.
Binnenkort ga ik dus teksten redigeren voor haar bedrijf. En wellicht in de toekomst nog andere taken.
Aangezien ik in een grijs verleden een opleiding gevolgd heb tot schoonheidsspecialist (ik heb er nooit wat mee gedaan maar er wel veel van geleerd) en ik me ook graag bezig houd met taal lijkt me dit dus een leuke, nieuwe uitdaging.
Fijn is ook dat ik dit voor het grootste gedeelte thuis kan doen en contact met mensen binnen het bedrijf houd via Skype.
Kortom: binnen afzienbare tijd ga ik voor enkele dagdelen per week aan de slag voor Paula’s Choice.
Hoewel ik nog niet precies weet wat het me zal brengen heb ik er veel zin in.
Ik houd jullie op de hoogte.

amusetour...

2011-03-21T12:35:00.008+01:00

Wat een heerlijk weer was het afgelopen zondag. Ook in Bergen.
Want daar waren we.
Bergen is absoluut één van onze meest favoriete dorpen.
Al eerder schreef ik een logje over een paar vakantiedagen in Bergen afgelopen zomer.
Maar gisteren waren we er dus voor één dagje, samen met nog drie vriendenstellen.
We konden deze zondag voordelig per trein reizen met ons boekenweekgeschenk en dat scheelde een zeer behoorlijk bedrag want Bergen is nogal ver van onze woonplaats.

We deden in Bergen met zijn allen mee aan het culinaire evenement "Amuse Tour".
Dit jaar werd in Bergen, in navolging van andere steden in de omgeving, een tour georganiseerd langs zo’n tien restaurants.
Hier kon je, op vertoon van een passe-partout, bij elk restaurant een amuse verkrijgen die representatief is voor de keuken van het desbetreffende restaurant. Elke amuse ging vergezeld van een mooi, bijpassend wijntje.
Het was buitengewoon leuk, lekker en gezellig.
We werden rondgeleid door een kennis die in onze omgeving woonde maar sinds een jaar terug is verhuisd naar haar geboortedorp Bergen.
Natuurlijk speelde het mooie weer een grote rol en op alle terrassen was het een drukte van belang.
Het grappige was dat je met je glas in de hand van het ene naar het andere restaurant wandelde. Dat gaf natuurlijk geestige reacties dus er werd heel wat afgelachen. Er ontstond zelfs een soort groet, zoals bij motorrijders die elkaar passeren.
In elk restaurant was er weer een treffen waarbij over en weer de ervaringen van de middag werden uitgewisseld. Er heerste een vrolijke stemming, die natuurlijk ook danig werd verhoogd door alle heerlijke rode en/of witte wijntjes die werden geserveerd.
Wij hadden een fijne en ontspannen dag. Het was een mooie gelegenheid om op een informele manier kennis te maken met een grote variëteit aan restaurants.
Voor iedereen die in de buurt van Bergen, Volendam, Enkhuizen of Hoorn woont en culinaire belangstelling heeft: zeker een keer doen!

overpeinzing…

2011-03-16T11:30:00.022+01:00

"Naarmate mijn verleden toeneemt, neemt mijn toekomst af".
Deze, nogal sombere, overpeinzing kwam als vanzelf bij me op na het lezen van een artikel over ouderdom en de gevolgen daarvan, zowel maatschappelijk als individueel.
Nu is doemdenken over leeftijd, ouderdom en verval niet een van mijn favoriete hobby’s, hoor. Integendeel, zou ik zeggen. De meest sprekende voorbeelden zijn voor mij nog altijd de mensen die tot op hoge leeftijd naar verre continenten reizen, parachute springen, op de ongelijke brug een salto maken en Chinees leren spreken.
Maar de simpele waarheid is dat dit gaat om een zéér klein percentage van de ouderen, hoezeer de omstandigheden ook veranderd zijn in de loop der jaren.
Gisteren was ik in één van de vele bejaardentehuizen die onze gemeente telt. Ik wilde me hier nuttig maken als vrijwillige bibliotheekkracht. Nu zijn bejaardentehuizen niet vreemd voor mij; mijn moeder woont al geruime tijd in een bejaardentehuis.
Deze kennismaking was echter een geheel andere. De "bibliotheek" bleken twee planken met grootletter boeken in een wandkast te zijn. De vriendelijke activiteitenbegeleidster vertelde dat er nog weinig wordt gelezen. In een tehuis van 79 personen lazen er op regelmatige basis maar twee, hooguit drie personen. Het abonnement op de Provinciale Bibliotheek was opgezegd omdat de kosten niet tegen de baten opwegen.
Was dit al een schok voor mij, erger vond ik nog de rondgang in het tehuis. Overal werd van alles georganiseerd van bloemschikken tot zingen tot handwerken en interessante lezingen aan toe. Echter: aan alle activiteiten deed steevast hetzelfde kleine groepje mensen mee.
Hoe enthousiast de staf ook was, de animo voor deelname is en blijft miniem.
De discrepantie tussen deze werkelijkheid en de vele boeken die tegenwoordig verschijnen over "verantwoord ouder worden" vind ik enorm.
Natuurlijk kijk ik ook liever naar de voorbeelden in deze boeken: "lef" hebben, geïnteresseerd blijven, lichamelijk en geestelijk verval tegengaan, midden in het leven staan!
Tja, dat willen we natuurlijk allemaal wel. Maar weerspiegelt dit de werkelijkheid?
Ik ben geneigd om te geloven van niet.
Natuurlijk heeft iedereen een voorbeeld bij de hand van een oudere die er inderdaad in geslaagd is om op een goede manier zijn of haar ouderdom vorm te geven. Die voorbeelden zijn er ook en wellicht neemt het aantal de laatste jaren toe.
Dat neemt niet weg dat al die tehuizen met ouderen nogal een schril contrast vormen met de voorbeeldouderen die ons door de media regelmatig voorgehouden worden.
Een gunstige uitzondering is, wat mij betreft, Emma Brunt. Ze schreef een geestig, maar eerlijk boek over het ongerief van het ouder worden: "Slechts nieuws voor iedereen". Zoals ze zelf schrijft moet ze niets hebben van de suikerzoete praatjes over "mooi" oud worden. "Vijftig worden is een koud kunstje, als het daar maar bij bleef! Je moet namelijk ook nog zestig worden. En zeventig, En tachtig als je zoveel tijd krijgt. En dan is glorieus oud worden een utopie!"
En vanzelfsprekend zijn we allemaal geneigd te denken dat dit natuurlijk niet op óns van toepassing is maar de werkelijkheid laat helaas toch echt iets anders zien.
Hoezeer de media ons ook anders willen doen geloven!

gedicht van maart...

2011-03-13T10:55:00.020+01:00

De winter en mijn lief zijn heen

De winter en mijn lief zijn heen.
Er zit een merel op het dak,
zijn keel beweegt, zijn snavel beeft
alsof hij in zichzelve sprak.

Hij luistert: uit een verre boom
klinkt als het ketsen van twee stenen
een vonkenregen van verlangen
zo luid, zo helder en zo bang.

De merel stort zich met een kreet
vol wildheid in de voorjaarsvlagen.
Ik kan het bijna niet verdragen:
mijn voorjaar en mijn lief zijn heen.

'Vergezichten en gezichten'
M. Vasalis

zomerfavorieten...

2011-03-10T14:26:00.008+01:00

Het gaat uiterst langzaam maar de lentetekenen zijn er echt!
Het weer gaat langzaam de goede kant uit en ik vind het heerlijk dat de zomer er aan komt. Natuurlijk eerst nog de lente en dat is óók een heerlijk seizoen, maar voor mij gaat er niets boven de zomer!

Mijn Zomer Favorieten:

zonovergoten dagen met de juiste temperatuur
nachten met een mooie sterrenhemel
lezen in de ligstoel op de veranda
koele glazen rosé
etentjes in de tuin,
aardbeien, bessen, perziken, abrikozen
dutje in de namiddag
losse katoenen jurkjes
biologisch bosvruchten- of chocolade-ijs
lavendelknotsjes maken
muren bedekt met klimrozen
schaduw in de bostuin
zonlicht, gefilterd door de hoge bomen
kleurige en geurige terrasplanten
grote, zachtrose waterlelies in de vijver
met zijn allen (omslagdoek om) op de nachtelijke veranda
salades en koude soepen
fietstochten door een groen landschap
gezellige terrasjes op mooie plekjes
gekleurde teennagels
kruiden op het achterterras
wandeling in de avondschemer

En zo is er vast en zeker nog veel meer dan ik in dit lijstje heb gezet.
Ongetwijfeld kun je hier veel tegenover zetten aan winterse en herfstige genoegens maar voor mij staat vast:
ER GAAT NIETS BOVEN DE ZOMER!

Wat is jouw favoriete seizoen en waarom?

leesvoer...

2011-03-07T20:29:00.010+01:00

Vandaag even een logje in het kader van Vrouwendag. Veel wordt er niet meer aan gedaan tegenwoordig maar ik vind het nog steeds de moeite waard om er even bij stil te staan.
Anyway:
Zaterdag kocht ik de nieuwe Opzij.
Tegenwoordig vind ik het weer een fijn blad om te lezen. Het gaat nog steeds over emancipatie maar niet meer zo “in your face” als een aantal jaren geleden. Margriet van der Linden heeft hier goed werk verricht.
In de Opzij deze keer veel artikelen over schrijvers, lezen en boeken. Zelfs een gratis te downloaden E-book!
Ik heb het artikel "De kracht van literatuur" meteen gelezen. In mijn leven zijn boeken altijd belangrijk voor me geweest en een goed (of soms ook minder goed) boek heeft me menig maal door een vervelende periode gesleept, mijn ogen geopend, me afleiding bezorgd, mijn standpunt veranderd, op een nieuw spoor gezet, mijn begrip verbeterd, mijn nieuwsgierigheid gewekt, etc.
In het artikel "Lees je gelukkig" wordt verwezen naar de "School of Life" in Londen. Hier kun je een consult aanvragen voor een persoonlijk leesrecept.
Er zijn recepten voor o.a.: pas gepensioneerden;-), voor rouwenden, voor mensen met liefdesverdriet, voor ouders met slaapgebrek en zo nog meer. Heel intrigerend!
Verderop wordt melding gemaakt van een onderzoek over het verschil in lezen van fictie en non-fictie. De onderzoeker toonde aan dat het lezen van fictie het empathisch vermogen vergroot. Het lezen van fictie stelt mensen in staat om de " grenzen van het zelf" op te rekken waardoor er ruimte voor verandering ontstaat, volgens weer een andere onderzoeker. Zij stelt ook dat de overtuigende kracht van fictie even sterk is als van non-fictie, m.a.w. het lezen van een verhaal over een bepaald onderwerp beïnvloedt onze overtuiging even sterk als een krantenartikel hierover dat doet. Voor mij stonden er echt verschillende eye-openers in het artikel.
Verder staan er nog mooie interviews met Kader Abdolah, Connie Palmen en Jessica Durlacher in deze Opzij. Plus nog boeiende artikelen over o.a Vasalis, over Paula van der Oest die een film over Ingrid Jonker aan het maken is (met Carice van Houten in de hoofdrol), een artikel over de kracht van Social Media en nog meer lezenswaardige dingen.
Voor iedereen die ook geïnteresseerd is in bovenstaande zaken: aanbevolen!

boeiend boek...

2011-03-03T13:29:00.015+01:00

Ik las recentelijk het boek Nieuwe route kiezen? Luister naar je innerlijke GPS, van de Amerikaanse Susan Krauss Whitbourne.
Omdat in deze levensfase alle info omtrent veranderingen welkom zijn was ik erg benieuwd wat het boek mij daarover kon vertellen.
Nu is het geen boek dat gaat over de fase waarin ik me momenteel bevind maar niettemin vond ik het toch boeiend.
Het beschrijft de ervaringen en levensverhalen van zo’n 200 mensen die gedurende 40 jaar gevolgd zijn in hun leven.
De auteur onderzocht aan de hand van dit unieke wetenschappelijke project wat mensen bindt.
Wat zijn de keuzes die mensen gelukkig maken en voldoening geven? Waar voelen we ons fijn bij? Wat zorgt aan het eind van ons leven voor een voldane terugblik?
Volgens Susan Krauss Whitbourne zijn een aantal zaken belangrijk hierbij: b.v. een open houding, vermogen tot zelfreflectie, de bereidheid tot aanpassen, een realistische kijk op veranderingen.
Ze geeft advies over het volgen van een positieve levensweg en stelt dat veranderen op welke leeftijd dan ook mogelijk is.
Nu zijn de mensen die ze 40 jaar lang volgde wel Amerikaanse babyboomers en het verschil in cultuur is wel duidelijk in het boek.
Toch was er bij mij er ook veel herkenning in de gemaakte levenskeuzes; de sociale druk bijvoorbeeld, die vroeger wellicht een grotere rol speelde dan tegenwoordig.
Krauss Whitbourne laat vijf verschillende wegen zien waarop je door het leven kunt gaan, nl.: De slingerweg, Het rechte pad, Het hellend vlak, De overwinningsroute en De authentieke weg.
Ze laat zien hoe je een andere weg kunt kiezen als je niet tevreden bent over het door jouw gevolgde pad.
Ik vond m.n. het laatste hoofdstuk zeer boeiend. Dit gaat over "nalatenschap". Natuurlijk willen we allemaal het gevoel hebben dat we "niet voor niets" hebben geleefd.
Dit hoofdstuk maakt je bewuster van de keuzes die wij maken en geeft je inzicht in hoe je die zou kunnen veranderen (of wellicht je kijk hierop.)
Susan Krauss Whitbourne is professor psychologie aan de Amherst University in Massachusetts en ontving voor haar werk al diverse prijzen.
Het boek is aan te bevelen voor iedereen die geïnteresseerd is in de keuzes die we dagelijks maken en de invloed daarvan op ons leven.

Bjorn Wiinblad...

2011-02-27T12:36:00.004+01:00

De Deense kunstenaar Bjorn Wiinblad, geboren in 1918 in Kopenhagen, volgde een opleiding aan de kunstacademie in Kopenhagen.
Hij richtte zijn eigen atelier op in 1952. Hij ontwierp in deze tijd o.a. een fontein voor het amusementspark Tivoli in Kopenhagen.
Zijn samenwerking met Nymolle Fajance Fabrik begon in 1946, in 1976 nam hij het bedrijf over en hij bleef zijn eigen ontwerpen produceren tot de sluiting in de jaren ‘90.
In 1956 was hij al gaan samenwerken met Rosenthal Porzellan AG en hij ontwierp o.a. keramiek en glas voor hen.
In de loop der jaren heeft Bjorn Wiinblad gewerkt in diverse disciplines waaronder zilver, meubels, keramiek, glas, posterontwerpen, boekillustraties, toneelkostuumontwerpen, wandtapijten, textiel enz.
Hij ontving in zijn leven veel onderscheidingen en prijzen en zijn werk werd opgenomen in de collecties van veel musea, waaronder het Victoria en Albert Museum in Londen en het Museum voor Moderne Kunst in New York.
Bjorn Wiinblads werk is gebaseerd op muziek en de vreugde van het leven.
Hij behoorde tot de weinigen die talent lijken te hebben voor alle vormen van kunst.
Bjorn Wiinblad stierf in 2006.
Momenteel is er een fonds dat zijn Blauwe Huis, ten noorden van Kopenhagen, als museum wil inrichten.
De foto’s van zijn werk en atelier vond ik prachtig en dermate inspirerend dat ik op zoek ging naar werk van hem. Er is veel te koop en het één spreekt me meer aan dan het ander.
Maar dat binnenkort werk van Wiinblad hier in huis een plekje zal vinden is zeer waarschijnlijk!

inbraakacquisitie?...

2011-02-23T20:11:00.009+01:00

Tringg… de telefoon: een aardige mevrouwenstem zegt dat ze Anja is van Beveiligings- en Brandveiligheidsbedrijf Huppelepup.
Ze vraagt of we beveiliging in en rond ons huis hebben en ik antwoord bevestigend. Daarna stelt ze nog een aantal vragen en ik voel me lichtelijk ongemakkelijk. Is dit inderdaad een bedrijf of…?
Ik breek het gesprek snel af.
In ons dorp is een behoorlijke inbraakgolf aan de gang. Ik hoor links en rechts van inbraken waarbij bewoners al dan niet thuis waren. Ik griezel van het idee inbrekers op bezoek te krijgen als je thuis bent: je moet er toch niet aan denken ineens geconfronteerd te worden met dat soort bezoek?
Ik denk terug aan het telefoontje en vraag me af: houden inbrekersgildes tegenwoordig telefonische acquisitie? In mijn verbeelding zie ik beelden van een ruim kantoorpand met een rij telefonistes die hun bevindingen steeds meedelen aan een groep inbrekers, in het zwart mét bivakmuts! Waarop laatstgenoemden meteen wegscheuren op hun scootertje om op het opgegeven adres de boel leeg te halen:-)
Tja… tijden zijn veranderd. Ook het inbrekersvak heeft zich ongetwijfeld ontwikkeld in de loop der jaren.
Hoewel er in mijn ouderlijk huis niet veel te halen was denk ik nog wel eens met verwondering aan het feit dat daar dag en nacht een touwtje uit de brievenbus hing! Dat touwtje was verbonden met het binnenslot dat je zo dus kon openen. En niet alleen bij ons; er waren diverse buren die zo’n zelfde touwtje hadden. En er nooit bij nadachten dat behalve zijzelf, de familie en de buren, iedereen gebruik van dat touwtje kon maken. Ik kan me ook geen enkele inbraak herinneren uit mijn jeugd, dus waarschijnlijk zal die onbevangenheid destijds wel terecht zijn geweest.
Terug naar vanochtend: ik ga bij mezelf na wat ik ook alweer antwoordde op de vragen van de telefoonjuffrouw. Waarom kapte ik het niet gelijk af, zoals ik meestal doe met telefonische gesprekken die ik niet wil? Heb ik iets gezegd waar een inbreker wat aan heeft?
Ik denk het niet maar een onbehagelijk gevoel blijft me dwars zitten.
Als ik later op de dag de deur uit ga vergrendel ik alles dubbel, ik leg onze Bruun in zijn mandje pal voor de voordeur.
Tijdens de volgende uren duikt de herinnering aan het telefoongesprek steeds weer even op.
Blijft dit zo?
Ben ik paranoïde aan het worden of is het terechte vrees?
Hoe dan ook: ik hoop van harte dat het snel slijt!

where the hell is Matt...

2011-02-22T09:57:00.002+01:00

Matt Harding is een Amerikaan die werkte als computerspellenverkoper en als programmeur voor diverse programma’s, tot hij in 2003 "geen zin meer had twee jaar van mijn leven te besteden aan het schrijven van een spel waarin je iedereen moet doodmaken".
Hij besloot zijn baan op te zeggen en te gaan reizen.
Harding stond bekend om een bepaald dansje en in Vietnam stelde een reisgenoot voor hem dansend te filmen. Harding herhaalde dit op verschillende plaatsen wereldwijd en plaatste het op zijn website. Aanvankelijk alleen bedoeld voor familie en vrienden werd het al snel veel bekeken.
Zijn eerste video werd al tienduizenden keren per dag bekeken. In 2006 maakte Harding een tweede video, en in 2008 bracht hij een derde video uit. Dit keer danste hij op veel plaatsen samen met anderen die hij via zijn website had uitgenodigd mee te dansen.
Veel van de bestemmingen in zijn video's zijn bekende toeristenbestemmingen als de Taj Mahal, de Eiffeltoren, de Chinese Muur, het Rode Plein en Machu Picchu, maar er bevinden zich ook geheel andere locaties tussen, waaronder Antarctica, in Korea, onderwater bij een gezonken onderzeeër in Micronesia, Rwanda, de Very Large Array en gewichtloos in een paraboolvlucht.
De eerste twee video's hebben een lied in het bijna uitgestorven Baegu uit de Salomonseilanden als achtergrondmuziek, de derde video heeft een bewerkt gedicht uit het Gitanjali van de Bengaalse dichter Tagore als achtergrondmuziek.
Kijk en geniet van Matt en zijn werelddansen!

gedicht van februari...

2011-02-18T11:12:00.007+01:00

Februarizon

Weer gaat de wereld als een meisjeskamer open
het straatgebeuren zeilt uit witte verten aan
arbeiders bouwen met aluinen handen aan
een raamloos huis van trappen en piano's.
De populieren werpen met een schoolse nijging
elkaar een bal vol vogelstemmen toe
en héél hoog schildert een onzichtbaar vliegtuig
helblauwe bloemen op helblauwe zijde.

De zon speelt aan mijn voeten als een ernstig kind.
Ik draag het donzen masker aan
de eerste lentewind.

Paul Rodenko

als de wereld een dorp was...

2011-02-17T10:26:00.005+01:00

Ik ben geen enthousiaste statistieker, ben meer op taal gericht dan op cijfers.
Door onderstaande diaserie werd ik echter meteen getroffen.
Ze maakt pijnlijk eenvoudig duidelijk hoe het met onze wereld is gesteld.
Het filmpje is langzaam, wellicht te langzaam voor degenen onder ons die zijn gewend aan snelheid.Maar het tempo helpt wel om te laten doordringen wat je leest!

barsten in het bestaan...

2011-02-13T11:30:00.012+01:00

Ik heb veel leuke reacties gehad op mijn logje over het stoppen met werken.
En momenteel krijg ik vaak de vraag gesteld "hoe het nu bevalt".
Nou… het is wennen.
Na een periode waarin ik me heel beroerd voelde omdat ik tegen zo’n ingrijpende beslissing zat aan te hikken, gaat het een stuk beter met me.
De zin om dingen te ondernemen is weer terug en er zijn weer plannen voor de toekomst.
Mijn geest is weer een stuk helderder en het plezier komt weer terug.
Ik maak tegenwoordig elke dag een fikse wandeling en ik merk dat ook mijn lichamelijke conditie vooruit gaat.
Bovendien heb ik de laatste weken wat pogingen op het creatieve vlak ondernomen en ik merk dat ik daar veel energie van krijg. Basismaterialen zijn aangeschaft, werkruimte gecreëerd, naslagwerken aangeschaft en plannen gemaakt. Goed begin, zou je zeggen.
De praktijk van alledag is echter wel wat warriger.
Ik moet nog duidelijk wennen aan het feit dat ik mijn eigen dagprogramma moet maken.
Het komt geregeld voor dat ik ’s ochtends een beetje aan loop te tutten: uitgebreid de krant lezen, beetje schuiven met de meubels, leuke hoekjes maken, receptjes uitzoeken, bloggen e.d.
Om vervolgens tot de conclusie te komen dat het al weer middag is en er toch nog wel het één en ander moet gebeuren.
Ik wil niet mijn tijd verdoen met "niks"; er liggen tenslotte studieboeken, klussen en hobby’s te wachten.
Toen ik werkte ging ik veel efficiënter met mijn tijd om dan nu.
Maar goed: vrienden zeggen dan dat het daarom ook "vrije tijd" heet.
Waarschijnlijk zal het wel een kwestie van wennen zijn en raak ik langzaam aan wel in een vaster ritme.
Want waar ik van doordrongen ben is het feit dat er een andere fase in mijn leven is aangebroken. En dat ik die fase zelf moet vormgeven.
En waar ik er eerst enorm tegenop zag, zie ik nu de voordelen.
Om met Benoîte Groult te spreken:Het zijn de barsten in het bestaan waar de wonderen kunnen doordringen!
Juist als de zaken op hun kop staan, is er ruimte voor onverwachte zegeningen. Bij een status quo slibt alles dicht, zoals stilstaand water in een rivier.
Geconfronteerd met een nieuwe situatie worden we gedwongen ons leven en onszelf onder de loep te nemen en nieuwe keuzes te maken. De kaarten worden opnieuw geschud.
Dat wat we in eerste instantie voor onheil aanzien, blijkt meestal een gouden kans om de dingen beter te maken. Meer passend bij wie we willen zijn.
En ik denk…nee, ik weet zeker…dat ze daar gelijk in heeft!

portret boetseren...

2011-02-09T20:34:00.006+01:00

Ik volg momenteel een cursus Portret Boetseren. Ik schreef er al over een in een vorig logje.
Het is echt leuk om te merken dat ik het ontzettend fijn vind om te doen en er soms zelfs van in “flow” raak:-)
Ik maak een beeld van onze jongste dochter. Een prachtige meid om te zien, dus moet ik haar portret zoveel mogelijk recht doen. Ze heeft een regelmatig gezicht en een mooi profiel en dat is een voordeel bij portret boetseren. Ik zie hoe medecursisten zwoegen om een beeld van hun tienerzoon of hun man met onregelmatige trekken te maken en geloof me: het valt niet mee.
Terwijl de docente, zelf een begenadigd kunstenares, aanwijzingen geeft en soms door maar een kleine verandering een totaal andere uitdrukking kan creëren, leer je zelf ook veel door heel goed te kijken.
Ik heb nog nooit met zoveel interesse naar gezichten gekeken als tegenwoordig!
In een pauze liet de docente ons onderstaand filmpje op You Tube zien.

De kunstenaar is Philippe Faraut en er zijn nog meer van dit soort filmpjes van hem te zien.
Dit is een filmpje dat ik al minstens honderd keer afgespeeld heb en nog zit ik met verbazing te kijken naar de snelle opbouw en/of verandering van portretten die deze kunstenaar maakt. Hoewel mijn beeld nog lang niet af is, laat ik het toch even zien. Het heeft nog geen afgewerkte ogen, is nog niet glad genoeg, heeft nog geen haar en er moeten nog details veranderd worden.
Als het helemaal af is zal ik het nogmaals laten zien.

weekendje Groningen...

2011-02-07T11:52:00.018+01:00

Hubbie (ja hoor, ik weet het heus van de y en de ie) en ik besloten een weekendje Groningen te gaan “doen”.
Allereerst om weer eens naar het Groninger Museum te kunnen gaan, dat was al weer aardig lang geleden. Maar ook omdat we Groningen zelf eigenlijk niet goed kennen en daar verandering in wilden brengen.
En last but not least gewoon om er lekker een weekend uit te zijn:-)
Natuurlijk realiseerden we ons dat dit niet het meest ideale seizoen is om richting Groningen te kachelen maar dat weerhield ons toch uiteindelijk niet.
En och… wat was het een omstuimig en stormachtig weer, daar in het Hoge Noorden.
De weidse vlakten en de vergezichten over de oneindige weilanden werkten een beetje vervreemdend op ons maar waren toch ook weer indrukwekkend op een bepaalde manier.
We logeerden twee nachten in een heerlijke bed-and-breakfast in het dorp Grijpskerk in het Westerkwartier, dichtbij Groningen.
De B&B Crawfurd’s Corner is van oorsprong een rijksmonument uit het begin van vorige eeuw en van 1913 tot 1990 was het in gebruik als gemeentehuis. Het is prachtig verbouwd en heeft twee mooie gastenkamers. Wij logeerden in de Jonkerskamer en die was met veel liefde, smaak en comfort ingericht en we mochten badderen in de oude kluis die tot prachtige badkamer was omgebouwd. De B&B is er een in de keten van Erfgoed Logies, biedt een uitmuntende service en is zeer zeker aan te bevelen aan ieder die daar in de buurt onderdak zoekt!
Het Groninger Museum is altijd een feest, vind ik. En deze keer zeker, met de tentoonstelling over de Orientaalse Schilders uit het Rusland tussen 1850-1920.
Je ziet in deze tentoonstelling veel thema’s als het Midden-Oosten en Noord-Afrika, het dagelijks leven in de Russische Oriënt en het Bijbelse oosten. De expositie toont meer dan honderd werken. Bij mij zijn de werken van Vasili Vereshchagin het meest blijven hangen.
Leuk is dat het GM tegenwoordig een GMcollector aanbiedt bij de kassa. Dit is een nieuw systeem waarmee je met een sleutelhanger zelf informatie kunt verzamelen over kunstwerken. Bij veel werken zijn registratiepunten aanwezig waar je je collector voor kunt houden. Later kun je je persoonlijke verzameling bekijken op je PC of mobieltje.
Groningen stad is inderdaad een echte studentenstad, je ziet het aan alles. Vast heel gezellig met de terrasjes in de zomer. We hebben wat leuke straatjes verkend maar het weer nodigde niet uit tot lang buiten zijn, dus dat hielden we maar voor gezien.
Terug reden we op ons gemak door een mooi Drenthe met zijn leuke dorpjes en door de Gelderse Achterhoek.
Al met al een heel geslaagd weekend, daar in het Hoge Noorden!

inspirerend werk...

2011-02-03T10:36:00.008+01:00

Toen ik voor het eerst Gaëlle Boissonnard-kaarten zag vond ik ze geestig en kleurig. Ik kocht er enkele en ik merkte dat ik ze niet verstuurde. Ik wilde ze eigenlijk gewoon zelf houden om af en toe eens naar te kijken. Lange tijd had ik een rijtje op mijn kast in mijn werkkamer staan. Uiteindelijk verstuurde ik toch de meeste (want ja… geen kaart in huis als je er een nodig hebt:-)
Ik dacht dat het “gewoon” kaarten waren en dacht er een tijd niet meer aan.
Op een keer zag ik in een buitenlands blog werk van Gaëlle Boissonnard. Prachtige afbeeldingen en heel véél verschillende. Ook bleken er agenda’s en kalenders van haar te koop te zijn.
Toen besefte ik pas dat ze een bekend kunstenaar is waar veel vraag naar is.
Tegelijkertijd is er wel heel weinig over haar bekend. Op Internet zijn er diverse sites die aandacht aan haar werk besteden maar over haar persoon is nergens wat te vinden.
Nergens bijvoorbeeld een site waar werk van haar te koop is.
Wel een bedrijf dat de kaarten, kalenders en agenda´s verkoopt maar nergens is te vinden of er ook direct werk van haar wordt verkocht.
Ik merk ondertussen dat ik erg geïnspireerd word door de kaarten (inmiddels staan er weer nieuwe op de kast!)
Gisteren heb ik een paar uur zitten tekenen en schetsen en had er veel plezier in.
Onderstaand een paar afbeeldingen van haar kaarten en/of kalender kalender.
Als er iemand is die meer over haar kan vertellen zou ik dat heel graag horen!

http://gaelle-boissonnard.over-blog.com/